Anouar Brahem - Souvenance (2014)

Prachtige plaat weer van Brahem, zijn tweede die ik probeer na persoonlijke favoriet Le Pas du Chat Noir. In vergelijking met dat album is Souvenance minder 'Frans', d.w.z. er is een minder grote rol voor piano, die hier voornamelijk als ritmische begeleiding wordt ingezet, en de accordeon ontbreekt geheel. De ruimte die daarmee vrij komt in de instrumentatie naast Brahems oud, wordt opgevuld met strijkers en koperwerk. Het resultaat is een sfeergericht, ambient-esque geheel. En dat smaakt me verdomde goed. Als al zijn albums van een dergelijk niveau zijn, staat me nog veel leuks te ontdekken.