Cirith Ungol - King of the Dead (1984)

Nadat Cirith Ungol, uit Californië en opgericht in 1972, met het debuut Frost and Fire geen enkel commercieel succes boekte terwijl dit wel een streefdoel was bij het schrijven, besloot men voor het volgende album daar gewoon helemaal geen rekening meer mee te houden. Zo gaat het verhaal. Het resultaat heet King of the Dead en is behoorlijk uniek. Echt zo'n geweldig herkenbaar album uit het metal decennium bij uitstek.
Bekend is deze aparte band helaas nooit geworden, maar heeft wel een kleine aanhang die het er unaniem over eens is dat vooral dit album een meesterwerkje is en Cirith Ungol hiermee tot de grondleggers van de doom metal stroming in de jaren 80 gerekend moet worden.

De bandnaam is ontleend aan Tolkien's The Lord of the Rings en betekent "Pass of the Spider". De juiste uitspraak is kee'reeth oo'ngol maar de band zelf sprak het uit als see'reeth oo'ngol. Op wiki staat te lezen dat de drummer vond dat ze achteraf bekeken misschien beter een makkelijkere naam hadden gekozen want ze werden ook wel eens "Sarah's Uncle" and "Serious Uncool" genoemd. Het zou zo uit This is Spinal Tap kunnen komen, die heerlijke satire van Rob Reiner.

De muziek zelf kan echter ook aanleiding zijn om daar aan te denken. Zo las ik in een review van iemand die niet bepaald positief is over de zanger: I'm glad Gonzo found a gig after the Muppet Show!
En zelfs een persoon die lovend is doet er grappige uitspraken over. Wat de basklank betreft, dat het lijkt alsof Flint, de bassist, in een betonnen bunker is ingemetseld tijdens de opnamen. En over Jerry Fogle's gitaargeluid dat hij er aan wil likken.

Atom Smasher opent met wat apocalyptisch gerommel het album en zet dan in met een log weifelende rif, waarbij de doffe bas de rest nogal overstemt en meteen duidelijk wordt dat heel strak spelen aan andere bands overgelaten wordt. Dit klinkt meer als het intreden van de dood, waarbij verschillende onderdelen uit elkaar dreigen te vallen. En al snel volgt wellicht het grootste struikelblok voor velen: Gonzo... euh, Tim Baker zet zijn keel open en we krijgen een ijselijk geschreeuw te horen, een door merg en been snerpende klaagkreet van een of ander monsterlijk schepsel uit het verhaal van Tolkien, zo lijkt het.
Wat verder in het nummer echter, hoewel rafelig en omgeven door verderfelijke klanken, inderdaad iets waarvan je honger zou krijgen; een solo met zo'n beetje het mooiste geluid dat uit een elektrische gitaar getoverd kan worden. Amper effect en heel direct klinkend maar met een scherp randje, als rechtstreeks in zo'n speakertje geplugd in je eigen woonkamer. De stijl van soleren kan toonbeeld staan voor klassieke heavy metal zoals je enkel kan dromen of die in de verte al eens aan Mercyful Fate doet denken. Cirith Ungol is trouwens bijna even evil, maar dan niet in de satanistische sfeer, wel die van fantasy, zoals Lord of the Rings.

De prachtige solo's komen op het album regelmatig voorbij in nummers die onderling niet altijd veel van elkaar verschillen. Zo komt in eerste instantie het tweede nummer Black Machine voor als een net iets tragere variant van het openingsnummer.
Twee gitaarsolo's in het meesterlijke Master of the Pit spannen tot dan toe de kroon. Kippenvel.
Na het snellere Death of the Sun volgt dan het langzaamste nummer, Finger of Scorn. De eerste minuut zou bijna het begin van een semi-ballad van Metallica kunnen zijn. Maar dan wat losser gespeeld. (Om het in de tijd te situeren, Ride the Lightning verscheen een paar weken na King of the Dead.) Ook dit nummer bevat weer een schitterende solo, een fijngevoelige harmony lead. Jerry Fogle is geen groot virtuoos, maar zijn karakteristieke klank vind ik ijzersterk en zeer verslavend.
Bij de meeste nummers is het tempo traag en dreigend. In de 'zang' zit niet veel melodie. Eigenlijk steeds hetzelfde onmenselijke gegil. Tja, je moet er maar van houden.
'Spinal Tap' is dan weer het einde van het slotnummer, dat het einde der einden der einden der einden blijkt te zijn, terwijl het echte einde pas daar is op het moment dat je je begint af te vragen of er ooit nog een einde aan komt. Muzikaal niet bijzonder geslaagd, maar wel hilarisch.

Wie de muziek maar niets vindt maar er toch de humor van inziet kan zich wellicht ook amuseren met het idee dat deze jongens zich niet te min voelden om wat muziek van Bach te coveren. Jawel, het voorlaatste nummer, Toccata in Dm, van niemand minder dan de grootmeester zelve. Ik denk dat we enkel gitaar (plus overdub met gitaar) en bas horen, maar met die beperkte middelen wordt het geluid van een orgel soms erg dicht benaderd. Fogle blijft wat compositie betreft het origineel trouw, maar speelt verder geheel in zijn eigen wat slordige, doch bezielde stijl.
Klassiek en metal, een aanlokkelijk en moeilijk huwelijk. Voor een keer echt geslaagd vind ik. Een hoogtepunt.

