Rhiannon Giddens - Tomorrow Is My Turn (2015)

Na de erg mooie eerste worp van Leyla McCalla is oprichtster Rhiannon Giddens de tweede dame van de Carolina Chocolate Drops die met een solo-album voor de dag komt. Geproduceerd door meneer Burnett. De vier beluisterbare songs op spotify klinken alvast veelbelovend. Geweldige stem. Meer soul dan folk.

A Solo Spotlight for a Powerful Voice - NYTimes.com

Gaan we stiekem nieuwe folkplaatjes zitten beluisteren en je stuurt me geen berichtje. Fraai is dat, Kistenkuif Hier ga ik dus als de kippen achteraan!

Ja ik schaam me diep maar zelfs als halve dove kan ik nog wel horen dat deze meid heel erg klopt.

Die akelige Dan Auerbach heeft toch niet aan de knopjes gezeten? Folk en nonesuch.. tja.

Nog steeds geen verbetering dan?!

Dominee Burnett die produceert met Auerbach aan de knoppen? Dat lijkt me onwaarschijnlijk. Overigens is het bepaald geen folkabum, afgaande op wat ik hoor en erover lees.

Als ik mij niet vergis levert ITunes haar diensten alleen in mp3, het album is vanaf 6 februari ook in 16bit op Qobuz te verkrijgen : Tomorrow Is My Turn | Rhiannon Giddens – Album downloaden en beluisteren - qobuz.com

Het album is in zijn geheel hier te horen : First Listen: Rhiannon Giddens, 'Tomorrow Is My Turn' : NPR

De meest indrukkende vrouwelijke stem die ik dit jaar heb mogen beluisteren. Werkelijk alle genres en toonhoogtes komen hier voorbij in een prachtige smeltkroes. Haar stem is dan weer lenig, verleidelijk en soepel, dan weer ingetogen gevolgd door krachtig en hemels. De muziek staat hier in dienst van de zangeres, dat dwingt Rhiannon op een geheel natuurlijke manier af, als vanzelfsprekend, als een waterval omgeven door indrukkende kleuren en vergezichten.!

Zojuist beluisterd, en als het zo doorgaat met al die mooie releases dan kan ik het straks helemaal niet meer bijhouden! (Frazey Ford, Bettye LaVette, Gretchen Peters, nu dus dit album, en straks Steve Earle).
On-topic: zeer indrukwekkend album, ook trouwens in instrumentaal opzicht.En met T-Bone Burnett als producer kan er verder ook eigenlijk weinig misgaan. Trouwens nu ook te beluisteren op Spotify, om de twijfelaars over de streep te trekken.

Mee eens, muzikaal is het ook een geslaagd album, er is een mooie en natuurlijke symbiose gevonden tussen stem en instrumenten. Vooral subtiel en alle ruimte gevend aan die onwaarschijnlijk mooie stem!

Ben er vannacht ook een uurtje langer voor opgebleven. Eerste luisterbeurt is buitengewoon goed bevallen. Wordt op zeker vervolgd.

Dit album kwam direct bij me binnen. Zonder meer een kandidaat voor het eindlijstje. Amy Speace wil me overigens nog niet beklijven, Henk. Maar dat wil nog niks zeggen, dat duurde bij het vorige album ook erg lang.

Kan nog niet zeggen dat Giddens mijn eindejaarlijstje wel even gaat halen en of ze beter is dan de laatste Speace, daar is het nog veel te vroeg voor. Maar dat ik dit goed vind daar zal geen twijfel over bestaan. Die Burnett kan bij vlagen ook gewoon toveren als producer. Wat een prachtige heldere productie is dit ook weer. Ik kan maar 1 minpuntje opnoemen voorlopig en dat is het wel erg zwakke titelnummer. Een regelrechte skipper. Maar dat is dan ook het enige.

Interessante dame vooral na het luisteren van Tomorrow... Meteen ook maar eens duiken in het bandje Carolina Chocolate Drops.

Toch wel een tikkeltje jammer dat er maar een eigen nummer op staat

Of verstandig. Die slotsong vind ik mooi maar net wat minder. Ze beschouwt zichzelf vooralsnog als een vertolkster van traditionals waar ze haar eigen draai aan geeft. Las ik. Dat doet ze heel erg overtuigend.

Reviews for Tomorrow Is My Turn by Rhiannon Giddens - Metacritic

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Rhiannon Giddens - Tomorrow Is My Turn - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Rhiannon Giddens dook een jaar of acht geleden op als frontvrouw van The Carolina Chocolate Drops. De band maakte een aantal aardige platen met stokoude bluegrass en aanverwante genres, maar meer dan aardig vond ik de platen van de band nooit. Dat lag overigens zeker niet aan Rhiannon Giddens, die ik persoonlijk altijd een maatje te groot vond voor de band.

Eind vorig jaar stal Rhiannon Giddens al de show op Lost On The River van The New Basement Tapes, waarop restmateriaal van Bob Dylan’s Basement Tapes werd voorzien van muziek, en nu duikt de Amerikaanse zangeres op met haar solodebuut Tomorrow Is My Turn. Het debuut van Rhiannon Giddens werd, net als Lost On The River, geproduceerd door topproducer T-Bone Burnett, die wel raad weet met het talent van Rhiannon Giddens.

Tomorrow Is My Turn is een lekker afwisselende plaat, die uitstekend laat horen hoe getalenteerd Rhiannon Giddens is. De Amerikaanse houdt ook op haar solodebuut vast aan de Amerikaanse rootsmuziek, maar ze bestrijkt hierbij een veel breder en veelkleuriger palet dan op de platen van The Caroline Chocolate Drops.

