The Neal Morse Band - The Grand Experiment (2015)
mijn stem
82 stemmen
Verenigde Staten
Rock
Label: Radiant
-
The Call (10:15)
-
The Grand Experiment (5:30)
-
Waterfall (6:32)
-
Agenda (3:45)
-
Alive Again (26:42)
-
New Jerusalem (Freedom Is Coming) * (6:50)
-
Doomsday Destiny * (5:27)
-
MacArthur Park * (10:50)
-
The Creation [Recorded Live at Morsefest] * (18:15)
-
Reunion [Recorded Live at Morsefest] * (9:23)
toon 5 bonustracks
totale tijdsduur:
52:44
(1:43:29)
Links
Last.fm
0
geplaatst: 19 februari 2015, 19:24 uur
Wat een heerlijke plaat zeg, heb deze nu ruimschoots geluisterd de afgelopen week en ik ben echt blij met dit album.
The Call is een geweldige opener met zijn mooie openingsharmonieën. Het nummer bouwt heerlijk af en dan vervolgens weer op met een heerlijke gitaarsolo die uitmondt in een synthesizer solo om vervolgens terug te keren naar de bombastische harmonieën en wat klinkt dat toch super episch. Er is geen andere benaming voor.
The Grand Experiment is een simpeler nummer, maar rockt wel heerlijk. Vooral met een heerlijke solo van Gillette. Ook vind ik het stuk heel vet klinken na de solo, waar alleen even de vocalen over de luidsprekers heen zweven.
Waterfall is even het heerlijke rustpunt op de plaat waar uit blijkt hoe prachtig de vocalen op dit album zijn. Geweldige harmonieën met die akoestische gitaar en bass eronder (en zo nu en dan wat percussie). Lekker nummer.
Agenda vind ik eigenlijk het minste nummer van de plaat en is mij toch net wat te zoet en te poppy. Zit wel een goeie solo in. Het refrein kan ik gewoon niet zo goed tegen.
Een episch slotstuk mag natuurlijk niet ontbreken bij een plaat van Neal Morse en dat is hier niet anders. Alive Again is een bijna 27 minuten durend monster en is het hoogtepunt van deze plaat in mijn ogen. Een geweldige opbouw met een heerlijke gitaarriff. Gaat ook al snel weer lekker de prog-kant op, waar Neal en consorten toch het beste in zijn. Gedurende de rest van dit nummer horen we weer die geweldige vocalen, heerlijke gitaarsolo's en basslijnen, sfeervolle synths en het heerlijke drumwerk van vriend Portnoy. Het varieert geweldig doorheen het nummer, ook het stuk rond de veertiende minuut is geweldig en daarna dendert het weer heerlijk verder. Zo kan ik er wel alinea's lang over praten eigenlijk. Het einde vind ik overigens ook heerlijk, hoe het nog een keer even heerlijk opbouwt en uitmondt in een geweldig instrumentaal stuk die naar mijn mening te vroeg eindigt door de fade-out. Dat vind ik echt dood en doodzonde want dat klinkt zo heerlijk!!! Hopen dat het live nog even wat uitgerekt wordt.
4,5 ster.
The Call is een geweldige opener met zijn mooie openingsharmonieën. Het nummer bouwt heerlijk af en dan vervolgens weer op met een heerlijke gitaarsolo die uitmondt in een synthesizer solo om vervolgens terug te keren naar de bombastische harmonieën en wat klinkt dat toch super episch. Er is geen andere benaming voor.
The Grand Experiment is een simpeler nummer, maar rockt wel heerlijk. Vooral met een heerlijke solo van Gillette. Ook vind ik het stuk heel vet klinken na de solo, waar alleen even de vocalen over de luidsprekers heen zweven.
Waterfall is even het heerlijke rustpunt op de plaat waar uit blijkt hoe prachtig de vocalen op dit album zijn. Geweldige harmonieën met die akoestische gitaar en bass eronder (en zo nu en dan wat percussie). Lekker nummer.
Agenda vind ik eigenlijk het minste nummer van de plaat en is mij toch net wat te zoet en te poppy. Zit wel een goeie solo in. Het refrein kan ik gewoon niet zo goed tegen.
Een episch slotstuk mag natuurlijk niet ontbreken bij een plaat van Neal Morse en dat is hier niet anders. Alive Again is een bijna 27 minuten durend monster en is het hoogtepunt van deze plaat in mijn ogen. Een geweldige opbouw met een heerlijke gitaarriff. Gaat ook al snel weer lekker de prog-kant op, waar Neal en consorten toch het beste in zijn. Gedurende de rest van dit nummer horen we weer die geweldige vocalen, heerlijke gitaarsolo's en basslijnen, sfeervolle synths en het heerlijke drumwerk van vriend Portnoy. Het varieert geweldig doorheen het nummer, ook het stuk rond de veertiende minuut is geweldig en daarna dendert het weer heerlijk verder. Zo kan ik er wel alinea's lang over praten eigenlijk. Het einde vind ik overigens ook heerlijk, hoe het nog een keer even heerlijk opbouwt en uitmondt in een geweldig instrumentaal stuk die naar mijn mening te vroeg eindigt door de fade-out. Dat vind ik echt dood en doodzonde want dat klinkt zo heerlijk!!! Hopen dat het live nog even wat uitgerekt wordt.
4,5 ster.
0
geplaatst: 21 februari 2015, 17:16 uur
Ik zou dit zo maar de eerste Spock's Beard album na de come back van Neal Morse kunnen noemen.
Heerlijke cd, geen slechte nummers.
Zelfs Agenda past er perfect tussen.
Het was een 4.0, het wordt een 4.5.
Heerlijke cd, geen slechte nummers.
Zelfs Agenda past er perfect tussen.
Het was een 4.0, het wordt een 4.5.
* denotes required fields.
* denotes required fields.