Siskiyou - Nervous (2015)

Ik heb nu 3 nummers beluisterd van dit album en allemaal fantastisch. Een album om naar uit te kijken en komt uit op 20 januari net als andere albums waar ik naar uitkijk (Until The Ribbon Breaks, Joey Bada$$ en Viet Cong). Colin Stetson en Owen Pallet zouden meegewerkt hebben aan dit album.

Ik ben alvast benieuwd, mooie ontdekking om het jaar mee te beginnen !

Morphine, Arcade Fire...... zeker iets om naar uit te kijken.

Fantastische ontdekking voor mij. Ben hier zeer benieuwd naar. Deserter en Wasted Genius zijn al twee fantastische nummers.

Dit is een spannend, rijk georchestreerd album geworden waar ik doorlopend aan Arcade Fire moet denken (mede dankzij de wat aanstellerige zang). Iets minder barok en dat is eigenlijk wel zo fijn. Het kent wat donkere randjes waarbij ik moet denken aan PJ Harvey.
Er zit een geweldige opbouw in de nummers waardoor het een heerlijk muzikaal avontuur is geworden waar je vooral moet letten op de kleine extra dingen die dit album zo rijk maken.
Ook kennen de nummers vaak bijzondere wendingen.

Het kietelt, kriebelt en daagt uit.

Dat het me vaak doet denken aan Arcade Fire doet er eigenlijk niet echt toe: Nervous is fris en fruitig en weet van begin tot eind te boeien zonder al te geforceerd 'hip' willen zijn.
Genoeg eigen smoel om ervoor te zorgen dat dit zo aan het begin van 2015 al tot een zeer opvallende release genoemd mag worden.

Deze stond al op mijn lijstje om te gaan luisteren.. maar aERo die de zang "wat aanstellerig" noemt.. dat maakt me toch wel benieuwd...

Daar zit geen waardeoordeel in he... als je mijn smaak kent is het juist één en al aanstellerigheid qua zangers

Ik had een iets 'gekker' album verwacht eerlijk gezegd maar het bevalt me zeer goed (zou zo kunnen uitgroeien naar 4,5*).

haha dat bedoel ik.. als ZELFS jij het al aanstellerig vindt .. das een beetje als ik die zeg dat iets te chaotisch is, of Don Cappuccino die iets te hard vindt..

Aan de andere kant vind ik Arcade Fire dan weer niet aanstellerig, dus wellicht ben ik het wel gewoon niet met je eens.. We zullen het merken . Aanstellerige stemmen kan ik ook best tegen.

Ik vind Arcade Fire ook aanstellerig. Ik denk dat jij meer achter die opmerking zoekt dan er is. Sterker: ik vind Win Butler aanstelleriger dan de zanger van deze band

Er zit voor mij geen enkel waarde oordeel in verder. Het is meer een constatering en dat soort zangers doen het vaak wel goed bij mij.

Heb em nu ook voor het eerst opstaan en moet eigenlijk vaker aan The National denken dan aan Arcade Fire. Zowel qua manier van zingen (niet direct de stem) als qua achterliggende filosofie, wat ik met dat laatste bedoel is dat dit album voor mijn gevoel meer gebouwd is om het opbouwen van een bepaalde sfeer dan om de individuele nummers. (Arcade Fire heeft zeker sfeer, maar vooral binnen nummers, ik heb veel minder dan bij The National het idee dat gehele album dezelfde sfeer uitademt)...

Het oproepen van die sfeer lukt ten dele, sommige stukken zijn erg sterk uitgevoerd en weten goed te boeien, maar er zitten ook wel momenten in dat het allemaal wel heel gewoontjes, een beetje op de automatische piloot, wordt. Vooral de laatste paar nummers vind ik sterk, en ook het begin mag er zeker wezen (al is de bijdrage van Stetson wel een beetje lullig, net op het moment dat het een beetje vet wordt kappen ze het af, en het komt ook verder niet terug ofzo)..

Bij elkaar dus niet constant genoeg om echt goed te scoren bij me, maar het heeft zeker zijn goede momenten. Basisniveau Constellation zou ik het bijna noemen (en dat is zeker positief), maar het is niet het erbovenuitstekende album dat ze vrijwel elk jaar wel hebben.

p.s. Ik vind het meer Rock dan Folk

Dit klinkt zeker fijn in mijn oren, maar het is natuurlijk geen folk (ook al beoordeel ik dat terwijl ik pas bij track 4 ben ).

