Camel - A Nod and a Wink (2002)

Sinds de "comeback" in de 90s heeft Camel 4 nieuwe studio albums gemaakt die ik allemaal op hun manier prachtig vind. Kwa productie is het wel vooruitgegaan (hoewel ik voorganger Rajaz nog net even wat beter vind klinken). Wat altijd weer terugkomt zijn de prachtige melodieen en de pure emotie in het gitaarspel.

Hopelijk verrast Andy ons nog met een nieuwe plaat.

Ik ben een enorme Camelfan en ondanks ik ook vaak andere progbands beluister , grijp toch steeds terug naar mijn Camelcollectie en hoewel ik het meeste heb met hun beginperiode is dit de schijf die ik het meest luister , ten eerste vind ik het een geweldig en creatief album en ondanks er toch wat nummers een droevig verhaal hebben ( 9/11) maakt de muziek me heel vrolijk.

Het nummer Fox Hill bevat een stukje praatzang met een Engels dialect. Ik vind dat best passend en kan het goed hebben. Dit wordt binnen het genre vaker toegepast. Zoals eerder bij Camel in de vorm van Richard Sinclair op Breathless. Maar soms ook bij Caravan en Hatfield & The North (vaak ook weer Richard Sinclair, wiens stem zich hier goed voor leent). Ook buiten het genre komt het wel eens voor, zoals op de albums van Brian Protheroe.

Ik hoorde het voor het eerst toegepast op Selling England by the Pound, Peter Gabriel doet het met meer stemmetjes op I Know What I Like (In Your Wardrobe), waardoor het iets in de richting van een hoorspel gaat.

Nog altijd zijn A Nod and a Wink en Harbour of Tears mijn meest gedraaide albums van Camel. En Latimer's gitaar op For Today is bijzonder fraai en komt zowaar een beetje in de buurt van Ice.