Sol Seppy - The Bells of 1 2 (2006)

Ik had nog nooit van deze zangeres gehoord, totdat ik de film Son of a Gun zag, een redelijk, doch weinig bijzondere misdaadfilm uit Australië. Wat wél bijzonder is aan de film, is dat het nummer "Enter 1" een aantal keer erin wordt gebruikt. En voordat ik er erg in had, was ik helemaal verslingerd geraakt aan dit nummer. Goed op de aftiteling lettend, kwam ik er vrij snel achter dat dit nummer dus van deze zangeres afkomstig is en ging ik vrij snel op zoek naar welk album dit nummer dus oorspronkelijk op voorkomt.
En dat is dus dit album, The Bells of 1 2, de debuutplaat van deze Australische zangeres met Grieks bloed. Een album die zeker niet meer zo gemakkelijk te krijgen valt, ware het niet dat er een tweedehands exemplaar werd aangeboden via de Britse site van Amazon. En na beluistering van een aantal nummers op Youtube, wist ik zeker dat ik dit album moest hebben. Dus na een week viel het overigens perfecte tweedehands exemplaar, op de deurmat.

Zoals al eerder opgemerkt, is dit het best te omschrijven als droompop. Eentje van een weergaloze schoonheid. Bijna ieder nummer ademt een dromerig, fragiel karakter uit en dat maakt de muziek heel sterk. Vooral bij een flink aantal draaibeurten geeft dit album steeds meer prijs en dat komt het geheel alleen maar ten goede.

Het album opent met het schitterende titelnummer die werkelijk een kippenvel-opwekkend thema kent. Prachtige opbouw; mooie combinatie van keyboards met een bescheiden vorm van orkestratie, totdat Sol Seppy aanvangt op gitaar en zang. Er gebeurt ontzettend veel binnen het nummer en is meteen al één van de beteren van de plaat.
"Human" is ook al zo'n juweeltje, maar lijkt op sommige momenten wat treuzelig te klinken. Maar dat laatste is een beetje muggenziften, want ook dit nummer is verbluffend mooi.
"Come Running" heeft een heerlijke 'drive' over zich, wat mede komt door het heerlijke refreintje. Het is een wat vlotter nummer, die de plaat ook nog even wat extra afwisseling met zich meebrengt.
"Move" kent een behoorlijke 'bite', wat komt door een dosis pittige elektronica wat het nummer kenmerkt. Vooral het begin en tijdens het refrein is het genieten geblazen. Opvallend nummer tussen de rest van de plaat!
"Gold" is weer flink ingetogen. Wel wat richtingloos dit keer naar mijn gevoel, maar de bloedmooie, tegelijkertijd druilerige sfeer mag er zeker wezen. Ietwat te kort, naar mijn gevoel...
"Injoy" is één van mijn persoonlijke favorieten van de plaat. Prachtig, ingetogen pianospel in combinatie met een prachtige zanglijn zorgt voor een heel sterk resultaat. Het constante geluid van regen op de achtergrond, zorgt voor een beeldschone, maar wel sombere sfeer. Maar het werkt wel en daar gaat het om.
"Slo Fuzz" heeft vervolgens een heerlijke 'groove' en heeft iets lekker slepend over zich. Lekker nummer met wederom een gaaf refrein. Iets steviger dit keer vanwege het gitaartje zorgt dit nummer wederom dat de plaat afwisselend blijft.
Een beetje in dezelfde lijn gaat "Love's Boy" verder, alhoewel dit nummer zich onderscheidt door het dromerige gitaargeluid en het effectieve gebruik van de cello. Het geeft het wel z'n meerwaarde. Het nummer heeft overigens een behoorlijk kille sfeer over zich.
Vrij intiem klinkt vervolgens "Farewell Your Heart". Persoonlijk vind ik deze wat minder, gezien ik de zanglijn niet zo mooi vind.
"A to N" is weer behoorlijk bijzonder te noemen. Prachtig elektronisch begin plus subtiel galmend gitaarwerk, maakt dit tot een heerlijk, rustgevend stukje muziek waar pas vlak na de tweede minuut een ommezwaai in plaats vind. Dan ontpopt het nummer zich in een sectie, waarin de muziek daadwerkelijk lijkt te ontwaken en zorgt uiteindelijk voor een dromerig slot.
"Wonderland" is ook geweldig. Het begin met het pielende gitaartje wat snel opgevolgd wordt door de piano is gewoonweg briljant. Onweerstaanbaar nummer dit met een prachtig thema en dito zang. Wederom een persoonlijke favoriet.

Soms heb je wel eens van die momenten in je leven dat je iets hoort, wat je maar eens in de zoveel tijd hoort. Een stuk muziek die zo ontiegelijk veel gevoelens in je los maakt, dat je het nauwelijks droog kan houden. Ik weet niet wat het is, maar dat is dus precies wat "Enter 1" met me doet. Het nummer heeft een prachtige songtekst en de relatief eenvoudige, maar weergaloze piano-partij bevat precies de juiste akkoorden die het nummer zo schitterend maakt. Het is vooral tijdens het refrein onmogelijk om hier geen kippenvel van te krijgen. "Enter 1" is zonder twijfel de kers op de slagroom van een heerlijke taart wat dit album is.

The Bells of 1 2 is een zeldzaam juweeltje waar je niet zomaar tegenaan loopt. Zeker niet als je het niet kent. Dus ben ik mezelf heel dankbaar dat ik dankzij een redelijk onbeduidende film via "Enter 1" achter dit album ben gekomen. En prijs mezelf gelukkig!