Autopulver - F-Words (1997)

Autopulver. Klinkt als Bulldozer. Maar zo heftig is het nou ook weer niet.
Nog maar eens uit de kast getrokken. Uit de categorie "toch nog maar eens proberen."

Het debuutalbum van deze Noorse rockers verscheen in 1998. Een lyrische recensie zette me toen op het verkeerde been. Want Autopulver raakte me niet echt. De lome houthakkersrock miste hooks, snelheid en overtuiging. Met veel distortion maak je nog geen goede songs.

Maar zie...F-Words bevalt me nu stukken beter dan tien jaar geleden. The songs remain the same...Dus het lag toch echt aan mezelf. Al komt de plaat nog even aarzelend op gang als toen.

Funfair opent met een koele Scandinavische lick maar loopt al snel vast in een oersaai refrein. Flycatcher heeft een tikkeltje meer schwung, maar de houterige zang van frontman Dagga kan me niet bekoren.

Frisbee heeft hét dan weer wel. Een fijne uptempo rocker die nu eens niet verveelt. Een vlotte melodie en dito gitaren; compleet met een bezinnend intermezzo. Zo maakten The Posies ze vroeger ook. Flu is ook zo'n nummer. Strak en catchy. Zo horen we ze graag.

De beste tracks is absoluut F-word. Een song die je laag voor laag inpakt en niet meer loslaat. In ieder geval niet voordat dat geweldige refrein je te pakken heeft. Een topper.

De snijdende gitaren uit het intro van Fame beloven van ook van alles, maar dit nummer verslikt zich weer in z'n eigen loomheid.

Femme Fatale is geen Velvet Underground-cover, maar een niemendalletje dat je toch weer aan het twijfelen brengt. Gelukkig rocken de laatste songs aardig weg en mag het tempo af en toe zelfs omhoog. Het venijn zit 'm in de staart. Met name Fast Forward mag er wezen.

Eindoordeel: behoudens enkele missers helemaal zo slecht nog niet. Hij verdiende die tweede kans in ieder geval dubbel en dwars.