Robert Long - Hartstocht (1988)

Een aantal nummers op dit album waren geschreven voor andere artiesten als Jenny Arean en Martine Bijl.
In het (homo-erotische) hoesje schrijft Long een open brief aan zijn fans van het eerste uur die vonden dat ze wat tekort kwamen aan nieuw werk. Hij wijdt dit aan zijn theater-activiteiten en t.v. shows.
Maar naar eigen zeggen staan nu veel van zijn beste nummers op dit album en is de Italiaanse invloed (Long woonde inmiddels in Italië) terug te horen in het nummer Jouw Ramen dat eigenlijk Fenesta Vascia heet een een oud Napolitaans volksliedje is.
Zelf ben ik liefhebber van het wat rustiger werk van Robert Long en hoeven de hoempa-deunen niet zo, maar deze hebben dan vaak weer de sterkste teksten. Want ook hier op dit album blijft Long een meester in zijn vak voor wat betreft het schrijven van sterke teksten.

Er staat hier zo'n mooi nummer op met een droeve toon:
'Ik haat die straat'. Zo een nummer dat me echt iets doet.

HARTSTOCHT
heb ik nooit helemaal kunnen smaken.
Er staan te veel songs op, zodat opvullers onvermijdelijk worden.
En dat digitale plastiek van die 80s synths
klinken na al die jaren gedateerd, lelijk zelfs.

Ai Lof Joe So was een verdienstelijke radiohit.

Favorieten: het bijbels geïnspireerde Hoop Geloof en Liefde,
de onderkoelde rocker Midlife Crisis en de spetterende finale Hartstocht.

Drie sterren maar deze keer.
Al zijn In Zijn Eigen Woorden en Papa gillers.

Robert Long en Herman van Veen hebben beide wel wat gemeen met elkaar. Naast het meesterschap in luisterliedjes maken en een vorm van humoristische cynisme dat de muziek ook kenmerkt, hebben ze beide een goede samenwerkingsrelatie met Erik van de Wurff, die ook voor van Veen jaren lang een rechterhand is geweest.
De synths zijn niet zo storend als dat ik bij aanvang gedacht had. De teksten zijn goed, ook al zijn het eerder betreden paden van Long. Maar goed over hartstocht mag je blijven zingen en idd. het liedje Hartstocht mag wel zijn credo zijn...mooi nummer en zou zo op mijn befrafenis gedraaid mogen worden.
Prima plaatje verder.

De songs hoeven eigenlijk niet onder te doen voor die op voorganger Achter de Horizon.
De synths hebben wel wat meer de overhand. Country Music, waarin hij de spot drijft met de EO, behoort oa. tot mijn favorieten. Dan staat er nog zo'n nummer op waarin hij het geloof moet hebben; nee, geen problemen met die tekstueel reeds betreden paden. Ben echter toch blij met de terugkeer van meer echte instrumenten op het Voor Mijn Vrienden album.

Nee, dit is het niet.

Wijlen Erik van der Wurff tekende voor nagenoeg alle instrumentale begeleiding en hoewel hij diverse mooie dingen voor de Nederlandse muziek betekend heeft, hebben de synths en elektrische drums op de meeste nummers alhier de tand des tijds domweg niet doorstaan. De geaffecteerde, jaren '60-stijlzang (daar had hij eerder toch minder last van), maakt het regelmatig nog potsierlijker.

Tekstueel valt het dit keer ook niet echt mee. Diverse nummers drijven op wat grapjes die wel een keer leuk zijn, maar zich moeizaam tot meerdere luisterbeurten verhouden. Vooral in de eerste helft is het kommer en kwel, met bombastische clichés (Wie het Weet Mag het Zeggen), misplaatste achtergrondkoortjes (Hoop, Geloof en Liefde), zoetheid die het rauwe randje toch mist (Jouw Ramen) en ultieme lulligheid (Ai Lof Joe So). Country Music is ook bepaald geen hoogtepunt, maar met het kennelijke protest van de EO tegen de NOS die dit liedje een keer (na elf uur 's avonds) draaide, was de #ophef avant-la-lettre in elk geval verzekerd.

In de tweede helft trekt het nog wel wat bij. Ik Haat Die Straat (met een twintig seconden gitaarsolo van de speciaal ingevlogen binnenlandse grootheid Lex Bolderdijk) is een liedje om nader te bestuderen, bij In Z'n Eigen Woorden en Papa vallen gevatte tekst en vlotte muziek wel samen en Brief uit Benidorm heeft ook mooie wendingen. Maar het is, om op track 3 te variëren, too little too late.

'Brief Uit Benidorm' en 'Ik Haat Die Straat' zijn nog wel wat, ja. Eerste met die vermelding van cassettebandjes van Koos Alberts dacht ik. Eerste twee van kant B niet zo en 'Midlife Crisis' vrij vervelend. Titelnummer dan wel lekker bombastisch. Kant A begint eigenlijk meteen al met van die geijkte woordgrapjes en op zich leuk voor een keer maar in grote lijnen niet echt warm of koud van 'Hartstocht', op LP en CD. Vorig album 'Achter de Horizon' was tekstueel ietwat milder voor zijn doen maar beduidend beter dan 'Hartstocht'.

Track 2 is speciaal voor madmadder geschreven denk ik.

Robert Long - jouw ramen songtekst - muzikum.eu

Nou niet een van zijn nummers die me echt bijgebleven zijn. Hij liet zijn frequentie van om de drie jaar een album hier ook vallen en eigenlijk had ik hierna meteen wel de stap naar het laatste album kunnen maken. Zal ook steeds een beetje meer een verschuiving naar een wat meer vastomlijnd publiek zijn geweest, daar waar 'Vroeger of Later' een breed algemeen publiek aansprak; aanname vanuit verkoopstatus en zoiets als 'Mien' was gewoon volksmuziek met provocerende tekst dat wijlen mijn buurman luidkeels meezong. Geluidstechnisch vind ik die elpee van 'Hartstocht' niet eens zo raar klinken overigens.