Barry Reynolds - I Scare Myself (1982)
mijn stem
18 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Island
-
I Scare Myself (4:33)
-
Irony (2:51)
-
Guilt (3:19)
-
More Money (3:09)
-
Till the Doctor Gets Back (5:00)
-
Broken English (5:29)
-
Times Square (4:40)
-
Over Here (No Time for Justice) (4:10)
-
Give Me Love (3:26)
-
The Bold Fenian Men (3:32)
Links
Last.fm
0
kistenkuif
geplaatst: 17 december 2014, 17:18 uur
Met dank aan heartofsoul voor de toevoeging, even voorstellen: Barry Reynolds, de man op gitaar, achter de knoppen én schrijfmaat bij o.a. Broken English van Marianne Faithfull, Nightclubbing van Grace Jones en Sheffield Steel van Joe Cocker. Niet de minste platen, me dunkt. Essentiële overeenkomst tussen genoemde albums: de Nassau-swing met Sly en Robbie als soepele aanjagers en alles opgenomen in die fameuze studio op de Bahama's. Dit is zijn eigen fijne werkstuk uit die tijd in dezelfde beproefde stijl.
Barry Reynolds interviewed by Mike Thorne - stereosociety.com
Barry Reynolds interviewed by Mike Thorne - stereosociety.com
0
geplaatst: 18 december 2014, 09:43 uur
Dit album heb ik ooit als lp gehad, helaas nooit op cd gekocht. Het laatste nummer is dat een vertolking van de traditional The bold fenian men, ook bekend als Down by the glenside? Hier te horen in een versie van Jim McCann : The Dubliners,"Down By The Glenside" - YouTube
Edit : intussen even opgeozcht op Allmusic, het is inderdaad de traditional, geschreven door de man die ook het Ierse volkslied schreef.
Edit : intussen even opgeozcht op Allmusic, het is inderdaad de traditional, geschreven door de man die ook het Ierse volkslied schreef.
0
geplaatst: 18 december 2014, 12:08 uur
En het titelnummer is de zoveelste uitvoering van de Dan Hicks song waar Thomas Dolby in '84 nog de nodige airplay mee zou krijgen ......
0
kistenkuif
geplaatst: 18 december 2014, 16:39 uur
Lura schreef:
Het laatste nummer is dat een vertolking van de traditional The bold fenian men, ook bekend als Down by the glenside?
Het laatste nummer is dat een vertolking van de traditional The bold fenian men, ook bekend als Down by the glenside?
Je hebt zelf al het antwoord gegeven maar nog een kleine toevoeging want precies dit laatste nummer valt wel behoorlijk uit de toon op dit album wat betreft speelstijl en instrumentatie. Als afsluiter overigens zeker niet storend. Net als jij ooit op lp in de kast. (Het is haar gegund). Recent de gouden greep in 2e handsbak. Voor beluistering van het hele album deze link:
Grooveshark - Free Music Streaming, Online Music
0
geplaatst: 18 december 2014, 19:43 uur
[Met dank aan heartofsoul voor de toevoeging.
[/quote]
Dat is teveel eer, waarde kistenkuif, die is voor brajoapau die bereid was om deze dienst te verlenen. Maar goed, hij staat er nu op, en de liefhebbers kunnen stemmen. Weet alleen niet hoeveel users dit album kennen, want hoewel Reynolds achter de schermen (voor zover ik weet) nog steeds actief is) is het bij dit ene album gebleven, dat na de cd-heruitgave door Edsel (1997) nooit opnieuw meer is verschenen. Zelf heb ik het op vinyl, en het ligt klaar om herbeluisterd te worden, maar een hardnekkige griep die mijn muzikale oordeelsvermogen nadelig beïnvloedt, speelt me enigszins parten. Vóórdat ik ziek werd heb ik trouwens het album van Pacific Drift, waar Reynolds als zanger/gitarist deel van uitmaakte,beluisterd, en dat stelde me enigszins teleur door de zwakke composities, al vond ik het in instrumentaal opzicht wel sterk. Later heeft Reynolds nog deel uitgemaakt van Blodwyn Pig, als de door Wikipedia verstrekte info tenminste klopt.
zie: Pacific Drift - Feelin' Free (1970)
In 1976 was Reynolds teruggekeerd naar Engeland, na een verblijf elders en trad hij toe tot de band van Marianne Faithfull, met wie hij samen Broken English schreef, ook een hoogtepunt op I Scare Myself trouwens.
