Robert Long - Levenslang (1977)

Eigenlijk noemt iedereen Vroeger of Later als zijnde het beste album van Robert Long. Ik weet het zo net nog niet. Misschien vind ik dit album wel net even een tikkie mooier.
Op zich niet zo heel vreemd omdat hier een hoop rustiger nummers op staan en het hoempa gedeelte wat minder.
Hoe ongelooflijk sterk ik zijn teksten ook altijd vind en hoe goed ik me er in kan herkennen; ik blijf die 'meedeiners' toch altijd maar zo zo vinden. Doe mij maar de melancholische kant en die is op dit album goed vertegenwoordigd.
Maar het moet gezegd: als het dan weer die bedenkelijke kant opgaat zijn de teksten ronduit meesterlijk te noemen! (Beschaafde Tango bijvoorbeeld).
Heerlijk hoe Long de kleinburgerlijkheid aanpakt en hoe hij de handelswijze van de kerk bekritiseert.
Jammer dat ie er niet meer is; met het nieuwe kabinet zou dat misschien wel weer eens heel hard nodig kunnen zijn want als er iemand muzikaal kon verwoorden hoe ik tegen de dingen aankijk is het Robert Long wel

LEVENSLANG
verlegt het maatschappijkritisch accent van het debuut
op kant 1 naar het openhartig autobiografische.
Kant 2 is vrijblijvender.

De piano van Long alleen al doet mij een traan wegpinken.
Zakdoekenmuziek die omwille van de goedgevonden teksten
toch cool genoeg is ... een beetje zoals Jacques Brel.

Favorieten: de klassieker Flink Zijn, het broze Thorbeckeplein
en het nichterig potje schelden in Beschaafde Tango.

De vier eerste Long albums blijven volgens mij de allerbeste.

Zo'n beetje elk bericht hier maakt al gewag van het verschil van toon tussen de A-kant en de B-kant. Dat hoef ik dus niet per se over te doen, maar ik wil wel wat kanttekeningen plaatsen bij het geïmpliceerde kwaliteitsverschil.

De A-kant is inderdaad mooi... erg mooi. Men mag hopen dat het autobiografische hier en daar wel met een lichte korrel zout genomen mag worden, maar dan nog. Enkel het duet met Nelleke Burg (een naam die me verder ook niks zegt) kruipt me af en toe wat te dicht tegen het melodramatische aan. Het titelnummer is een absoluut hoogtepunt met een muzikale omlijsting die heel even iets verder gaat dan de cabaretier met zijn instrument en een schitterende tekst. Mooi hoe telkens de grootse ambities ook groots neergezet worden, waarna de weerbarstige praktijk in een klein nazinnetje komt.

Je bleef rechtvaardig en alert
totdat je chef-verkoper werd



Toch heb ik ook een geel sterretje voor de B-kant bewaard... en wel voor Kind van Vandaag. Erik van der Wurff zal zeker zijn verantwoordelijkheid hebben voor de al genoemde gelijkenis met Herman van Veens Opzij. En wederom die mooie tekstuele opbouw van ietwat speels naar wrang. Daarna slaat de lichtvoetigheid wel een beetje toe inderdaad. Jacob en Beschaafde Tango vind ik leuk voor wat ze zijn, maar van Dromen heb ik de aardigheid op een gegeven moment wel afgehoord.

Van de Robert Long albums die ik tot nu toe gehoord heb is dit de favoriet.