Steve Winwood - Junction Seven (1997)

Junction Seven, de zevende soloplaat van Steve Winwood en na de bluesrock en blue eyed soul van de Spencer Davis Group en de fusionrock van Traffic, de electronische jaren 80 synthesizermuziek van de eerste drie solo platen en American mainstream van soloplaat 4, 5 en 6 neemt van hij nu de afslag richting de black soul.

Plenty Lovin' het duet met Des'ree, de Family Affair cover van Sly & The Family Stone, de mooie video clip van Spy in the House of Love, de ballad Angel of Mercy, noem het maar op. Mooie plaat, maar helaas onbekend gebleven voor het grote publiek.

Inderdaad wel een soulvolle plaat.

Het is dat we nu inmiddels weten dat het nooit meer echt iets is geworden met Steve's solocarrière, maar hij leek hier toch echt op te krabbelen uit het dal. Na twee kitscherige platen kwam hij na een tegenvallende Traffic reünie met dit album.

Het is wel hoorbaar dat hij toch nog hoopt op enig commercieel succes, maar dat zat er niet meer in. Het was gezien zijn leeftijd eigenlijk al opmerkelijk dat Steve in de periode 1981-1990 zo populair was bij het grote publiek.

Hoewel de productie soms al weer een stuk natuurlijker is, klinkt het soms ook nog behoorlijk 80'ies, en dat in 1997... 'Fill Me Up' en 'Someone Like You' hadden daarom rechtstreeks de prullenbak ingekund.

Toch is dit album na zijn debuut en Arc of a Diver het beste wat hij solo heeft gemaakt (want Back in the High Life klinkt tegenwoordig echt behoorlijk gedateerd). Enigszins karig, maar Steve koos dan ook voor het grote geld.

Als hij die commerciele drang nou eens had losgelaten was in ieder geval dit album al een stuk beter geweest.....

Prima album met een paar uitschieters als het duet met Des'ree en natuurlijk de opener en single Spy In The House Of Love. Grappig te weten dat ook Nile Rodgers en Lenny Kravitz een deuntje mee spelen op dit album!

3*

Oefff... een lange zit dit album. Geen enkel nummer kan me enigszins raken. Lijkt ook erg op zijn voorgaande albums. Weinig ontwikkeling.

Doet me beetje denken aan het album "Sacret Love" van Sting waar hij experimenteert met drummachines en R&B - die raakt me wel door goede melodieën en spannende arrangementen die ik hier mis. Overigens is de stem van Steve hier prima in orde.

Eigenlijk hetzelfde als voorganger Refugees of the Heart met nog iets minder songmateriaal. Het ontbeert aan spanning en inventiviteit, Steve Winwood kan beslist beter gezien zijn vroegere solowerk en de Traffic-albums en de inhuring van gastartiesten en vrouwelijke achtergrondzang kunnen het vlakke en langdradige songmateriaal niet redden. Wel is zijn zang zoals altijd een sterk pluspunt.

Na 'Arc of a Diver' en 'About Time' komt deze op de derde plaats van mijn favoriete Winwood's.

Dit is een uitermate bleek album van een van de grootste talenten uit de Britse pophistorie. De openingstrack gaat nog wel, de rest niet. Twee sterretjes