Robert Long - Hartstocht (1988)

Een aantal nummers op dit album waren geschreven voor andere artiesten als Jenny Arean en Martine Bijl.
In het (homo-erotische) hoesje schrijft Long een open brief aan zijn fans van het eerste uur die vonden dat ze wat tekort kwamen aan nieuw werk. Hij wijdt dit aan zijn theater-activiteiten en t.v. shows.
Maar naar eigen zeggen staan nu veel van zijn beste nummers op dit album en is de Italiaanse invloed (Long woonde inmiddels in Italië) terug te horen in het nummer Jouw Ramen dat eigenlijk Fenesta Vascia heet een een oud Napolitaans volksliedje is.
Zelf ben ik liefhebber van het wat rustiger werk van Robert Long en hoeven de hoempa-deunen niet zo, maar deze hebben dan vaak weer de sterkste teksten. Want ook hier op dit album blijft Long een meester in zijn vak voor wat betreft het schrijven van sterke teksten.

HARTSTOCHT
heb ik nooit helemaal kunnen smaken.
Er staan te veel songs op, zodat opvullers onvermijdelijk worden.
En dat digitale plastiek van die 80s synths
klinken na al die jaren gedateerd, lelijk zelfs.

Ai Lof Joe So was een verdienstelijke radiohit.

Favorieten: het bijbels geïnspireerde Hoop Geloof en Liefde,
de onderkoelde rocker Midlife Crisis en de spetterende finale Hartstocht.

Drie sterren maar deze keer.
Al zijn In Zijn Eigen Woorden en Papa gillers.

Nee, dit is het niet.

Wijlen Erik van der Wurff tekende voor nagenoeg alle instrumentale begeleiding en hoewel hij diverse mooie dingen voor de Nederlandse muziek betekend heeft, hebben de synths en elektrische drums op de meeste nummers alhier de tand des tijds domweg niet doorstaan. De geaffecteerde, jaren '60-stijlzang (daar had hij eerder toch minder last van), maakt het regelmatig nog potsierlijker.

Tekstueel valt het dit keer ook niet echt mee. Diverse nummers drijven op wat grapjes die wel een keer leuk zijn, maar zich moeizaam tot meerdere luisterbeurten verhouden. Vooral in de eerste helft is het kommer en kwel, met bombastische clichés (Wie het Weet Mag het Zeggen), misplaatste achtergrondkoortjes (Hoop, Geloof en Liefde), zoetheid die het rauwe randje toch mist (Jouw Ramen) en ultieme lulligheid (Ai Lof Joe So). Country Music is ook bepaald geen hoogtepunt, maar met het kennelijke protest van de EO tegen de NOS die dit liedje een keer (na elf uur 's avonds) draaide, was de #ophef avant-la-lettre in elk geval verzekerd.

In de tweede helft trekt het nog wel wat bij. Ik Haat Die Straat (met een twintig seconden gitaarsolo van de speciaal ingevlogen binnenlandse grootheid Lex Bolderdijk) is een liedje om nader te bestuderen, bij In Z'n Eigen Woorden en Papa vallen gevatte tekst en vlotte muziek wel samen en Brief uit Benidorm heeft ook mooie wendingen. Maar het is, om op track 3 te variëren, too little too late.