Steve Earle & The Dukes - Terraplane (2015)

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Steve Earle & The Dukes - Terraplane - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Steve Earle vierde eerder dit jaar zijn zestigste verjaardag en tekende bovendien voor de zevende keer (!) de papieren om zijn huwelijk te ontbinden. Heel vrolijk is de ouwe rot er niet van geworden en hoe kun je dit beter uiten dan met een onvervalste bluesplaat.

Ook Terraplane werd weer gemaakt met zijn band The Dukes, al speelt de band dit keer meer ingetogen dan op de vorige platen en schittert ex-vrouw Allison Moorer dit keer uiteraard door afwezigheid.

Terraplane is zeker geen typische breakup plaat, wat overigens niet betekent dat er geen verwijzingen naar de liefdesbreuk met Allison Moorer zijn te vinden op de plaat. Steve Earle heeft inmiddels echter te vaak met dit bijltje gehakt om zich volledig van slag te laten brengen door een vrouw en bezingt direct ook maar een heleboel andere ellende.

Terraplane is uiteindelijk vooral een terugkeer naar de roots van Steve Earle. De Texaanse muzikant grijpt op Terraplane terug op de folk en blues van zijn geboortegrond en kiest voornamelijk voor rauwe en behoorlijk donkere songs.

Hoewel de combinatie van Steve Earle en blues zeker geen nieuwe combinatie is, vind ik het nog steeds een bijzondere. Steve Earle is in vocaal opzicht geen typische blues muzikant en vertolkt zijn blues songs alsof het stokoude folksongs zijn. Het zal met name voor de blues puristen even wennen blijven, maar persoonlijk vind ik het prachtig.

Steve Earle stak sinds de komst van zijn muze Allison Moorer in een uitstekende vorm en wat mij betreft heeft hij deze weten te behouden. Terraplane laat een gedreven muzikant horen, die het maken van bovengemiddeld goede platen nog steeds niet is verleerd.

Vergeleken met zijn vorige platen is Terraplane een betrekkelijk eenvoudige plaat. Steve Earle beperkt zich dit keer tot de essentie en vertolkt blues songs en folk songs die ook in zijn geboortejaar gemaakt hadden kunnen zijn of zelfs decennia ervoor.

Op Terraplane wordt zoals gezegd betrekkelijk ingetogen gespeeld, al worden ingetogen akoestische songs afgewisseld met rauwe elektrisch versterkte songs. Terraplane is een plaat zonder poespas en zonder uitstapjes buiten de gebaande paden. De meeste songs volgen het stramien van de Zuidelijke blues song en Steve Earle blijkt er een meester in.

Als er al ruimte is voor muzikale uitspattingen komen die van de gitaren van Earle en Chris Masterson, een scheurende mondharmonica of een enkele keer van de viool van Eleanor Whitmore, die ook nog act de présence geeft in een mooi duet en de duetten met Allison Moorer doet vergeten.

Terraplane van Steve Earle wordt nogal wisselend ontvangen en dat verbaasd me. Met Terraplane heeft de ouwe rot immers een ruwe en goudeerlijke rootsplaat afgeleverd, die niet onder doet voor de vele andere prachtplaten in zijn inmiddels zeer imposante oeuvre. Erwin Zijleman

Aanvankelijk kwam ik tot de conclusie ; goede plaat maar niet echt een uitschieter binnen het oeuvre van Steve Earle.Echter naarmate ik het album vaker draaide begon mijn waardering voor Terraplane toch steeds meer te stijgen.
Het was vooral de ingetogen muzikale begeleiding,samen met de ontspannen en wat nonchalante uitvoering die me hier aansprak.En dat Steve Earle zich voor dit album vooral liet inspireren door de oude Blues klassiekers,de titel Terraplane is een directe verwijzing naar Robert Johnson,komt de eerder genoemde aanpak (en dus het album) alleen maar ten goede.
Dat komt uiteindelijk tot uiting in elf uitstekende en ook nog redelijk gevarieerde songs,allen van eigen hand,waarvan enkele,naar mijn mening tot de mooiste behoren die Steve Earle ooit schreef.Met name het ijzingwekkende Better off alone,de talkin' blues van The Tennessee Kid en het prachtige,romantische You’re the Best Lover That I Ever Had kunnen wat mij betreft linea recta in die categorie hun plaats innemen.
Terraplane is dan ook niets minder dan (opnieuw) een voortreffelijk en zeer gepassioneerd album van Steve Earle & The Dukes.

Weer eens beluisterd. Was er destijds niet zo enthousiast over, en dat is nu niet veranderd. Ik ben grote fan van Steve, en daar hoort op vele albums altijd wel wat blues bij (hoewel meestal een soort folk- en countryblues). Maar een heel album waarbij de blues domineert is me wat teveel, zelfs als het Steve Earle betreft.

Nu vallen de wat mindere albums van Steve nooit door een ondergrens heen, en dat is nu ook weer het geval. Maar hij heeft er (heel veel) beter gemaakt.

een lichte tegenvaller of een meevaller dit "blues" album van Steve Earle? neig zelf naar het laatste. de man heeft wel vaker dit soort songs op zijn albums opgenomen. het "blues" gehalte is inderdaad meer aanwezig, maar verwacht geen blues a la Joe Bonamassa of iets dergelijks, eerder folk of country blues in Steve Earle stijl.

favoriete nummers de blues ballad "Better Off Alone", de folky blues van "Ain't Nobody's Daddy Now" en "Gamblin' Blues" met fraai fiddle spel van Eleanor Whitmore, met wie Steve een duet zingt op "Baby's Just as Mean as Me" dat ook country invloeden bevat.

het ruigere werk komt naar voren in o.a. "Go Go Boots Are Back", het lekker rammelende "Acquainted with the Wind" en de rauwe afsluiter "KIng of the Blues" dat schuurt en wringt.

voor mij geen favoriet album maar een goede middenmoter, waarbij het in mijn beleving met die overheersende blues wel meevalt. Steve Earle droeg dit album op aan blues legende Johnny Winter.

Album werd geproduceerd door R.S. Field
Recorded at House of Blues Studio D, Nashville, Tennessee
All songs written by Steve Earle

de basis bezetting op dit album:

Kelly Looney: bass
Steve Earle: guitars, mandolin, harmonica, vocal
Will Rigby: drums
Eleanor Whitmore: fiddle, vocals
Chris Masterson: guitars