Jon Anderson - Deseo (1994)

Musicmeter bestaat zo'n jaar of 4 en nog nooit heeft iemand enige moeite willen nemen, een stukje te schrijven voor Deseo van Jon Anderson.

Ik kan daar in komen.

De frontman van Yes komt bepaald niet met aan Yes verwante muziek. Het lijkt in de verste verte niet op zijn werk met Vangelis. Ook eerdere successen voor Anderson solo, zoals Animation, daar lijkt het gewoon niet op.

Wat is het dan.Tja. Wat zal ik daar eens op zeggen.
De hoes is fraai gemaakt, mooite kleuren, daar niet van.

De muziek is.......................wereldmuziek met een vleugje natuur, latijnse invloeden................ik heb een blazertje gehoord. Geen symfo-achtige dingen. Geen rock. Soms exotische talen waarin wordt gezongen. Andere zangers.
En dat allemaal in een toch vrij softe benadering van de muziek.

Het is wel verzorgd, dat wel, maar wie spreekt het aan? In ieder geval niet het grote publiek, dat blijkt hier wel op Mume. Als Yes-fan kan ik mij nog vinden in Animation, maar dit.......................

Ik zit ook helemaal niet in de wereldmuziek, misschien is dat mijn probleem.
Nee. Het spijt mij Jon, ik ga schrijven dat ik er helemaal niets mee kan, met deze cd. Het lijkt voor mij nergens op, heeft geen enkele aantrekkingskracht.

Geen aanstekelijke nummers, het is allemaal maar zozo. Ik berg de cd maar weer op in mijn lange termijn archief. Als dat er ooit nog maar eens uit komt...........

Nou, dat ik er "helemaal niets mee kan" ga ik deze week in ieder geval corrigeren in mijn beoordeling.

De omschrijving van het album klopt inhoudelijk nog wel ten opzichte van mijn stukje van vier jaar geleden maar het album is, eerlijk gezegd, niet lelijk of onaantrekkelijk. Al met al blijft het wat wereldvreemd (of juist niet) maar goed, Anderson is dan ook een bijzonder man.

Ik heb het album een paar maal gespeeld en de aparte sfeer die eigenlijk wordt opgeroepen is mooi gemaakt. Het is ook één geheel.

Je moet op musicmeter goed blijven opletten wat je schrijft, vier jaar later kan een oud stuk onbarmhartig weer bij je terug komen, zónder mogelijkheden tot enige correctie Gelukkig kun je met een nieuw stukje dan weer enigszins bijsturen....

Helaas, ik vind dit echt een slecht album van Jon, misschien wel zijn slechtste ooit gemaakt. De nummers blijven niet hangen, klinken gewoon niet goed. Ik kan er niets mee, mooi voor diegenen die dat wel kunnen.

Wéér een nieuwe platenmaatschappij en en nieuw geluid, deze keer Braziliaans getint.
Jon houdt het volume over het algemeen laag, wat wel plezierig is na het jaren tachtig "geweld".
Een beetje vervreemd sfeertje, onderkoeld/ingehouden, zeker niet onsympathiek, nou is Jon dat nooit natuurlijk:-)
Buiten Yes is hij op zoek naar een andere stijl, of experimenteert zou je ook kunnen zeggen, met wisselende resultaten. Ook dit hier is nog steeds niet echt helemaal "z'n ding" te noemen maar het is wel origineler dan een aantal eerdere mislukkingen (alleen Olias of Sunhillow was een voltreffer tot nu toe) dus op de goede weg zou je kunnen denken.
(spoiler : het duurt nog even maar de aanhouder wint
Verder is er nog een remix versie met voor die tijd typerende monotone techno versies die curieus is maar meer ook niet.