Vetiver - To Find Me Gone (2006)

Tja hier moet ik ook nog eens wat over zeggen. Ben sinds een aantal weken begonnen aan dit album en ik moet zeggen dat het toch wel het een en ander kan rechttrekken wat betrefd mijn mening eerst over To Find Me Gone. Dit is namelijk wel degelijk een plaatje waar je even de tijd voor moet nemen om de ware innerlijke schoonheid te ontdekken. Het zijn vooral de aanstekelijke gitaarrifjes die het hem doen. Toch gaan die op ten duur ook een beetje vervelen. Wat ik namelijk heb bij Vetiver is dat representatieve - dat telkens herhalende gitaarrifje of melodietje. Zoals ik al zei zijn die herhalende melodietjes best wel aanstekelijk en totaal niet vervelend, maar qua vernieuwing is To Find Me Gone in ieder geval wat minder, al helemaal als je het gaat vergelijken met eerder genoemde Devendra Banhart die inderdaad erg betrokken is geweest bij de productie van het album. Gelijkenissen tref je wel degelijk, maar mijn mening gaat - zoals ik geloof ik al eerder meldde - toch uit naar Devendra's muziek. Het neemt niet weg dat To Find Me Gone een fijn folkplaatje is geworden, maar wel eentje die wat minder lang kan boeien. Houd mijn stem voorlopig even op 3,5* maar ik zie die beoordeling niet zo snel stijgen.

Ik zal Otherfool even citeren, wat woorden weglatend om te beschrijven hoe ik me bij dit album voel.
"De grens tussen 'lekker rustig' en 'dodelijk saai' komt wel angstig dichtbij. De nummers weigeren spannend te klinken in mijn oren."

'You May Be Blue' vind ik het sterkste nummer op de plaat. Het gitaarrifje komt me akelig bekend voor, maar ik kan me niet bedenken waarvan. Kan iemand me hiermee helpen?
Het openingsnummer vind ik heel bijzonder. Kunstig.

Voor de rest vind ik het album een beetje saai. Er zitten nog wat leuke instrumentale dingetjes in, maar echt spannend worden de nummers niet meer.
Overigens ook niet 'dodelijk saai', maar het komt wel dichtbij op punten.
Ik meen overigens ook op verschillende plaatsen wat Pink Floyd-invloeden te horen.

En, WHOAA! Opeens wordt het weer spannend. Uit het niets in Red Lanters Girl gaan we weer rocken.
In Won't Be Me zetten we deze lijn in gematigde vorm nog een beetje voor en dan is het tijd om af te sluiten. Na na een lange tijd bijgepraat te hebben met wat oude vrienden nemen we vrolijk afscheid en gaan we op weg terug naar huis. Met een iets te hoog promilage alcohol in ons bloed.

Ik leerde het album (en de groep) kennen via You May Be Blue. Dan is de rest van het album wel een stapje terug. Weinig animo bij deze groep, het is vooral rustige achtergrond muziek die zeker niet slecht is. Maar echt opvallend is het zeker niet. Ik ken hun livereputatie niet, maar hiermee ga je toch geen boeiende optredens hebben vrees ik. Als achtergrond is het best nog wel leuk. Je doet er niets verkeerd mee.