Voor het merendeel van de songs op Tomorrow Is My Turn vertrouwt Rhiannon Giddens op het werk van anderen. Dat is aan de ene kant een zwaktebod, maar aan de andere kant heeft Giddens samen met T-Bone Burnett een aantal geweldige songs uitgezocht en vertolkt ze deze songs vervolgens op zeer intense en bovendien geheel eigen wijze.

T-Bone Burnett heeft voor Tomorrow Is My Turn gekozen voor een wat ouderwets klinkend geluid met uitstapjes naar blues, soul, country, rock ‘n roll en jazz. Het is een geluid dat volledig in dienst staat van de vocalen van Rhiannon Giddens, maar zeker als je met wat meer aandacht naar de plaat luistert hoor je hoe knap er gemusiceerd wordt en hoe vol het geluid zit met subtiele, maar zeer doeltreffende accenten, waarbij vooral het gitaarwerk een eervolle vermelding verdient.

Rhiannon Giddens liet bij The Carolina Chocolate Drops al horen dat ze over een geweldige stem beschikt, maar op haar solodebuut klinkt ze nog veel overtuigender, wat overigens mede de verdienste is van de prachtige productie. Welk genre Rhiannon Giddens ook uitzoekt, het resultaat is keer op keer imponerend. Rhiannon Giddens kan jazzy zingen zoals Nina Simone dat kon, maar steekt net zo makkelijk grote soulzangeressen of groten uit de country naar de kroon. Ze doet dit op een manier die aansluit bij die van de hele grote namen, maar Rhiannon Giddens heeft ook nog eens een duidelijk eigen sound.

Het levert een buitengewoon indrukwekkend debuut op, met hoogtepunten die alle kanten op schieten en eigenlijk maar één song (het titelnummer) die wat tegenvalt. Nu nog wat meer bedreven raken in het schrijven van eigen songs en een droomcarrière lonkt voor Rhiannon Giddens. Ook zonder die eigen songs is Tomorrow Is My Turn overigens een debuut dat mee kan gaan doen om de prijzen dit jaar. Erwin Zijleman

Nee, dit overtuigt me toch niet. Giddens zingt heel goed en professioneel, de begeleidende musici zijn ook erg goed, maar ik mis de échte bezieling en soul... Mooi geproduceerd door T-Bone Burnett, dat wel, maar ik prefereer de originele nummers (voor zover ik ze ken) boven deze vertolkingen.

Grappig, muziekbeleving Ik ervaar juist wel echte bezieling.

'Tomorow is my Turn' klinkt net als een dinsey nummer, de instrumentatie en de vocale inkleuring. Voor de rest geen verkeerde gospel/roots plaat.

Je kan alles van de slechte en goede kant bekijken.....maar om te beweren dat hier sprake is van geen bezieling (en dus meer van een kunstje) is voor mijn oren echt een totaal verkeerde interpretatie en de uitspraak geen verkeerde gospel/roots plaat doet voor mij te weinig recht aan dit album... dit album is qua zeggingskracht/stem redelijk uitzonderlijk, speciaal, vooral omdat die stem de nummers boven zichzelf doet uitstijgen.... dat hoor je niet al te vaak.... ach ja misschien ben ik weer eens te enthousiast...maar deze keer gaat niemand mij daar van af praten, daarvoor heb ik het album teveel van alle kanten aan een do or die-test onderworpen.

Misschien is "bezieling" niet helemaal het goede woord hier en vind ik haar stem domweg niet mooi genoeg voor dit materiaal (?). Zojuist heb ik, ook ter controle, de Carolina Chocolate Drops (het album Genuine Negro Drops) herbeluisterd, en ondanks dat het mij in muzikaal opzicht aardig meesleept vind ik het in vocaal opzicht teleurstellend. En dat had ik helaas ook bij beluistering van dit soloalbum (na zo'n 7 luisterbeurten op Spotify). Ik stond gisteren met de cd in mijn handen in de cd-winkel, maar heb het weggelegd. Haar vertolkingen van de nummers die ik kende van Patsy Cline, Dolly Parton, Elizabeth Cotton en vooral Sister Rosetta Tharpe deden me bijna onmiddellijk terugverlangen naar de originelen. En dat kan toch niet de bedoeling zijn?

Na wisselende berichten toch nog eens extra luisterbeurten aan deze cd en aan de originelen besteedt, mijn waardering voor dit album blijft onveranderd hoog en neemt eerder toe dan af... ben ervan overtuigd dat als dit jaar op zijn einde raakt deze cd nog regelmatig voorbij komt.... maar smaken verschillen nu eenmaal!

Normaal gesproken zitten wij vaak op een lijn, maar hier toch niet. Haar vocalen zijn voor mij juist erg indrukwekkend.

aERodynamIC kan jij dit eigenlijk niet waarderen?

Rhiannon Giddens - Don't Let It Trouble Your Mind - YouTube

Klinkt interessanter dan die andere tip van je

Klonk interssant: frontvrouw van The Carolina Chocolate Drops debuteert als solo artieste onder de leiding van gelauwerd producer good ole Burnett. De kritieken beloofden veel, maar wat valt me dat tegen !

T Bone haalt het beste uit Rhiannons stem, maar poetst door zijn gladde, kleffe productie ook veel weg van wat The Chocolate Drops bijzonder maakte. Voorlopig kom ik echt niet verder dan een magere 6- en dat is jammer, want als lid van The Chocolate Drops & door haar gastoptreden bij The Basement Tapes (Spanish Mary) had ze bij mij veel krediet opgebouwd. Rhiannons had beter verdiend!

Totaal met je oneens over de productie, Vento Vivimus . Dit is gewoon een van de mooiste releases van dit jaar tot nu toe. En dit album is gewoon veel beter dan alle CCD cd's. Ze heten overigens The Carolina Chocolate Drops en niet Dropshot