Modest Mouse meets Wolf parade!

Ben ik de enige die bij de zanglijnen van Violent Motion Pictures moet denken aan Dead or Alive's You Spin Me Round (Like A Record)?

Een qua instrumentatie bijzonder vol, veelgelaagd en strak geproduceerd folkalbum, dat desondanks nooit te glad of bombastisch wordt - erg knap. Bovendien zijn de liedjes gewoon erg mooi en melodieus en heeft de qua zang erg op Win Butler lijkende zanger een goede stem.

Ik ben hier zelfs bijzonder enthousiast over, dit zit zo enorm sterk in elkaar. Lees ook mijn recensie hierover.

Door de reacties van Eric ben ik dit album gaan beluisteren en daar heb ik zeker geen spijt van gekregen. Prachtige composities. Zeer toffe zang. Doet inderdaad ook mij wat denken aan Arcade Fire, alleen daar beklijven de nummers nog beter. Toch gaat deze plaat nog vaak gedraaid worden door mij, mezelf en ik.

Op Nervous hoor ik rijke arrangementen, bij vlagen met Arcade Fire-allure. Ik hoor gevarieerde liedjes, van ingetogen tot uitbundig. Ik hoor koortjes, Simon Gallup-basloopjes en een ontwapenende speelsheid die me sterk aan Neutral Milk Hotel doet denken. Siskiyou levert een zeer afwisselend en bovendien origineel album af, want ondanks al de vergelijkingen die ik noem hebben ze een overduidelijk eigen geluid. Een interessante ontdekking, deze band.

De grote variatie tussen alle liedjes – het is nauwelijks te doen om meer dan twee liedjes in hetzelfde hokje te stoppen – is niet alleen een zegen, maar ook een valkuil. Het is moeilijk om een en dezelfde luisteraar met al die liedjes te boeien. Bij mij lukt ze dat in ieder geval niet. Gelukkig weten ze de zwakkere nummers goed te compenseren.

Om de kritische noot maar meteen gehad te hebben: Het zijn vooral de rustige liedjes die me niet weten te pakken. Bank Accounts and Dollar Bills, Nervous en Babylonian Proclivities vind ik gewoon te saai.
De band is het best op dreef in de vlottere liedjes en dan met name in de meest uitbundige, speelse stukken. Dan heb ik het over Oval Window, Imbecile Thoughts en de heerlijke uitbarsting in Wasted Genius, misschien wel het lekkerste stukje muziek van het hele album. Dit zijn niet per se de beste liedjes, maar er spat wel de meeste spelvreugde vanaf.
De beste nummers zijn voor mij de somberste en meest onheilspellende: Violent Motion Pictures en Jesus in the 70’s. De basgitaar steelt in die laatste duidelijk de show.

Er staan behoorlijk wat goede liedjes op dit album, maar toch laat Siskiyou op muzikaal vlak wat steekjes vallen. De meeste nummers zijn weliswaar rijk en zeer fraai gearrangeerd, maar dat maakt nog niet ieder liedje meteen aantrekkelijk. Interessant is het voortdurend, maar écht aanstekelijk (in de vlotte nummers) of emotioneel (in de rustigere liedjes) wordt het eigenlijk nooit. Zelfs de beste liedjes missen dat laatste extra zetje dat ze van goed tot memorabel promoveert. De liedjes zijn stuk voor stuk eigenlijk net iets te bleu.

Een ander minpuntje is de stem van de zanger. Hij heeft een markant geluid, van zijn hoge noten moet je maar net houden. Ik kan ze gelukkig goed hebben. Het is zijn manier van zingen die me niet echt aanstaat. Op af en toe wat klagerige, hoge noten na is het voornamelijk mompelen en fluisteren wat hij doet. Dat heb ik na twee liedjes wel zo’n beetje gehoord.

Siskiyou is een razend interessante band die zeer fraaie liedjes kan maken. Voor mij persoonlijk zijn ze echter net wat te flets, waardoor ik ze leuk vind om naar te luisteren, maar er nooit verslaafd aan zal raken. De fraaie composities en de speelse passages geven echter genoeg aanleiding om dit album zo af en toe toch nog eens op te zetten.