Amanda Lear - Sweet Revenge (1978)

Je doelt wellicht onder andere op het album Muse van Grace Jones. Daar is ook één plaatkant een aaneengeschakelde disco-medley is. Bij Jones zij het dan wel grotendeels covers, de Jamaïcaanse speelt op muzikaal gebied toch een klasse hoger i.m.o. Al is dat wellicht ingegeven door het sterkere new-wave en reggaewerk dat Grace Jones later met Sly & Robbie zou uitbrengen. Jones en Lear waren eind jaren '70 trouwens graag gehoorde en vooral geziene gasten in eenzelfde Italiaans soft-erotisch muziekprogramma.

Maar hier gaat het over Sweet Revenge, een plaatje dat ik ook graag lust. 'Follow Me' is het bekendste nummer en doet wat het tekstueel suggereert: de luisteraar op sleeptouw nemen doorheen de aansluitende nummers. De orkestrale geluidsmuur is vakmanschap en voor ik het door heb, is het paatje helaas al halfom.

Kant twee gaat een beetje alle richtingen uit: van cabaret tot glamrock. Maar mijn absolute favoriet is toch het discohitje 'Enigma'. Onlangs zag ik mijn ex-dorpsgenoot en stand-up comedian Piv Huvluv dit nummer in z'n show erg functioneel gebruiken. Dank om mij aan dit fijn nummer te herinneren.

Over een raadsel gesproken: hoe echt zouden de ontblote borsten op de binnenhoes van Sweet Revenge eigenlijk zijn? De specialisten van dienst hebben in oude posts hierboven hun licht op de zaak al laten schijnen. Eén belangrijke naam is daarbij nog niet gevallen: Salvador Dalì. Ik las ooit - in een serieuze biografie - dat de meester la Lear gebruikte als een soort muze2.0. Gefascineerd en met zicht op haar ontblote onderkant hield hij dan in z'n ene hand een penseel vast en in z'n andere hand ... nou ja, een ander soort penseel. Zou "Oh Mother, Look What They've Done to Me" dan toch over het snijwerk van een genitale chirurgijn gaan?

Terug terzake: Sweet Revenge is van begin tot einde lekker leuk luisterbaar. Dat is volgens mij in grote mate te danken aan het puike productiewerk. Alleen al daarom geef ik deze plaat vier en een half sterretjes - een halfje meer dan bijvoorbeeld aan Velvet Underground & Nico. Zo kan niemand mij ooit nog van enig cultureel snobisme beschuldigen.