Jazmine Sullivan - Reality Show (2015)

‘Lauryn Hill is terug!’ Dat dachten veel mensen toen ze in 2008 “Need U Bad” hoorden. Het bleek de debuutsingle van een nieuwe soulzangeres uit Philadelphia te zijn. Met de opvolger “Bust Your Windows” liet ze horen een eigen geluid te hebben en een soulster was geboren.

Sullivan’s eerste album Fearless was een groot succes en leverde haar vergelijkingen met Mary J. Blige op. Fearless stond dan ook vol met hartverscheurende hip hop soul en persoonlijke tracks. Het geldt tegenwoordig als een R&B klassieker.

Vlak na de release van opvolger Love Me Back (eind 2010) verdween Sullivan van de radar. Haar officiële verklaring luidde dat ze zich had voorgenomen te stoppen als muziek maken niet meer leuk was. Behalve een gastoptreden op Robert Glasper’s Black Radio 2 liet de soulster haar stem lange tijd niet horen.

Afgelopen zomer was er ineens de uitstekende single “Dumb”. Het was heerlijk om Sullivan’s karakteristieke stem weer te horen. De zangeres was zelf amper in de video te zien. Het gerucht ging meteen dat het komt doordat de zangeres nogal gegroeid is in de breedte.

Dat ze hiermee worstelt, blijkt uit veel teksten op Reality Show. Tracks als “Mascara” en “Masterpiece” gaan over de overmatige nadruk die er op uiterlijk wordt gelegd. Had haar break van de muziekindustrie hiermee te maken?

Gelukkig is de 27-jarige Sullivan ook als artiest gegroeid. Dat ze behalve met een microfoon ook met een pen uitstekend uit te voeten kan, blijkt uit de lyrics op Reality Show. Sullivan’s teksten zijn vaak humoristisch (“#HoodLove”), inspirerend (“Silver Lining”) en sarcastisch (“Brand New”).

Helaas is ze op de eerste helft van het album vergeten ook mooie melodieën en arrangementen erbij te schrijven. De tracks zijn goed, maar imponeren niet echt. Dit kom ook door de ietwat simplistische productie van Key Wane. Verrassend voor de man die o.a. aan Beyoncé’s spetterende “Partition” meewerkte.

De echte hoogtepunten komen aan het einde van de plaat. Tweede single “Forever Don’t Last” is een waanzinnige break-up ballad in de stijl van “Lions, Tigers & Bears”. Het confronterende “Stupid Girl” en ontwapenende “Masterpiece” springen er ook uit.

Dat Sullivan is gegroeid, betekent niet automatisch dat Reality Show net zo goed is als haar vorige werk. Met haar derde album komt ze niet op het niveau van Fearless en Love Me Back. Toch is het heerlijk om haar goudeerlijke stem en teksten weer te horen. Een volgende pauze is daarom nergens voor nodig.

Bron: INTO SOUL

Het schijnt nogal een ding te zijn in de soul en R&B wereld, deze release van Jazmine Sullivan. Iedereen die ik ken die maar een beetje met deze muziekstromingen bezig is heeft het tegen mij over dit album gehad.
Eerst was er het debuut van 2008, een hitalbum. Daarna kwam er een opvolger in 2010, een stuk minder populair. Maar de naam van Jazmine Sullivan was duidelijk wel gezet. Het was even wachten, maar nu is er dus die opvolger. Een opvolger die voor velen vol verwachting zit, wat de verwachting bij mij natuurlijk ook alleen maar hoger maakt. Is die verwachting dan niet te hoog geworden om in te lossen?

Ik kan je wellicht meteen maar antwoord geven op die vraag. Na het beluisteren van dit album is voor mij niet per sé de vraag of die verwachting zo hoog was, maar vooral waarom ze op deze plaat te vaak voor de te makkelijke oplossing hebben gekozen.
Geloof mij, ik vind Jazmine Sullivan een prima zangeres. Tekstueel staat het vaak ook nog eens goed. Ze is in ieder geval niet bang iets van zichzelf weg te geven in de songteksten. Maar vooral het muzikale gedeelte doet mij vrij weinig.
Het album begint nog goed met een lekker energieke track. Dan zit je er wel meteen lekker in. Zin om door te luisteren. Dat is qua concept natuurlijk uitstekend gedaan. Om dan vervolgens met twee wel erg middelmatige nummers aan te komen. En dat zo’n beetje het hele album door. Het is middelmaat wat de klok slaat. Soms helt het over naar irritant (Stanley) of iets teveel van het goede (Masterpiece), ook hebben we wel erg saai met Veins, maar bovenal een dikke “mwa”.
Ja, natuurlijk staan er ook nummers op die wel de moeite waard zijn. De opener had ik al benoemd en ook Silver Lining, If You Dare en de sterke ballad Forever Don’t Last zijn erg fijn om naar te luisteren. Maar als het album dan over is zijn het niet deze goede nummers die overheersen, nee dan komt toch weer die middelmaat om de hoek kijken. Dat heeft simpelweg niks met hoge verwachtingen te maken dus, maar door het maken van de makkelijke keuzes. Jammer…

(bron: Opus de Soul)