Daniël Lohues - Allennig (2006)

Niet zo mooi als zijn twee bluesalbums, maar ook hier staan weer een paar prachtige nummers op.
Met natuurlijk weer briljante Lohues-teksten:

Ha’k mar ‘n gitaar
Ha’k ok mar zo’n ding
Nie met iene snaar
Nee ien die döt van frring..
rauw en roeg en hard
Ja, ik wöl gewoon
Klinken en zo doen, as ‘n Rolling Stone

Wat een prachtige liedjes staan er op dit album, het zit muzikaal zeer goed in elkaar, gewoon rechtoe rechtaan muziek met een drents en blues tintje.
Ik heb geen mindere nummers op dit album kunnen aantreffen.

Minder puntje vind ik 'Moordlied'. Leuk in het theater, maar op de cd sla ik deze track altijd over.

Verder een top album, met name 'Annelie', 'anja..' en 'de kerke' vind ik erg goed.

Raar om opeens goede muziek te horen in je moedertaal! Zijn we niet gewend Prachtig album, makkelijk 4,5 *

Wat ja prachtig mooi ja.

wie het niet verstaat mist wat

pech gehad

de 1e en de beste uit de reeks

Waarom staat hier blues/pop bij? Dit is een echter folk album, evenals de andere drie solo albums van Daniël Lohues. En het is al helemaal geen pop.

Je kunt het zelf corrigeren Thomas...

Inmiddels gedaan. Neem aan dat het geaccepteerd word. Ik vind deze plaat trouwens de minste voorlopig van Daniel Lohues. Er staan een aantal prachtige nummers op zoals Beste Koningin en Annelie. Maar toch ook net een aantal mindere, zoals Anja de Vreemdgangster. Vind het maar een vreemde eend in de bijt. Neemt niet weg dat het genieten blijft.

Onlangs speelde hij in de Stadsschouwburg van Groningen een aantal liedjes van Allennig I. Deze vielen mij in positieve zin op en deze plaat beschouw ik na een aantal luisterbeurten als de sterkste Nederlandse (min of meer Nederlands dan) productie die ik tot op heden heb gehoord. Singer-songwriter schijf van de bovenste plank.

Mooi Brecht-esque nummer, dat "Moordlied". De zinsnede "In de onderwereld van Emmen" tovert elke keer weer een glimlach op mijn gezicht.

Na twee zeer goede bluesplaten komt Daniël Lohues met zijn "Allennig" vierluik. Deze eerste in de serie is een stijlbreuk met zijn bluesplaten en gaat meer richting singer/songwriter en folk. Toch zijn op sommige nummers nog duidelijk de bluesroots van Lohues hoorbaar, bijvoorbeeld "Anders wa'k der bleben" en "Deurrieden tot an de streep".

Ook een echte murderballad als "Moordlied" is even zo geniaal als hilarisch. Wie verzint er nu immers een lied over de onderwereld van Emmen. Op zijn bluesplaten en met Skik bewees Lohues al dat hij een meester is met taal, en juist het Drentse dialect leent zich hier uitstekend voor. Op een soms simpele maar oh zo doeltreffende wijze maakt Lohues zijn punt in deze mooie kleine liedjes.

De instrumentatie is sober maar past perfect in de sfeer van de liedjes. Multi-instrumentalist Lohues hanteert gitaar, banjo, piano, acccordeon en begeleidt zichzelf ingetogen en altijd in dienst van het liedje. Het zelfgemaakte instrument (een blik, met een stok en een snaar) op "Ha'k mar 'n gitaar" spant de kroon en in amper een minuut legt Lohues uit waarom hij als kind graag gitaar wilde leren spelen.

Ook het liedje over zijn jeugdliefde Annelie is van grote schoonheid. Dit nummer bewijst voor mij de kracht van Daniël Lohues. Zijn teksten en verhalen zijn herkenbaar en daarom ben ik vrijwel altijd geneigd hem te geloven.

Hierboven refereerde ik al even aan "Deurrieden tot an de streep". Een mooi eerbetoon aan wielerlegende Gerry Kneteman, maar ook een mooie levensles. Zo hanteert Lohues wel vaker mooie metaforen om in het Drents zijn boodschap over te brengen.

Prachtige plaat, misschien wel zijn beste in de "Allennig" serie, genieten als het buiten donker wordt en de winter zijn intrede doet, dus 4 sterren.

Nog niet genoemd: de openings- annex titeltrack, voor mij direct het prijsnummer van deze plaat.

Deze avond de 'Allennig'-reeks van Lohues maar eens afspelen. Dit is alvast een sterke plaat, met goeie teksten, de karakterstem van Lohues en de instrumentatie die mij prima ligt.

Dit is de laatste uit de sterke serie van Allennig die ik nog niet in zijn geheel geluisterd had. De 'vrees' dat Lohues bij latere albums steeds meer kleinkunst muziek maakt, lijkt eerder andersom. In het begin van de Allennig serie is de kleinkunst sfeer meer aanwezig als bij latere albums. Gelukkig maar, want teveel daarvan maakt het een log geheel. Het is juist de combinatie van vlotte folk met ingetogen pianoliedjes en liedjes met een tegeltjeswijsheid, dat het heel fijn maakt om naar zijn muziek te luisteren. Mijn voorkeur ligt toch bij de laatste 2 uit de Allennig serie en de 2 albums die daarna kwamen; Hout Moet en Gunder.

Eerste album van Daniel Lohues dat ik beluister en bevalt me direct. Ga de rest van z'n albums ook eens beluisteren. Het dialect went nogal snel bij mij en ik versta het grootste deel perfect. Muzikaal is het ook oerdegelijk. Alleen Moordlied vind ik minder en is een skipmoment maar de rest van het album doet uitkijken naar de rest van de man zijn werk. Songs als Allenig en Annelie zijn ogenschijnlijk simpel maar nog door niemand geschreven en bieden toch iets universeels waarin iedereen wel iets uit herkent.

..inmiddels bijna 13 jaar verder. ..en Lohues beboort tot mijn vaste grote muzikanten die mijn muzikale leven vergezellen. ..onlangs de Allenig vinyl box weten te bemachtigen. ..en weer voorbij laten komen. ..prachtige serie.