Jon Anderson - Animation (1982)

Ik kan maar niet wennen aan de solo albums van Anderson, ook deze niet. Toen ik een tijdje geleden bijna alle Yes albums van iemand had overgenomen, zaten deze solo cds er ook bij. Op zijn debuutalbum na, is het verder erg matig.

Zijn debuut, was toch het sterkste wat Jon solo heeft gedaan, maar dit, gezien de tijdsgeest, was het een zeer accepetabel album.

Alleen al het naieve 'Surrender' is voor mij al *** waard.

Groet

Heel bijzonder Marcel, volgens mij is Animation pas heel recent, in de afgelopen jaren, op cd verschenen. Dat je deze op cd al in april 2006 hebt overgenomen, lijkt mij daarom een hele goede koop, volgens mij kan het namelijk niet, officieel.

Ik heb hem al die jaren op LP gehad (en handmatig ingebrand op cd, maar ja, dat is ook niet best) en Jon Anderson jarenlang vervloekt, omdat hij er niet achteraan zat dat Animation op cd zou verschijnen.

Toen het dus eindelijk op cd verscheen kreeg het dermate slechte kritieken inzake het geluid, dat ik weer gelijk ben afgehaakt. Pas recent heb ik via e-bay in een 'God zegene de greep' aktie de cd maar besteld (regulier is al haast onmogelijk) en nu ben ik dus in blijde verwachting.

Ik redeneer dus nog vanuit de oude LP gedachte en moet erkennen, dat ik het eigenlijk wel een prima plaat vind, van Jon Anderson. Hij stond aan de vooravond van de 90125-line up van Yes, midden in zijn werkzaamheden met Jon & Vangelis, dus eigenlijk volledig in het middelpunt van de belangstelling stond, en ook in creatieve zin behoorlijk aan het schrijven was.

Dat betaalde zich uit. Dat Surrender de top 10 haalde in 1982 en dientengevolge Animation ook de top 10 in de LP lijsten haalde was het logische gevolg. En dat in 1982, één van de laatste 'betere' jaren inzake de verkoop van geluidsdragers.

'Echte' Jon Anderson nummers op een Yes cd zijn vaak hele rustige ballads, vrij kort en vooral gericht op zijn tekstuele bijdrage.

Animation is een solo cd van Anderson die ook rockt, zeker ook van die tijd is, dus geen oude hippie muziek. Misschien ook wel door zijn samenwerking met Vangelis, hoewel daar in principe op Animation niets van blijkt. Sterker nog, de cd is zeer luchtig en is volledig ontdaan van de loodzware orgels van Rick Wakeman of Vangelis.

Vandaar, dat de muziek ook niet vergelijkbaar is met Yes. Het is eh...........te poppy.

Maar de cd kan de mens een uur prima onderhouden, de songs zijn erg goed. Alleen de tekst in All Gods children is voor een atheïst als ik tenenkrommend; het zij hem echter vergeven.

Het heeft inderdaad erg lang geduurd voordat ie op CD uitkwam, jammer maar nu is hij er eindelijk!

Geweldig album wat me doet denken aan een zondagochtend waarop me vader deze LP vaak draaide. Ik als kind vond (en vind nu nog steeds) het nummer Surrender erg lekker!

Ik heb deze LP ooit gedigitaliseerd en op een eigen CD'tje gebrand. Ik weet dat-ie vorig jaar eindelijk als 'echte' CD is verschenen, maar ook ik ben geschrokken van wat ik er her en der op diverse forums over las en ben dus nooit tot aankoop overgegaan. Ik las dat hij van een niet al te beste LP overgezet zou zijn op CD, en ook nog niet op de juiste snelheid en dat het geluid veel te schel en met teveel bas zou zijn. Ben eigenlijk wel nieuwsgierig hoe anderen de geluidskwaliteit van deze CD beoordelen.

Qua muziek is dit een behoorlijk goede plaat. Absoluut niet te vergelijken met Yes, al heeft het titelnummer wel wat prog-invloeden. Maar verder is dit gewoon een puike popplaat uit de vroege jaren tachtig (zo klinkt-ie ook), met als hoogtepunten Surrender, Animation, Olympia, Unlearning en het rustpuntje Boundaries. Dat slotnummer had voor mij ook niet gehoeven, maar dat is dan ook het enige minpuntje.

Deze plaat werkt zeer goed voor mij.
Ook al zit er dikke laag electronica over heen, de muziek is alleraardigst.
Maar wat wil je met namen als Simon Philips, Jack Bruce en Clem Clempson.

