Graham Nash / David Crosby - Graham Nash / David Crosby (1972)

Wat werd er over gezegd dan? Ben ik wel benieuwd naar eigenlijk. Deze nu ook eindelijk eens geluisterd en het viel me niet tegen moet ik zeggen. Het zijn stuk voor stuk mooie composities in de lijn van Deja Vu. Okee, Deja Vu is beter, maar ik had niet verwacht dat dit album zo'n hoge kwaliteit zou hebben.

Wil zeker de andere albums van de leden (solo) gaan proberen. Ik las net ergens dat het soloalbum van Crosby uit 1971 ook de moeite moet zijn. Nu eerst The Stills-Young Band draaien

4*

De prachtige samenzang tussen David Crosby en Graham Nash zal mij nooit vervelen.
Dit vind ik de mooiste plaat van deze twee heren, hoewel ik iets mis waardoor niet alle nummers blijven hangen. Misschien zijn het Stephen Stills en Neil Young die ik mis? Wie weet.
Misschien zijn de nummers gewoon niet hitbestendig genoeg, of moet ik er nog even meer naar luisteren.

Wat ik wel weet is dat nummers als Southbound Train en Immigration Man er met kop en schouders bovenuit steken. Ook nummers als Page 43 (heel mooi!) en Strangers Room vind ik heel mooi. Zeker sinds ik weet over het verhaal achter dat nummer.
Ik hoorde Graham Nash op Another Stoney Evening (geloof ik) al zeggen: "Dit lied gaat over 's ochtends wakker worden na de verschrikkelijke dag ervoor".

'Blacknotes' had van mij ook niet echt gehoeven.
Liever nog een 'echt lied', hoewel ik me voor kan stellen dat het gebruikt werd als 'voegsel' tussen 'Whole Cloth' en 'Strangers Room'.

het 1e duo album van Graham Nash en David Crosby is wellicht hun beste. sterk songmateriaal met een fijne balans tussen de meer uitbundige nummers van Nash en het meer rustige, ingetogen werk van Crosby. waar ik vroeger een voorkeur had voor de Nash nummers heb ik nu met het verstrijken van de jaren meer met de David Crosby nummers, waarvan er 5 op dit album staan.

de jazzy accenten op zijn "Whole Cloth", het ingetogen "Page 43", "Games" met de helaas nog steeds weliswaar idealistische maar relevante tekst "The game of gettin' money, the game of gettin' more, the ego game of power, the ugly game of war, kills love, don't you know that?", maar vooral het 2-tal "Where Will I Be" met hemels mooie harmoniezang en "The Wall Song" met Jerry Garcia op lead gitaar steken er bovenuit.

van de 6 Graham Nash liedjes zijn de heerlijke opener "Southbound Train" en het bekende "Immigration Man" met het herkenbare lead gitaar spel van Dave Mason en de piano ballad "Girl to Be on My Mind" favoriet. de harmonica liefhebber komt aan zijn of haar trekken op zijn mid-tempo nummers "Strangers Room" en "Frozen Smiles" die beide prettig weg luisteren. het korte, op piano gespeelde "Blacknotes" is een niemendalletje maar dat mag de pret niet drukken.

wellicht geen klassieker maar toch op z'n minst een semi-klassieker, waarvan het Crosby nummer "Where Will I Be" niet had misstaan op zijn solo klassieker "If I Could Only Remember My Name".

aan dit album werkte een groot aantal klasbakken van sessiemuzikanten mee, o.a. Johnny Barbata/Russell Kunkel (drums), Leland Sklar (bass), Danny "Kootch" Kortchmar (lead guitar) en Craig Doerge (piano, organ), de 2 laatst genoemden zijn beide ook songwriters en bekend van hun werk met o.a. Jackson Browne, Don Henley, LInda Ronstadt en James Taylor.

de geëngageerde teksten van "Southbound Train" over liberty, equality en fraternity, "Games" over machtswellust en met name "Immigration Man" zullen in het huidige Amerikaanse tijdsgewricht vermoedelijk geen weerklank vinden in de "Oval Office".

Album werd geproduceerd door David Crosby, Graham Nash & Bill Halverson