Wipers - The Circle (1988)

Uit de meeste bijdrages met betrekking tot de Wipers kun je wel opmaken dat de eerste platen toch beter bevonden worden dan het latere werk.

Nou heeft nog niemand iets bij "The Circle" geschreven, en dat is onterecht. Wat mij betreft is dit een van de betere platen van Greg Sage, en één die zeker nog hoort bij het onovertroffen 'oudere' werk.

Klokkend binnen weinig meer dan 30 minuten geeft Sage hier een tiental songs waar geen zwakke tussen staat. Wel zijn sommige twee keer zo sterk dan andere .... mijn favorieten zijn het op een geweldige riff leunende up tempo True Believer, en het eerste nummer van kant twee Make or Break, prachtig slepend en voorzien van Sage klaterende gitaarspel dat hem uit duizenden herkenbaar maakt. De eerste 8 nummers zijn allemaal te classificeren als rock, waarvan het titelnummer nog het meest conventioneel is. De laatste twee nummers zijn sober ingekleurde ballads. Vooral Be There is supergevoelig, een nummer dat ogen bevochtigd.

Ik las ergens in een andere Wipers-draad dat Sage bij iedere plaat de opname techniek veranderde. Zou kunnen ... deel van de magie van juist deze plaat schuilt hem in de wat onwerkelijke galm die eroverheen hangt. Alsof je 's werelds beste gitarist hoort repeteren met zijn band in een oude hangar. Maar het belangrijkste van de magie van de Wipers is, dat hoe Sage ook speelt .... of het nou supersnel is of in balladvorm, altijd weer klinkt er een zekere droefheid in zijn performance door. In die zin doet zijn werk me wat denken aan (schiet u maar) Roy Orbison en Chris Isaak. Daarnaast is Greg Sage een ware gitaarheld die op plaat, podium en in het leven alles geeft.