Olympia en Animation zijn over-the-top progpop en het pakt je of het pakt je niet. Ik vind het beter dan waar Yes toendertijd mee stoeide.

Hele gave songs zijn de funky Unlearning en Much Better Reason.

Surrender was nog een hit en is een leuk popsong (ik heb de 7" nog ergens)

Er is ook een reissue op ceedee met extra songs.

Die drumpartijen in Much Better Reason van Simon Phillips maar ook die baspartijen van Steffano Cerri zijn erg goed...

Ik was content dat ik David Sancious (wereldse toetsenvirtuoos) wer een keer mocht beluisteren. Is nu toetsenman bij Peter Gabtiel's band!

ik heb de cd een tijdje geleden aangeschaft, en hij klinkt prima! Dus je kunt hem rustig kopen zonder dat je het gevoel krijgt met een van lp overgezette cd te maken te krijgen. Verder weet ik dat veel mensen vooral het debuutalbum van Jon erg goed vinden, maar ik vind Animation zeker zo goed. Mooie muziek met een heel eigen geluid. Een aanrader!

Met David Sancious op toetsen. Momenteel speelt hij in de begeleidingsvan d van ene Peter Gabbriel

Gewoon een van Jon's beste albums, geloof me!

Er komt een nieuwe remaster aan, uitgebracht door Esoteric Recordings. Ben zeer benieuwd!

Volgens eigen zeggen van de originele mastertapes, en dat was bij de laatste (en enige) CD-versie zeker niet het geval. Mijn ervaringen met Esoteric zijn over het algemeen erg goed, qua geluidskwaliteit, dus ik vermoed dat dit wel een verplichte aanschaf gaat worden...

De geluidskwaliteit van de cd uit 2006 is inderdaad erg slecht. Het jaren 8o geluid blinkt toch al vaak niet uit in subtiliteit maar de balans hier is totaal verkeerd ( extreem schel ja) Ik kan me niet herinneren of de originele LP beter klonk, wel dat die destijds niet erg veel indruk op me maakte, vond ( en vind:-) 't hoogstens wel aardig.

Ik heb in middels al geruime tijd de 2021 CD-remaster in huis en die klinkt gelukkig een stuk beter. Als je gevoelig bent voor enigszins schelle jaren-tachtigproducties blijft dat negatieve gevoel misschien overheersen, maardat zit 'm nu eenmaal in de opname van deze plaat. Die remaster klinkt evenwichtig, met voldoende bas en enigszins ingetoomde treble; een beetje zoals ik het me herinner van de vinylplaat, die ik voor de zekerheid ook maar achter de hand houd.

Blijft een leuke, avontuurlijke plaat, dit Animation. Jon gaat op zijn derde solo-album meer de popkant op, en in die zin is dit een voortzetting van het voorgaande album. Net als op Song of Seven staat er hier één langer en proggy nummer op in de vorm van het titelstuk. Het middenstuk vind ik eigenlijk nog het meest interessant en bovendien gevarieerd: Boundaries is een mooi akoestisch rustpunt temidden van vooral ritmisch interessante nummers als Unlearning en Much better reason.

Surrender was de hitsingle die alleen in Nederland de top-10 wist te bereiken en daardoor het album meezoog in flinke verkoopcijfers (een derde plaats in de LP-lijst zelfs). Een misschien wat naïeve, maar nog altijd actuele oproep om al die wapens eens de wereld uit te doen. Niet het beste, maar wel het meest radiovriendelijke en meezingbare nummer op het album en daarmee de terechte single-keuze.

Minpunten zijn er helaas ook: ondanks de drive vind ik Olympia als song een wat magere opener en het slotlied had wel achterwege mogen blijven. Maar al met al een prima genietbare plaat. Zelfs de bonustracks zijn leuk: Spider (oorspronkelijk de B-kant van de singler Surrender) is een interessant opgebouwd nummer, en The Spell is een alleraardigste aanzet tot een proggy nummer waarvan ik het jammer vind dat Anderson er niet op doorgegaan is. Het is een demo afkomstig van een cassette, en die klinkt ondanks alles nog heel redelijk op de recente heruitgave, zeker als je bedenkt wat de herkomst is. En wat is Anderson zelfs op dat nummer goed bij stem.

Ooops ik was de bonustracks even vergeten : helemaal mee eens, erg leuk !