Peace - Happy People (2015)
mijn stem
14 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Columbia
-
O You (3:47)
-
Gen Strange (3:15)
-
Lost on Me (3:44)
-
Perfect Skin (3:06)
-
Happy People (3:46)
-
Someday (3:22)
-
Money (3:10)
-
I'm a Girl (2:59)
-
Under the Moon (3:34)
-
World Pleasure (6:23)
-
Love Me * (1:57)
-
God's Gloves * (3:36)
-
Imaginary * (4:13)
-
Blue * (4:06)
-
Saturday Girl * (2:51)
-
Flirting USA * (3:43)
-
Fur * (3:04)
-
The Music Was to Blame * (3:49)
toon 8 bonustracks
totale tijdsduur:
37:06
(1:04:25)
0
geplaatst: 17 februari 2015, 09:50 uur
Peace bracht naar mijn bescheiden mening een van de grootste teleurstellingen van 2013 uit: In Love was na de fantastische EP Delicious behoorlijk gehyped in Groot Brittannië en omstreken, maar maakte de verwachtingen niet waar. Ik had dus ook helemaal niets in de gaten toen mijn oog ineens op de nieuwe Peace viel: Happy People.
Peace schakelt hier naar een iets lagere versnelling dan op het debuut, zelfs een beetje als op de EP. Net als de vorige plaat is Happy People lang (18 nummers (al zijn er daarvan 6 bonusnummers)), staan er zeker een paar mislukkingen op, maar zijn de rest van de nummers lekker pakkend en komt het allemaal wat minder pretentieus over. Op Happy People klinkt Peace gewoonweg heerlijk no-nonsens psychedelisch jaren 70, met gitaar-gedreven up-tempo popnummers met een lekkere zomerse hippie-vibe, en benaderen ze dat geluid dat ze in 2013 een van de grootste muzikale beloftes maakte. Neem nou het vrolijke God's Gloves, waarbij Peace met niet al te veel poespas gewoon hard uit de speakers knalt. Ook Pink Floydiaanse nummers komen langs, bijvoorbeeld het langgerekte World Pleasure dat met een heerlijke bas wordt ingeleid en uitmondt in een krachtige psychedelische kakofonie aan blazers. Om nou te zeggen dat Peace hier de hype alsnog waarmaakt, nee. Daarvoor is de coherentie op deze plaat ver te zoeken en probeert de band toch nog teveel dingen tegelijk. Bovendien zouden ze een paar nummers als de wat vreemd geplaatste opener O You achterwege kunnen laten, en is het raar dat de bonusnummers niet gewoon onderdeel zijn van de echte plaat. Peace verzandt dus een beetje in dezelfde fouten als dat debuut, maar wat deze plaat redt is dat het gewoon net wat volwassener en beter uitgedacht klinkt. Zo is het drieluik (bonusnummers) waar het album mee afsluit perfect gekozen, zeker met het bijna Beatlesque afsluitnummer The Music Was To Blame, waarin Peace met een vrij simpele maar opzwepende melodie overtuigend het album afsluit.
Happy People is een lekkere tweede plaat, waarmee Peace een aantal van de op de eerste plaat gemaakte fouten goed maakt gewoonweg door wat meer poppy te klinken. Het is jammer dat ze nergens meer de kwaliteit van de debuut-EP Delicious evenaren, maar ze geraken hier zeker weer in de goede richting.
Pat-sounds: Album Peace - Happy People (2015) - pat-sounds.blogspot.nl
Peace schakelt hier naar een iets lagere versnelling dan op het debuut, zelfs een beetje als op de EP. Net als de vorige plaat is Happy People lang (18 nummers (al zijn er daarvan 6 bonusnummers)), staan er zeker een paar mislukkingen op, maar zijn de rest van de nummers lekker pakkend en komt het allemaal wat minder pretentieus over. Op Happy People klinkt Peace gewoonweg heerlijk no-nonsens psychedelisch jaren 70, met gitaar-gedreven up-tempo popnummers met een lekkere zomerse hippie-vibe, en benaderen ze dat geluid dat ze in 2013 een van de grootste muzikale beloftes maakte. Neem nou het vrolijke God's Gloves, waarbij Peace met niet al te veel poespas gewoon hard uit de speakers knalt. Ook Pink Floydiaanse nummers komen langs, bijvoorbeeld het langgerekte World Pleasure dat met een heerlijke bas wordt ingeleid en uitmondt in een krachtige psychedelische kakofonie aan blazers. Om nou te zeggen dat Peace hier de hype alsnog waarmaakt, nee. Daarvoor is de coherentie op deze plaat ver te zoeken en probeert de band toch nog teveel dingen tegelijk. Bovendien zouden ze een paar nummers als de wat vreemd geplaatste opener O You achterwege kunnen laten, en is het raar dat de bonusnummers niet gewoon onderdeel zijn van de echte plaat. Peace verzandt dus een beetje in dezelfde fouten als dat debuut, maar wat deze plaat redt is dat het gewoon net wat volwassener en beter uitgedacht klinkt. Zo is het drieluik (bonusnummers) waar het album mee afsluit perfect gekozen, zeker met het bijna Beatlesque afsluitnummer The Music Was To Blame, waarin Peace met een vrij simpele maar opzwepende melodie overtuigend het album afsluit.
Happy People is een lekkere tweede plaat, waarmee Peace een aantal van de op de eerste plaat gemaakte fouten goed maakt gewoonweg door wat meer poppy te klinken. Het is jammer dat ze nergens meer de kwaliteit van de debuut-EP Delicious evenaren, maar ze geraken hier zeker weer in de goede richting.
Pat-sounds: Album Peace - Happy People (2015) - pat-sounds.blogspot.nl
* denotes required fields.
* denotes required fields.