[/quote]
Dat is teveel eer, waarde kistenkuif, die is voor brajoapau die bereid was om deze dienst te verlenen. Maar goed, hij staat er nu op, en de liefhebbers kunnen stemmen. Weet alleen niet hoeveel users dit album kennen, want hoewel Reynolds achter de schermen (voor zover ik weet) nog steeds actief is) is het bij dit ene album gebleven, dat na de cd-heruitgave door Edsel (1997) nooit opnieuw meer is verschenen. Zelf heb ik het op vinyl, en het ligt klaar om herbeluisterd te worden, maar een hardnekkige griep die mijn muzikale oordeelsvermogen nadelig beïnvloedt, speelt me enigszins parten. Vóórdat ik ziek werd heb ik trouwens het album van Pacific Drift, waar Reynolds als zanger/gitarist deel van uitmaakte,beluisterd, en dat stelde me enigszins teleur door de zwakke composities, al vond ik het in instrumentaal opzicht wel sterk. Later heeft Reynolds nog deel uitgemaakt van Blodwyn Pig, als de door Wikipedia verstrekte info tenminste klopt.
zie: Pacific Drift - Feelin' Free (1970)
In 1976 was Reynolds teruggekeerd naar Engeland, na een verblijf elders en trad hij toe tot de band van Marianne Faithfull, met wie hij samen Broken English schreef, ook een hoogtepunt op I Scare Myself trouwens.
0
geplaatst: 19 december 2014, 10:18 uur
Gisteren na tientallen jaren weer gehoord en het viel me beslist niet tegen! De afsluiter valt inderdaad enigszins uit de toon.
0
geplaatst: 9 april 2015, 20:07 uur
I scare myself was het volwaardige onderdeel van het supertrio met Sheffield steel en Nightclubbing (en daarvan mijn persoonlijke favoriet). de muzikale begeleiding was super efficiënt, alles heeft betekenis. Daarnaast is Reynolds een fantastische gevoelvolle zanger. Aanrader!
0
geplaatst: 10 april 2015, 11:42 uur
brandos schreef:
I scare myself was het volwaardige onderdeel van het supertrio met Sheffield steel en Nightclubbing
I scare myself was het volwaardige onderdeel van het supertrio met Sheffield steel en Nightclubbing
Volgens die tejorie is I Scare Myself dus de SF Sorrow van de vroege 80 ..........
0
geplaatst: 10 april 2015, 13:53 uur
Waarde droombolus, ik vermoed dat je met sf sorrow refereert naar een (ondergewaardeerd?) conceptalbum van the pretty things, die ik dus niet ken. I scare myself wordt niet voor niets op de plaat gevolgd door 'guilt'; er is sprake van soul searching en daarmee van een rode draad (terwijl de nummers volledig opzichzelf blijven staan). Daarmee fungeert deze plaat voor mij nog altijd als soul food.
0
geplaatst: 10 april 2015, 14:10 uur
Ah brandos. Sheffield Steel en Nightclubbing kent iedereen die leefde in die tijd, I Scare Myself ( als in deze LP ) had ik nog nooit van gehoord.
SF Sorrow ( van de Pretties inderdaad ) is ook een voor velen onbekend fenomeen wat tegelijkertijd in de Abbey Road Studios werd opgenomen met Sgt. Pepper's en Piper At The Gates Of Dawn, vandaar mijn vergelijking
SF Sorrow ( van de Pretties inderdaad ) is ook een voor velen onbekend fenomeen wat tegelijkertijd in de Abbey Road Studios werd opgenomen met Sgt. Pepper's en Piper At The Gates Of Dawn, vandaar mijn vergelijking
0
geplaatst: 28 juni 2015, 11:40 uur
In die tijd luisterde ik veel met alles wat me SLy & Robbie te maken heeft, oa het onovertroffen Nightclubbing en bv deze. Grandioze plaat, zit een bepaalde soort suspense in deze plaat + een laidback gevoel wat contrair is. Met met name de verpletterende drums van Dunbar is dit een klassieker van het zuiverste soort.
Eigenlijk ongelooflijk dat dit zo onbekend is en blijft.
Voor mij gelukkig al niet, staat al jaren sinds die uitkwam trots in mijn platenkast en haal er m zo weer uit!
Eigenlijk ongelooflijk dat dit zo onbekend is en blijft.
Voor mij gelukkig al niet, staat al jaren sinds die uitkwam trots in mijn platenkast en haal er m zo weer uit!
0
geplaatst: 6 november 2017, 10:16 uur
brandoszegt (bij Nightclubbing over Barry Reynolds):
en hoe eigenaardig dat ie daarna volledig verdween in het zwarte gat van de geschiedenis.
