Afterpartees - Glitter Lizard (2015)

De naam Afterpartees zingt al een behoorlijke tijd rond in het livecircuit. In 2013 waren de vijf snotjochies uit het Limburgse Horst al niet van de Nederlandse poppodia af te slaan, in 2014 werd de tournee alleen maar langer en groter. Op basis van één - wel heel sterk - singeltje deed de groep onder meer Pinkpop, Best Kept Secret en De Wereld Draait Door aan. We hebben hier te maken met wel méér dan een belofte dus, maar een debuutalbum? Daar werd - tot ieders verbazing - lange tijd op gewacht. Uiteindelijk bood Excelsior de groep een platencontract aan en werd er onder de radar langzaam aan de debuutplaat gewerkt. Nu is 'ie eindelijk daar: Glitter Lizard geheten. Wie de moeite neemt de plaat te beluisteren zal al snel tot de conclusie komen dat 'First / Last' geen toevalstreffer was. Zeg maar gerust: "wow" - wat kan deze groep pakkende poppunkliedjes schrijven. Op het irritante af. Afterpartees roept even nostalgisch als eigentijds de jaren '70 in herinnering, met louter liedjes die een kop en staart bevatten. De speelervaring die de band opdeed in het voorprogramma van traumahelikopter en op de festivaltour van 2014 werpt duidelijk zijn vruchten af. Het speelplezier druipt van Glitter Lizard af. De groep laat een duidelijke groei horen en klinkt vanaf seconde één als een geoliede machine. Catchy gitaarloopjes worden slim afgewisseld met de jeugdige, licht cheesy zang van frontman Niek Nellen, die klinkt alsof hij de baard nog in de keel moet krijgen. De twaalf liedjes klinken als een soort midden tussen King Tuff, T-Rex en Mozes and the Firstborn (op speed). De aandacht wordt voor de volle 37 minuten op energieke wijze vastgehouden, en er is onderweg geen zwak moment te herkennen op Glitter Lizard. Hoogtepunten zijn er wel: 'Bathroom Floor' en 'Power Animal' zijn bijvoorbeeld van die uitstekende liedjes waar je direct goede zin van krijgt. Fris, scherp en met genoeg branie. Bovenal: belachelijk verslavend. Stiekem is het enige nummer dat door zou mogen gaan voor een ballad - 'Stuck On The Nightshift' - ook een vol schot in de roos. Ook dit ontroerende, ingetogen liedje weet te raken. Glitter Lizard is het bewijs dat lang wachten inderdaad loont. Het nieuwe jaar is amper van start en de eerste topplaat 2015 is al een feit.

Van: Daans Muziek Blog

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Afterpartees - Glitter Lizard - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Excelsior had lange tijd het patent op onweerstaanbare popliedjes van eigen bodem, maar de afgelopen jaren sloeg het label haar vleugels uit en inmiddels is het van vele markten thuis.

Dat bands die garant staat voor onweerstaanbare popliedjes ook nog altijd welkom zijn op het bijzondere Nederlandse label, wordt perfect geïllustreerd door Glitter Lizard van de Limburgse band Afterpartees.

Het debuut van de Limburgers bevat twaalf popliedjes, die nooit veel langer dan drieënhalve minuut duren en meestal minder tijd nodig hebben voor popliedjes die je na één keer horen niet meer vergeet.

Afterpartees sluit hiermee goed aan op het debuut van labelgenoten Traumahelikopter, dat op haar tweede plaat overigens voor een net wat andere geluid koos. Op het debuut van Afterpartees domineren invloeden uit de garagerock, de Britse rock uit de jaren 60, de power pop, de new wave en de punk.

Garagerock en punk zorgen voor het ruwe randje, new wave voor het eigenzinnige tintje en de Britse rock uit de jaren 60 en de powerpop voor de voorliefde voor songs die de perfecte popsong keer op keer benaderen.

Het is muziek zonder poespas en zonder pretenties, maar ondertussen klopt vrijwel alles op Glitter Lizard van Afterpartees. Het gitaarwerk wordt gedomineerd door zwaar verslavende riffs, briljante loopjes en hier en daar een uithaal, de zang is lekker rauw en punky, maar hier en daar ook voorzien van hemelse koortjes, terwijl de refreinen en de melodieën keer op keer citeren uit de rijke historie van de rockmuziek.

