Trieste folk/pop/disco met opmerkelijke zang (vrij iel en hoog): het deed me gelijk denken aan de band Delays (kennen we ze nog?!). 3,000 Miles is daar een perfect voorbeeld van en waar doet me dit nummer toch nog meer aan denken????
Het o zo moeilijke album blijkt toch minder moeilijk te zijn een jaar na het debuut: het staat vol aangename nummers waar van alles voorbij komt en het toch één geheel weet te blijven. Een Simon and Garfunkel-achtig nummer, Forever Be Upstanding at the Door, staat perfect naast het uptempo haast disco-Bee-Gees-achtige nummer Desire.
'Synthpop sadness'... zoiets. Typisch een album dat na verloop van tijd gaat vervelen of waar een verslavende werking van uit zal gaan.
Ik ben het zelf nog een beetje aan het aftasten en zet dan ook veilig in op 3,5*. Benieuwd hoe dit verder zal gaan en of ik er nog een concert aan vastplak, want ze staan begin maart in Nederland.
Misschien leuk voor liefhebbers van Keane en Hurts?!