Ik moet mezelf rectificeren. Barry Reynolds is alive and well & living in New York. En daarna actief geweest in diverse projecten; latere albums met Grace Jones en Marianne Faithfull en het samenstellen van een album met piratenliedjes. En toch niet zo'n enigma als ik hem had toegedicht; hij is open en bloot te vinden op facebook, alwaar hij zich opwind over het gebrek aan credits van b.v. Grace Jones, die in haar autobiografie wel vermelde dat zij 'Art Groupie' in een paar minuten schreef, maar gemakshalve vergat te vermelden dat Barry Reynolds er nog wel een klus aan had om het uit te arrangeren tot het nummer wat het geworden is. Terecht protest trouwens, ere wie ere toekomt en ik geloof zeker dat de inbreng van Reynolds in dat nummer, het verdere album (en haar succes) onmisbaar is geweest. Maar het mysterie blijft waarom er nooit een tweede album is gekomen als je debuut zo grandioos is. Het is naast Reynolds uitstekende songmateriaal, effectieve gitaarspel en fijne gegroefde stem ook de productie en de combinatie van muzikanten (die toetsen van Wally Badarou! -zo ontiegelijk subtiel- en Sly en Robbie natuurlijk) die dit album nog mijlenver optilt boven het aanbod van op zich verdienstelijke singer songwriters. Grootfaas:...zit een bepaalde soort suspense in deze plaat + een laidback gevoel wat contrair is
typeert het ook heel goed trouwens.
1
geplaatst: 6 november 2017, 14:13 uur
brandos schreef:
brandoszegt (bij Nightclubbing over Barry Reynolds):
brandoszegt (bij Nightclubbing over Barry Reynolds):
(quote)
Ik moet mezelf rectificeren. Barry Reynolds is alive and well & living in New York. En daarna actief geweest in diverse projecten; latere albums met Grace Jones en Marianne Faithfull en het samenstellen van een album met piratenliedjes. En toch niet zo'n enigma als ik hem had toegedicht; hij is open en bloot te vinden op facebook, alwaar hij zich opwind over het gebrek aan credits van b.v. Grace Jones, die in haar autobiografie wel vermelde dat zij 'Art Groupie' in een paar minuten schreef, maar gemakshalve vergat te vermelden dat Barry Reynolds er nog wel een klus aan had om het uit te arrangeren tot het nummer wat het geworden is. Terecht protest trouwens, ere wie ere toekomt en ik geloof zeker dat de inbreng van Reynolds in dat nummer, het verdere album (en haar succes) onmisbaar is geweest. Maar het mysterie blijft waarom er nooit een tweede album is gekomen als je debuut zo grandioos is. Het is naast Reynolds uitstekende songmateriaal, effectieve gitaarspel en fijne gegroefde stem ook de productie en de combinatie van muzikanten (die toetsen van Wally Badarou! -zo ontiegelijk subtiel- en Sly en Robbie natuurlijk) die dit album nog mijlenver optilt boven het aanbod van op zich verdienstelijke singer songwriters. Grootfaas:(quote)
typeert het ook heel goed trouwens. Dank je.
Inderdaad zonde dat ie nooit meer heeft gedaan, van Grace Jones en Faithfull wist ik dat ie daar een grote rol heeft gehad, niet dat verhaal achter Art Groupie (fenomenaal nummer trouwens).
Hopelijk doe ie nog 's wat.
0
kuifenco
geplaatst: 6 november 2017, 20:44 uur
brandos schreef:
I scare myself was het volwaardige onderdeel van het supertrio met Sheffield steel en Nightclubbing (en daarvan mijn persoonlijke favoriet).
I scare myself was het volwaardige onderdeel van het supertrio met Sheffield steel en Nightclubbing (en daarvan mijn persoonlijke favoriet).
kleinigheid: 'broken english' (1979) heet dat in je bovenstaande rectificatie genoemde 'latere' album van marianne faithfull. nota bene: artistiek succes én haar best verkochte album!
barry reynolds produceerde ook het prachtige livealbum 'blazing away' (1990) van marianne faithfull.
tijdens dat concert speelde hij bovendien gitaar. nuff said.
0
geplaatst: 7 november 2017, 08:45 uur
Nee kuifenco natuurlijk wist ik wel van Reynolds prominente rol op het eerder uitgekomen 'Broken English', maar beschouwde deze niet als onderdeel van genoemd drietal, voornamelijk omdat hier nog geen sprake was van de "Compass Point Allstars" in deze vorm (met Sly & Robbie en Wally Badarou). Het latere album van Faithfull waar ik op doelde was "Vagabond ways" uit 1999 maar er zijn idd nog een aantal andere latere albums waar hij aan meewerkte.
0
geplaatst: 9 juli 2020, 08:37 uur
Even dit top album weer boven water halen. Het openingsnummer is bekender geworden door Thomas Dolby. Echter deze uitvoering mag er ook zijn. Een heerlijk album met medewerking van de reggae clan: Wally Badarou, Mickey Chung, Sly Dunbar, Robbie Shakepeare en Sticky Thompson. Genieten geblazen
0
muad19
geplaatst: 28 augustus 2020, 17:22 uur
Dit is ook een leuke cover van 'I scare myself'. Ik stuitte op I Scare Myself - by Dan Hicks, sung by Renee Geyer on a Sea Change album! - YouTube uit mijn jeugd.
* denotes required fields.
* denotes required fields.