Glitter Lizard klinkt uiteindelijk als een mix van The Kinks, The Sex Pistols, The Undertones en The Strokes, maar deze namen kunnen moeiteloos worden vervangen door de namen van talloze andere bands die de Britse en Amerikaanse rockmuziek de afgelopen decennia kleur hebben gegeven.

Toch voegt het debuut van Afterpartees wel degelijk wat toe aan alles wat er al is, want het zijn nogal wat invloeden waar de Limburgers mee aan de haal gaan en wat wezen deze invloeden elkaar te versterken.

Het zijn inmiddels al heel wat woorden die ik heb besteed aan het Glitter Lizard van Afterpartees, maar op zich is dit een plaat waar je niet al te veel veel woorden aan vuil hoeft te maken. Het debuut van Afterpartees knalt uit de speakers en vermaakt 12 tracks lang meedogenloos. Na 37 minuten zit het er op en wil je eigenlijk maar één ding: nog een keer Glitter Lizard van Afterpartees. Wat een heerlijke plaat. Het lijkt zo makkelijk, maar doe het ze maar eens na. Hulde. Erwin Zijleman

Laat ik voorop stellen dat ik geen kenner ben van garagepunk. De puristen onder ons zullen best gelijk hebben als zij stellen dat dit gezelschap slechts een magere imitatie van het genre ten beste geeft. Wat ik wel weet is dat Excelsior er slag van heeft leuke bandjes onder de aandacht te brengen. Afterpartees is hierop gelukkig geen uitzondering. Ik zag ze al op RSD in april vorig jaar en was aangenaam verrast door het enthousiasme van hun optreden. Limburg associeer ik met carnaval en Rowwen Hèze. En voortaan ook met Afterpartees.

De hype machine draaide vorig jaar op volle toeren voor deze Afterpartees. Op basis van 1 single (First/Last) wisten ze zichzelf op Pinkpop, Into The Great Wide Open en in de minuut van DWDD te spelen. Niet geheel verrassend pakte Excelsior dit powerpop gezelschap uit Horst (Limburg) op, en na een jaar lang touren is het dan tijd voor hun debuut-album.

En daar kunnen we kort over zijn: dat is best prima. Neem nu als voorbeeld het eerste nummer, Loverboy Loco. Als je dit niets vind, dan ga je het moeilijk krijgen de resterende 35 minuten. Het kenmerkt zich door de zang van Niek Nellen, power-akkoorden op de gitaar en een goede dosis jaren 70 pop/punk invloeden. En dat blijft eigenlijk het hele album zo. De nummers zijn allemaal behoorlijk catchy, soms ook geholpen door een lekker koortje in het refrein. Die stem van Nellen moet je wel liggen trouwens. Een behoorlijk 'Amerikaans' accent in combinatie met zang die soms tegen het valse aan ligt. Voor een paar nummers vind ik het erg leuk, maar richting het einde van het album begin ik me er een klein beetje aan te ergeren. Maar dat doet niets af aan de kwaliteit van de nummers. Wat dat betreft was de single First/Last zeker geen toevalstreffer. Neem nu Bathroom Floor, wat een stukje rustiger is dan de rest van het album. Die piano op de achtergrond geeft het net dat beetje extras ten opzichte van de rest van de nummers, en er zit wederom zo'n verschrikkelijk leuk refrein in. Wonderwall heeft ook weer zo'n veel te leuk refrein dat zich eigenlijk meteen in je hoofd nestelt. Geen idee hoe de heren het voor elkaar krijgen, maar ieder afzonderlijk nummer weet wel ergens een lach op je hoofd te toveren.

Maar nu de plot-wending. Waar alle afzonderlijke liedjes eigenlijk ontzettend leuk zijn, vind ik het album tegen vallen. Het is misschien wel te veel van hetzelfde. Vergelijk het met een kilo-zak dropjes (waar ik werkelijk gek op ben). Een afzonderlijk dropje is lekker, maar na 500gram drop begint mijn maag toch significant te protesteren en na een kilo kan ik geen drop meer zien. De oplossing: shuffle het album door een playlist en ieder nummer is fijn. Maar het album zelf zal ik niet zo snel aanschaffen.

Pat-sounds: Album Afterpartees - Glitter Lizzard (2015) - pat-sounds.blogspot.nl