Phoenix - It's Never Been Like That (2006)

Opnieuw een leuk album van deze jonge Fransmannen. En tegenover hun vorig album een stap vooruit in mijn ogen. De meligheid van hun vorige is meestal achterwege gelaten (behalve bij "One Time Too Many") en de nummers rocken meer en hebben een nog funkiër vibe. En tekstueel is de zanger er opnieuw op vooruit gegaan, haast poëzie.
****

Ik vind het juist wat minder geworden: het is allemaal wat "gewoner" en ik denk dat het meer "rocken" daar een beetje debet aan is.

Voor de filmliefhebbers: de zanger van Phoenix is de man van Sofia Coppola.

Long Distance Call is een geweldige radiosingle!

Leuke cd, maar jammergenoeg niet over de hele linie. Niet alles kan boeien, maar Long Distance Call is misschien wel een van de meest pakkende nummers van de afgelopen tijd!!

Long Distance Call is ontzettend mooi, dus ik denk dat ik deze plaat toch maar eens moet gaan beluisteren.

Is één van de mindere nummers op dit album vind ik.

Ik zag een van dezer nummers laats voorbijkomen op MTV en het klonk echt lekker weet alleen niet welke het was ..!

Het blijft een wat zoutloze band, toch is deze plaat een vooruitgang ten opzichte van Alphabetical, het vorige album. De muziek is wat vlotter en minder soft. Op een enkel nummer na is het niet mijn muziek.

Kan er, ondanks dat ik geen gitaarbandjes-liefhebber ben, altijd verdacht lang naar luisteren, dat Phoenix. Zo ook nu. Lekker makkelijk meezingwerk voor de benodigde energie.

Long Distance Call, gok ik.

Die singletjes van vorige cd vielen echt nog op, heerlijk op't gemak. Die nieuwe zijn idd maar wat zoutloos..

Ik hoorde Consolation Prizes als eerste, en wilde meteen meer nummers van ze hebben.
Deze cd is echt geweldig om te luisteren.
Leen nu de oude van m'n vriend, maar vind die toch een stuk minder.

Muziek is aardig maar wordt, in mijn oren, compleet verpest door die aansteller van een zanger, met zijn ge-HU....na bijna iedere zin en in elk nummer.

North

stiekem de beste plaat van Phoenix. Deze plaat is veel meer een rockplaat dan de vorigen.
Napoleon Says is mijn favoriet. vervolgens Rally, Consolation Prizes en North...
5 sterren en onderdeel van mijn persoonlijke top10

Overall een wat meer constante plaat. Geen uitschieters zoals Everything is everything, Too young of If I ever feel better, maar minder uitschieters naar beneden. Ondanks het feit dat ze meer zijn gaan rocken en de mate van geliktheid van Alphabetical wat omlaag hebben geschroefd blijft die typische Phoenixsound behouden. Dit heeft met name te maken met de zang, een onmiskenbare stem die je meteen herkent.

Consolation Prizes en North zijn favoriet, maar geen van de songs zit ver van dat niveau af...

****

Vanmorgen Long Distance Call op de radio; aangenaam nummer. Vooral het heerlijk frisse gitaarspel in dat nummer viel me meteen op.

Deze cd staat al een tijdje onbeluisterd op mijn Ipod....maar is toch wel erg leuk. 3,5*

Lekker album dit hoor, ben na Wolfgang deze maar eens gaan beluisteren dus eigenlijk de verkeerde volgorde. Deze is ietsje minder sterk maar een nummer als North zou zo door Radiohead kunnen zijn geschreven. Ook Napoleon Says en het al eerder genoemde Long Distance Call zijn kleine pareltjes. 4*

Ik kwam net exact hetzelfde posten. Wat een fenomenaal stukje interludium. Zo sober, zo rustig, maar toch zo krachtig. Heel mooi!
Daarnaast kent deze plaat - zoals we wel van Phoenix gewend zijn - jammer genoeg ook wel voldoende downs, maar North, Long Distance Call en Consolation Prizes zijn toch echt de moeite waard. Die laatste heeft trouwens een gewéldige clip!

Gisteren kwam op mijn mp3-speler ineens het nummer One Time Too Many voorbij in shuffle-mode. Wat een vreselijk leuk nummer is dat toch eigenlijk! Zou het toeval zijn dat het vanaf vandaag ineens zulk extreem lekker en zonnig weer is of is er een verband? Waar of niet, vanaf vandaag associeer ik One Time Too Many met een doorbrekende zon en andersom, want wat een heerlijk zomers plaatje is dat!