Peace - Happy People (2015)

Ik ben benieuwd naar dit album. Hun eerste album vond ik goed met een aantal zeer catchy nummers. Money en Lost On Me zijn al twee aardige singles die weer makkelijk in je hoofd blijven hangen.

Gen Strange ook op Spotify

Goede eerste luisterbeurt. World Pleasure is de uitschieter.

Dan heb je dus blijkbaar 18 nummers en dan zet je O You als openingstrack er op, onbegrijpelijk, suffig niemendalletje. Op het vorige album stonden ook al zoveel nummers waar het echt zoeken was naar de goeie nummers (die er wel degelijk waren!).

I'm a Girl is een topnummer, World Pleasure ook en de mooie ballad Someday de aangename verrassing. En van het deluxe album is God's Gloves ook wel errrg lekker.

Sterke songs worden afgewisseld met een paar zwakke nummers. De bonus nummers ken ik nog niet dus kan niet beoordelen of dat misschien betere nummers zijn die eigenlijk op het album hadden moeten staan. Met World Pleasure hebben ze daarentegen misschien wel hun beste nummer gemaakt.

Peace bracht naar mijn bescheiden mening een van de grootste teleurstellingen van 2013 uit: In Love was na de fantastische EP Delicious behoorlijk gehyped in Groot Brittannië en omstreken, maar maakte de verwachtingen niet waar. Ik had dus ook helemaal niets in de gaten toen mijn oog ineens op de nieuwe Peace viel: Happy People.

Peace schakelt hier naar een iets lagere versnelling dan op het debuut, zelfs een beetje als op de EP. Net als de vorige plaat is Happy People lang (18 nummers (al zijn er daarvan 6 bonusnummers)), staan er zeker een paar mislukkingen op, maar zijn de rest van de nummers lekker pakkend en komt het allemaal wat minder pretentieus over. Op Happy People klinkt Peace gewoonweg heerlijk no-nonsens psychedelisch jaren 70, met gitaar-gedreven up-tempo popnummers met een lekkere zomerse hippie-vibe, en benaderen ze dat geluid dat ze in 2013 een van de grootste muzikale beloftes maakte. Neem nou het vrolijke God's Gloves, waarbij Peace met niet al te veel poespas gewoon hard uit de speakers knalt. Ook Pink Floydiaanse nummers komen langs, bijvoorbeeld het langgerekte World Pleasure dat met een heerlijke bas wordt ingeleid en uitmondt in een krachtige psychedelische kakofonie aan blazers. Om nou te zeggen dat Peace hier de hype alsnog waarmaakt, nee. Daarvoor is de coherentie op deze plaat ver te zoeken en probeert de band toch nog teveel dingen tegelijk. Bovendien zouden ze een paar nummers als de wat vreemd geplaatste opener O You achterwege kunnen laten, en is het raar dat de bonusnummers niet gewoon onderdeel zijn van de echte plaat. Peace verzandt dus een beetje in dezelfde fouten als dat debuut, maar wat deze plaat redt is dat het gewoon net wat volwassener en beter uitgedacht klinkt. Zo is het drieluik (bonusnummers) waar het album mee afsluit perfect gekozen, zeker met het bijna Beatlesque afsluitnummer The Music Was To Blame, waarin Peace met een vrij simpele maar opzwepende melodie overtuigend het album afsluit.

Happy People is een lekkere tweede plaat, waarmee Peace een aantal van de op de eerste plaat gemaakte fouten goed maakt gewoonweg door wat meer poppy te klinken. Het is jammer dat ze nergens meer de kwaliteit van de debuut-EP Delicious evenaren, maar ze geraken hier zeker weer in de goede richting.

Pat-sounds: Album Peace - Happy People (2015) - pat-sounds.blogspot.nl

Goeie recensie, helemaal mee eens. Op Happy People staan wel een pak meer goeie nummers, naast eerder genoemde nummers worden nu ook Perfect Skin, Gen Strange en Fur kapot gedraaid.

Resumé (wat mij betreft) :
- Debuut-EP met 2 hele goeie nummers en 1 epische: 1998, wat een klassieker.
- Een aardig 1e echt album met een paar hele goeie nummers (o.a. California Daze)
- Een bovengemiddeld 2e volwaardig album.

Als je al hun goeie nummers bij elkaar optelt kom je toch tot een fraai CV voor zo'n jong bandje, jammer dat ze zo strooien met flauwe liedjes.

Ik vind deze weer erg lekker, tijd voor het voorjaarszonnetje en draaien die hap