Kate Bush - The Red Shoes (1993)

Het minste album van Kate Bush.
Heel jammer eigenlijk.
Het schijnt dat ze weer in de studio zit.
Laten we hopen dat ze met iets moois komt.

Ik herinner me Rubberband Girl als een heel mooi liedje. Maar ik was 13 toen... Toch nog maar 's luisteren. Ik vind het overigens wel grappig dat Tori Amos vaak als 'troonopvolgster' wordt gezien van Kate Bush, terwijl het artistieke hoogtepunt van Bush zeker 15 jaar eerder lag (maar ondertussen zijn ze bijna even oud).

rubberband girl en eat the music zijn toch wel erg lekker.
en de rest van de cd kan me niet zoveel boeien.
en deze maand(als het goed is)komt de nieuwe cd.
werd tijd!

En dat album gaat uitkomen op 7 november als dubbelaar: Aerial.

Of het mooi gaat worden blijft uiteraard afwachten. Als het verder gaat waar the Red Shoes is gebleven dan waren het die 12 jaar wachten zeker niet waard.

Maar hoe dan ook wel een bijzondere release zo aan het einde van het jaar!

De single King of the Mountain vind ik in elk geval al niet tegenvallen: heel herkenbaar, en tegelijkertijd toch ook wel weer verrassend.

Het doet zeker verlangen naar meer.

Merkwaardige lage waardering voor dit prachtige album. Dat moet hoger kunnen. Rubberband Girl wordt, hoe vaker je er naar luistert, steeds mooier. De titelsong mag er ook zijn. Verder vind ik Moments of Pleasure met pianospel van Kate en het orkest erbij zeer mooi. Kate Bush is toch erg veelzijdig. Ze zingt, speel piano en schrijft ook de liedjes. 4*

tsja, veel verder dan een *** kom ik ook niet. ik ben een enorme liefhebber van Kate Bush, maar dit vind ik gewoon geen sterk album. Song of solomon vind ik het enige echte sterke nummer.

tot mijn schande erkennen dat ik dit album nooit heb aangeschaft, ik luisterde toen veel naar andere muziek en deze is me toen ontglipt. Als groot Kate Bush-fan zal ik hem binnenkort toch eens gaan kopen, benieuwd of hij mij ook zo tegenvalt dan.

Misschien nog even goed om te vermelden wie o.m. aan/op dit album hebben meegewerkt:
- Eric Clapton
- Prince
- Nigel Kennedy
- Michael Kamen
- Stuart Elliot (geniale drummer van Alan Parsons Project)
- Gary Brooker
- Jeff Beck

Dat zijn niet de minsten zeg.

Ook maar eens achteraan dus.

dat nummer met Prince is het eerste 'email-project' voorzover mij bekend. ze hebben elkaar nooit gezien, maar de opnames gingen via email over en weer.

En een van de minste Kate Bush nummers ooit: flauw nummer.

dat is inderdaad niet een bijzonder nummer.

Waarom vindt iedereen dit het slechtste album van Bush ? Ik vind dit één van de besten samen met Never for Ever, Aerial en The Kick Inside . Mijn favoriete nummers zijn Lily, Constellation of the Heart en Why Should I Love You. Heel goed album, vind ik, al heeft ze wel betere albums gemaakt.

tsja, op zich is er niet zo veel mis met deze plaat, maar op 1 of andere manier maken de nummers van deze plaat minder indruk. nogmaals: 'song of solomon' vind ik een uitschieter (en gelijk ook 1 van de mooiere Kate Bush liedjes), maar voor de rest doet het me allemaal niet zo heel veel.

Hoezo iedereen? zie mijn berichten hier boven.

Oké, niet iedereen, maar op heel veel sites lees ik 'slechtste album van Bush', en dat vind ik onbegrijpelijk .

Ik ben het eens met de meesten dat dit niet het allersterkste album van Kate Bush is. Blijft toch The Kick Inside denk ik.

Maar wat me wel verbaast is dat niemand hier het nummer Moments of Pleasure heeft genoemd.... Het mag dan wel op een van de slechtse albums van Kate Bush staan, maar is wel een van de allermooiste songs die ze gemaakt heeft!!!

Kijk, Yoshi, ik vind dit absoluut geen zwak album. Begrijp dat ook niet zo.
Hier staan hele mooie dingen op. Kate Bush heeft me eigenlijk nog nooit teleurgesteld. Ze is dan ook van mijn geboortejaar 1958 (net als Prince, Michael Jackson en de 1 dag ouder dan mezelf zijnde Madonna! )

Kate Bush for President!

(eens wat anders dan die andere Bush!)
en toch 3.5 sterren voor dit plaatje
*** 1/2

Na de sprookjes van Never For Ever, de zware dromen op The Dreaming, de volwassen open verhalende kracht van Hounds Of Love en subtiel-sensibele kant op Sensual World valt dit album met al die losse liedjes een beetje merkwaardig. Het lijkt de diepgang wat te missen en klinkt zowaar wat tevredener hier een daar. Op Areal zal dat nog sterker worden, maar dan weer meer zorgvuldig gekozen. Het klinkt daardoor een als een compilatie album zonder rode draad.

