Mijn recensie voor iO Pages
Val ik even van m'n stoel zeg! Wat een overgave hoor je hier! Cloudkicker is de Amerikaanse jongeling Ben Sharp, die sinds 2007 geheel op z'n eentje platen uitbrengt en daarmee op Last.fm toch al mooi boven de 40,000 luisteraars zit. Bij zijn producties komt geen cent kijken. Hij componeert en neemt alle gitaren, bassen, toetsen en drums zelf op via de computer. Op de koop toe klinkt het allemaal ook nog eens verdomd goed. De geprogrammeerde drums klinken als het echte werk. Optreden gebeurt bijgevolg zo goed als nooit, om logistieke redenen, maar in april 2014 kwam het er toch van.
Op voorstel van Intronaut, een Amerikaanse post/sludge progressieve metalband, werden enkele songs uit Cloudkicker's brede catalogus tijdens een korte tournee naar het podium verheven (onder de noemer Nautkicker). Dit liveplaatje werd bovendien in één take opgenomen in een studio in Austin, Texas, waarna geluiden uit het publiek later werden toegevoegd. Weer iets dat waarschijnlijk niet voor iedereen is weggelegd, laat Cloudkicker zich ook live kenmerken door louter instrumentale, ambient post-rock en post-metal met heel wat math-invloeden in de stijl van Isis, Intronaut zelf en TesseracT (die mee waren op tour). Meshuggaanse riffs worden afgewisseld met occasionele Sigur Rós-momenten. Scale The Summit en het in iO 123 besproken Atmospheres (tip) komen ook sterk in de buurt. Wie Alcest kent (voorprogramma van Opeth tijdens de Europese Pale Communion tournee), kan zich misschien een beeld vormen bij wat ambient en atmosferische post-metal is. Het sleept je mee op een repetitieve en soms monotone wijze, die je gek genoeg gekluisterd houdt aan de muziek en je als het ware in trance brengt.
Ben Sharp en zijn medemuzikanten van Intronaut zijn erg bekwaam en weten de melancholie van de studioplaten live perfect over te brengen. Het beste materiaal bevindt zich wat mij betreft in de tweede helft van de plaat, met You & Yours, Subsume Part 8 en Push It Way Up! op kop. Dit moet je achteraf toch even laten bezinken, om dan enkele seconden later gewoon opnieuw te beginnen en je te laten meeslepen in de melodische eightstring-parade.