Siskiyou - Nervous (2015)

Heb em nu ook voor het eerst opstaan en moet eigenlijk vaker aan The National denken dan aan Arcade Fire. Zowel qua manier van zingen (niet direct de stem) als qua achterliggende filosofie, wat ik met dat laatste bedoel is dat dit album voor mijn gevoel meer gebouwd is om het opbouwen van een bepaalde sfeer dan om de individuele nummers. (Arcade Fire heeft zeker sfeer, maar vooral binnen nummers, ik heb veel minder dan bij The National het idee dat gehele album dezelfde sfeer uitademt)...

Het oproepen van die sfeer lukt ten dele, sommige stukken zijn erg sterk uitgevoerd en weten goed te boeien, maar er zitten ook wel momenten in dat het allemaal wel heel gewoontjes, een beetje op de automatische piloot, wordt. Vooral de laatste paar nummers vind ik sterk, en ook het begin mag er zeker wezen (al is de bijdrage van Stetson wel een beetje lullig, net op het moment dat het een beetje vet wordt kappen ze het af, en het komt ook verder niet terug ofzo)..

Bij elkaar dus niet constant genoeg om echt goed te scoren bij me, maar het heeft zeker zijn goede momenten. Basisniveau Constellation zou ik het bijna noemen (en dat is zeker positief), maar het is niet het erbovenuitstekende album dat ze vrijwel elk jaar wel hebben.

p.s. Ik vind het meer Rock dan Folk

Op Nervous hoor ik rijke arrangementen, bij vlagen met Arcade Fire-allure. Ik hoor gevarieerde liedjes, van ingetogen tot uitbundig. Ik hoor koortjes, Simon Gallup-basloopjes en een ontwapenende speelsheid die me sterk aan Neutral Milk Hotel doet denken. Siskiyou levert een zeer afwisselend en bovendien origineel album af, want ondanks al de vergelijkingen die ik noem hebben ze een overduidelijk eigen geluid. Een interessante ontdekking, deze band.

De grote variatie tussen alle liedjes – het is nauwelijks te doen om meer dan twee liedjes in hetzelfde hokje te stoppen – is niet alleen een zegen, maar ook een valkuil. Het is moeilijk om een en dezelfde luisteraar met al die liedjes te boeien. Bij mij lukt ze dat in ieder geval niet. Gelukkig weten ze de zwakkere nummers goed te compenseren.

Om de kritische noot maar meteen gehad te hebben: Het zijn vooral de rustige liedjes die me niet weten te pakken. Bank Accounts and Dollar Bills, Nervous en Babylonian Proclivities vind ik gewoon te saai.
De band is het best op dreef in de vlottere liedjes en dan met name in de meest uitbundige, speelse stukken. Dan heb ik het over Oval Window, Imbecile Thoughts en de heerlijke uitbarsting in Wasted Genius, misschien wel het lekkerste stukje muziek van het hele album. Dit zijn niet per se de beste liedjes, maar er spat wel de meeste spelvreugde vanaf.
De beste nummers zijn voor mij de somberste en meest onheilspellende: Violent Motion Pictures en Jesus in the 70’s. De basgitaar steelt in die laatste duidelijk de show.

Er staan behoorlijk wat goede liedjes op dit album, maar toch laat Siskiyou op muzikaal vlak wat steekjes vallen. De meeste nummers zijn weliswaar rijk en zeer fraai gearrangeerd, maar dat maakt nog niet ieder liedje meteen aantrekkelijk. Interessant is het voortdurend, maar écht aanstekelijk (in de vlotte nummers) of emotioneel (in de rustigere liedjes) wordt het eigenlijk nooit. Zelfs de beste liedjes missen dat laatste extra zetje dat ze van goed tot memorabel promoveert. De liedjes zijn stuk voor stuk eigenlijk net iets te bleu.

Een ander minpuntje is de stem van de zanger. Hij heeft een markant geluid, van zijn hoge noten moet je maar net houden. Ik kan ze gelukkig goed hebben. Het is zijn manier van zingen die me niet echt aanstaat. Op af en toe wat klagerige, hoge noten na is het voornamelijk mompelen en fluisteren wat hij doet. Dat heb ik na twee liedjes wel zo’n beetje gehoord.

Siskiyou is een razend interessante band die zeer fraaie liedjes kan maken. Voor mij persoonlijk zijn ze echter net wat te flets, waardoor ik ze leuk vind om naar te luisteren, maar er nooit verslaafd aan zal raken. De fraaie composities en de speelse passages geven echter genoeg aanleiding om dit album zo af en toe toch nog eens op te zetten.