Vetiver - To Find Me Gone (2006)

De release is 22 mei: precies 1 dag voor het concert in Rotown.
Dat zullen dus wel een hoop onbekende nummers gaan worden die avond.

de hoes nodigt al niet meer zo uit als die van het vorige album

Maar de nummers Idle Ties en Maureen wel degelijk (iets meer "up-tempo" dan we van ze gewend zijn).

Het is zeker ook geen slecht album, maar ik ga liever voor Devendra goes solo

Naast Maureen en Idle Ties nu ook de nummers Been So Long, No One Word, I KNow No Pardon, Red Lantern Girls en Down At El Rio gehoord.
Sommige nummers zijn minder sober dan het debuut, maar wederom van een ongeëvenaarde schoonheid.
Ik kijk nu nog meer uit naar hun optreden eind mei en de release van dit album.
Als dit mijn top 10 over 2006 niet in gaat denderen weet ik het ook niet meer.

Live stond deze band vanavond in Rotown als een huis. Ondanks dat het breekbare muziek is wisten ze sterk overeind te blijven staan.
Jammer dat er zeer weinig animo was: er waren zeer weinig bezoekers (op het genante af).
Deze band verdient meer!

Waar moet ik dan aan denken?

Qua muziek?
Dan is Devendra Banhart de eerste die me te binnen schiet (maar die werkt ook nauw samen met deze band).

Ik bedoelde qua bezoekersaantal, soms kan je bijna plaatvervangende schaamte hebben...

Ik schat krap zo'n 30 man.

En dan toch gewoon je ding doen. Ik vind dat toch wel wat. Ze reizen een flink eind om op te treden in kleine zaaltjes die vervolgens niet vollopen.
Respect voor dit soort muzikanten

Voor de snelle beslissers (alhoewel ik daar gezien de belangstelling voor dit album een hard hoofd in heb): er is tijdelijk een limited edition met daarop 2 bonus-tracks (Lost & Found en Busted).
Deze twee nummers zijn ook op de vinyl-versie te vinden.

Eerste keer dat ik album draaide deed het me vrij weinig. Via Aero had ik het nummer Luna Sea gehoord van hun debuut-cd. Prachtig nummer!

Maar dit viel mij op eerste draaibeurt nogal tegen, maar....... heeeeel langzaam komt deze verborgen schat bloot te liggen Er staan een aantal prachtige juweeltjes op. Opener Been So Long is er eentje. Die had van mij ook veel langer mogen duren

Nee, lekker blijven draaien dit en dan zie je de schoonheid vanzelf

Tja hier moet ik ook nog eens wat over zeggen. Ben sinds een aantal weken begonnen aan dit album en ik moet zeggen dat het toch wel het een en ander kan rechttrekken wat betrefd mijn mening eerst over To Find Me Gone. Dit is namelijk wel degelijk een plaatje waar je even de tijd voor moet nemen om de ware innerlijke schoonheid te ontdekken. Het zijn vooral de aanstekelijke gitaarrifjes die het hem doen. Toch gaan die op ten duur ook een beetje vervelen. Wat ik namelijk heb bij Vetiver is dat representatieve - dat telkens herhalende gitaarrifje of melodietje. Zoals ik al zei zijn die herhalende melodietjes best wel aanstekelijk en totaal niet vervelend, maar qua vernieuwing is To Find Me Gone in ieder geval wat minder, al helemaal als je het gaat vergelijken met eerder genoemde Devendra Banhart die inderdaad erg betrokken is geweest bij de productie van het album. Gelijkenissen tref je wel degelijk, maar mijn mening gaat - zoals ik geloof ik al eerder meldde - toch uit naar Devendra's muziek. Het neemt niet weg dat To Find Me Gone een fijn folkplaatje is geworden, maar wel eentje die wat minder lang kan boeien. Houd mijn stem voorlopig even op 3,5* maar ik zie die beoordeling niet zo snel stijgen.

You may be blue deden ze afgelopen zaterdag bij een Devendra Banhart show in Utrecht. Die versie rockte veel meer. Dit album is een lekker rustig cdtje.

De grens tussen 'lekker rustig' en 'dodelijk saai' komt wel angstig dichtbij met To Find Me Gone. De nummers duren maar en duren maar en weigeren spannend te klinken in mijn oren. 1,5*.

Het is inderdaad niet erg spannend, maar dat hoeft ook niet altijd. Heerlijk cdtje om bij te relaxen.

Ik zal Otherfool even citeren, wat woorden weglatend om te beschrijven hoe ik me bij dit album voel.
"De grens tussen 'lekker rustig' en 'dodelijk saai' komt wel angstig dichtbij. De nummers weigeren spannend te klinken in mijn oren."

'You May Be Blue' vind ik het sterkste nummer op de plaat. Het gitaarrifje komt me akelig bekend voor, maar ik kan me niet bedenken waarvan. Kan iemand me hiermee helpen?
Het openingsnummer vind ik heel bijzonder. Kunstig.

Voor de rest vind ik het album een beetje saai. Er zitten nog wat leuke instrumentale dingetjes in, maar echt spannend worden de nummers niet meer.
Overigens ook niet 'dodelijk saai', maar het komt wel dichtbij op punten.
Ik meen overigens ook op verschillende plaatsen wat Pink Floyd-invloeden te horen.

En, WHOAA! Opeens wordt het weer spannend. Uit het niets in Red Lanters Girl gaan we weer rocken.
In Won't Be Me zetten we deze lijn in gematigde vorm nog een beetje voor en dan is het tijd om af te sluiten. Na na een lange tijd bijgepraat te hebben met wat oude vrienden nemen we vrolijk afscheid en gaan we op weg terug naar huis. Met een iets te hoog promilage alcohol in ons bloed.

Voor spanning moet je ook niet bij Vetiver zijn beste mensen. Dit is lekkere en ontspannende luistermuziek. Soms uptempo en zomers, dan weer lekker loom en herfstachtig. Als je spannend wil luister je beter maar naar deze.

Ik leerde het album (en de groep) kennen via You May Be Blue. Dan is de rest van het album wel een stapje terug. Weinig animo bij deze groep, het is vooral rustige achtergrond muziek die zeker niet slecht is. Maar echt opvallend is het zeker niet. Ik ken hun livereputatie niet, maar hiermee ga je toch geen boeiende optredens hebben vrees ik. Als achtergrond is het best nog wel leuk. Je doet er niets verkeerd mee.

musicfriek Been So Long is idd een parel!

Moest het even weer beluisteren na 19 jaar

Maar nog steeds prachtig, heerlijke opbouw ook.

Snel weer eens wat van Vetiver opzetten