Cirith Ungol - Frost and Fire (1981)

Vanuit persoonlijke interesse in epic heavy metal en historisch perspectief, zou ik echt fan van deze band moeten zijn, maar verdomd als ik de zang echt voor geen meter trek. Alsof Ronnie James Dio gefused is met een boze goblin. Conceptueel grappig, maar in uitvoering kan ik er niets mee. En dan hoop ik toch echt dat dit een beetje gaat wennen voor de komende albums, anders wordt het een vervelende marathon.

Het baswerk is in ieder geval wel goed. In deze productie is het ook het enige instrument dat er echt uitspringt, of het zijn de snerpende gitaarsolo's. Het is niet dat deze slecht zijn, maar het is het allemaal ook een beetje net niet. Op basis van jeugdige onbezonnenheid kan het nog uitgroeien tot iets beters en daar hoop ik dan ook maar op. What Does It Take gooit er ook nog uitzonderlijk knullige keys overheen, wat echt zonde is ten opzichte van de echt hele gave baspartijen en de mooie solo. Edge Of A Knife vind ik oprecht een verschrikkelijk slechte track. Better Of Dead klinkt als een van de zwakste Judas Priest nummers. Het instrumentale Maybe That's Why gaat de metalgeschiedenis in als een van de minst interessante instrumentale heavy metal tracks.

Er zit wel een aardige rauwe sfeer in. Eerder nog dan Manilla Road was de band wel oprecht bezig met echte heavy metal spelen. Het artwork van Michael Whelan is ook oprecht prachtig. Ik zou dit gewoon beter moeten vinden dan ik nu doe, dit blijft maar in mijn achterhoofd knagen. Maar het lukt me niet om dit meer te vinden dan 'niet altijd kut'.

Cirith Ungol staat al heel lang op mijn radar. Heb jaren geleden de eerste drie albums gekocht, maar nooit meer dan globaal beluisterd. van Paradise Lost kocht ik een paar jaar geleden de reissue op vinyl. De stem van Tim Baker is natuurlijk superbepalend voor het geluid van de band. Vind je hem niks, dan wordt het ook niks met de band. Ik heb aan hem moeten wennen, maar ik vind het eigenlijk heel erg tof. Zo'n snelle epic als Frost And Fire draai ik dan ook regelmatig. De rest was een beetje uit mijn geheugen geglipt. Nu ik het album weer draai, valt het weer mooi op zijn plaats. De corny zanglijnen van Edge Of A Knife, de krakkemikkige keyboardopening van What Does It Take en dat bizarre basspel van Better Off Dead... Ik vind het allemaal geweldig, maar het is absoluut acquired taste. Neemt niet weg verder dat het supercatchy, oubollige heavy metal is. Doet sterk denken aan oude Priest. Heerlijk!