Het gevaar van de herhalende sound Running up that hill - Big Sky - Cloudbusting (en nu Rubberband ) wordt daarmee wel vermeden.

Toch was het voor veel liefhebbers de eerste plaat waarbij men dacht; Oei.... als dat maar goed gaat.

Ik zou dit album nog bijna uit de 2de-hands-bak van Concerto geplukt hebben (daar heb ik alle Kate Bush-cd's vandaan!), maar de reputatie deed me besluiten het toch maar nog even niet te doen.
Ik denk niet dat dit album er snel uitgeplukt zal worden (veel mensen hebben blijkbaar een broertje dood aan 2de-hands cd's), dus die kennismaking zal er misschien nog wel komen.

Mijn enige Kate Bush CD. Misschien komt het doordat ik geen echte Kate Bush fan ben, maar het is één van mijn favoriete albums. Wuthering Heights vond ik vooral fascinerend vreemd (maar toen dat een hit was, was ik nog wel erg jong) en mijn broer had Hounds of Love op LP, maar die beluisterde ik eigenlijk alleen voor Running Up That Hill.

The Red Shoes kocht ik (tweedehands) in eerste instantie vooral voor het gitaarwerk van Eric Clapton op And So Is Love, maar onbevooroordeeld door verwachtingen gebaseerd op haar eerdere werk, begon ik al snel het hele album te waarderen. Een lekker gevarieerd album zonder zwakke nummers en een paar geweldige songs. Moments of Pleasure alleen is al genoeg reden om de CD aan te schaffen. Wat mij betreft is het enige zwakke punt van deze CD de soms nogal schelle productie.

Ik vind Kate Bush een erg goede zangeres, en hou echt van haar stem, maar dit album is voor mij als Prince fan alleen maar boeiend vanwege "why should I love u?" En zelfs dat vind ik niet een heel sterk nummer....

Maar omdat ze zo'n fantastische stem heeft blijft het toch nog wel enigszins een boeiend album... dus toch 2,5 ster...

Achja,je kunt immers niet altíjd schitteren en sprankelen.
Dit album is geen slechte,naar mijn mening ontbeerd het alleen de gebruikelijke Kate Bush-magie.Het swingt,rockt en ontroert hier en daar echt wel,maar het voelt allemaal wat vlakker en gladder aan in vergelijking met haar overige werk.
3* sterren.

Het minst goede album van Kate Bush maar toch nog de moeite. Dit album mist toch wat de magie van weleer wegens minder diepgang en memorabele composities dan haar vorige albums. Al vind ik Rubberband Girl, Moments of Pleasure en The Song of Solomon wel mooie songs.

Het kan aan mij liggen, maar dat nummer wat ze samen met Prince zing, dat is toch eigenlijk 'ongekend vals'? Echt onder de maat, net als de rest van het album, met af en toe een klein lichtpuntje zoals 'rubberband girl' en 'eat the music'. Ze kan écht veel en veel beter!

Ik snap alle negatieve reacties op dit moment niet zo. Ok, het is anders dan de voorgaande albums maar is dat niet met elk album van Kate zo? Uiteraard is dit niet het beste werk, maar een 3,03 is echt veel te weinig voor dit album, zeker voor topsongs zoals The Song of Solomon, Lily en Eat the Music, maar The Red Shoes is leuk met een beetje Ierse invloeden.

Er staan niet echt slechte nummers op, misschien een enkele, maar deze plaat vind ik echt te overgeproduceerd. Ik vind eigenlijk dat Kates hoge, lenige stem lelijk contrasteert met de logge productie. Melodisch spreken de nummers me ook iets minder aan dan voorheen.

Director's Cut dus maar eens opzoeken. Ben benieuwd hoe de nummers uit de verf komen met een (hopelijk) meer natuurlijke productie.

Misschien moet je toch 50 words of snow eens goed gaan herbeluisteren. Die plaat is haar meest sobere productie ooit. Nergens franje en tirelantijn. Bush achter de Piano. Meer is het niet. Met een beetje fantasie zie je haar zo zitten achter de vleugel in haar landhuis aan de Thames.
The Red shoes vind ik een paar hele goede momenten hebben, maar was duidelijk haar minste plaat tot dan toe. Het zal ook 13 jaar duren voordat er een opvolger komt. De rek was er blijkbaar bij Kate Bush zelf ook uit.

Naar mijn smaak is dit album een beetje ondergewaardeerd. Het enige minpunt vind ik de productie, die is wellicht een beetje te zwaar, maar dat kan ook een beetje door mijn stemming komen.
Toen ik het album in 1993 kocht, was ik na eerste beluistering zeer teleurgesteld, en heb ik het enige tijd weggelegd. Pas recentelijk heb ik het, na enige hernieuwde draaibeurten, wat beter leren kennen, en nu kan ik het zeer goed pruimen. De songs stelden aanvankelijk teleur, maar ze bleven groeien, en groeien. Ik vind dat het album, ondanks al die over de songs verspreide bijdragen van gastmusici, geen onevenwichtige indruk maakt, maar juist een eenheid is. Maar dat is wat ik hier hoor, we hebben gelukkig niet allen dezelfde oren. Vanaf Rubberband Girl tot en met You're The One (met mooie solo van Jeff Beck aan het einde!) is het voor mij zalig luisteren.