Het is dus niet dat deze gasten volgens mij lolbroeken zijn. Het lijkt me duidelijk dat ze hun muziek doodserieus nemen. Blijkt ook uit de mooie metal hoes. Deze is van de hand van Michael Whelan, die ook prachtig werk leverde voor Sacred Rite. Op vinyl is dit best een gegeerd collectors item. Voor slechts een klein groepje zonderlingen uiteraard.
Hier bij ons werd het album destijds uitgegeven door Roadrunner. In de V.S. door Enigma. Met bouwjaar 1984 momenteel het oudste album dat in dit topic is voorgesteld, als ik goed heb gekeken.

King of the Dead! Geniaal of lachwekkend, misschien wat van beide of geen van beide. Ik kan er in ieder geval erg van genieten.

Die sfeer vind ik dus helemaal geweldig. Toen moesten de cliché's nog min of meer gestalte krijgen. Klasse-album dat mooi balanceert tussen de logge jaren 70 en de wat vlottere jaren 80.

Ik heb net een stukje geplaatst in het metal album van de week-topic, maar ik bericht hier ook nog eens over mijn enthousiasme, en hoop dat ik later een wat uitgebreider mening naar voor kan brengen. Ik begin alvast met 4 sterren!

De krijsman heb ik niets mee en de sound vind ik eigenlijk wat saai. Bepaalde gitaarsolo's vind ik wel mooi en een nummer als Finger of Scorn gaat wel, maar over het algemeen vind ik de muziek wat dreutelend en mist het wat tempo. Die Toccata vind ik zelfs vrij irritant en geforceerd klinken, past er helemaal niet bij vind ik. Leuk dat de anderen het kunnen waarderen in ieder geval.

Nee, dit ligt me niet zo. Nu is "doom metal" al een vieze term bij mij, maar kan dat nog tot een goed einde komen door pakkende composities en sterke zang en fijne productie. Dit is de kant van het genre die ik dus niet zo moet. Toch kan ik ook weer niet zeggen dat ik dit echt slecht vind, op de verkrachting van klassieke muziek in 'Toccata in Dm' na. Met name 'Finger of Scorn' bevat genoeg toffe passages om me van begin tot eind te boeien, en de verschrikkelijk afstotelijke stem van de zanger is soms ook wel van toegevoegde waarde, zoals bij 'Cirith Ungol'. Het merendeel kabbelt voor mij echter wat flauwtjes voort en bevat nog in het gehoor springende riffs, nog vocalen van een dergelijk charisma, nog melodieën die me terugroepen naar het album. Nee, Cirith Ungol is niets voor mij.

King of the Dead is het enige album van Cirith Ungol dat ik ken, heerlijk stukje... ja wat eigenlijk? Deze gasten opereerden in hun eigen wereld volgens mij. Hysterische zang, zonder dat het irritant wordt, vreemde nummers, lekkere solo's. Ik lees hierboven Mercyful Fate en dat snap ik wel maar het lijkt er eigenlijk niet op. In a league of their own zou ik zeggen. Ik draai het niet vaak maar als het gebeurt, zoals nu, heb ik altijd een glimlach op mijn gezicht!

*bijt door de zang heen, bijt door de zang heen, bijt door de zang heen*

Het mantra gaat heen en weer in mijn hoofd, maar het lukt me niet. Opener Atom Smasher heeft ondanks enkele fraaie muzikale passages, een veel te jolige vibe door de stem van de goblin. Als er dan ook nog een ongeinspireerde tekst als op Black Machine in een zelfde klank eruit gegooid wordt, vind ik het vooral weer vermoeiend worden. Het is ook niet alleen de zang, de composities trekken me eveneens amper. Master Of The Pit heeft enkele mooie passages, maar hangt verder aan elkaar van losse stukjes die geen goed geheel vormen. De titeltrack is het eerste nummer dat me nog wel iets doet. Finger Of Scorn heeft ook enkele mooie gitaarpartijen als de zanger zijn mond houdt.

De Bach-bewerking is... aanwezig. Leuk idee, maar chaotisch en het klinkt in de sound vrij leeg zonder drums. Bas en gitaar die als een muziekschool voorstelling wat dueleren. Een nummer waar ik eerst om kon glimlachen, maar halverwege mezelf afvraag of de onzin al klaar is. Ondanks dat het beduidend beter is dan het debuut, kan ik er geen hogere score aan geven. Het doet me gewoon echt helemaal niets. Wel wederom mooie art.

Tussenstand:
1. King Of The Dead
2. Frost And Fire

De volledige plaat gehoord met een glimlach die van oor tot oor gaat. Cirith Ungol levert hier een tamelijk unieke plaat af en gaat, vergeleken met het debuut, overal wat verder. King Of The Dead is epischer, langer, maniakaler en duisterder dan Frost And Fire. De songs zijn langer en wat minder catchy dan op Frost And Fire het geval was. Ik mis hier stiekem wel een nummer in het kaliber Frost And FIre, maar verder is het op en top genieten. Het geluid is warm en prettig oubollig. Baker schmiert er continu overheen zonder dat het gaat vervelen. Een verschrikkelijke zanger, maar ik geniet ervan zoals ik bijvoorbeeld van een Tom G. Warrior (Celtic Frost) geniet. Het gitaarwerk is ook echt beter geworden en de plaat staat bol van de solo's. Pure cult dit. Lekker in je eigen wereldje. 'Genregenoot' Manilla Road wist heel lang niet van het bestaan van deze band af. Worden veel met elkaar vergeleken, maar de verschillen zijn toch best groot. Toch is dit ook heerlijk magisch en onheilspellend.


Tussenstand:
1. King Of The Dead
2. Frost And Fire

Ik vond One Foot in Hell wel aardig, maar met deze kan ik niet zoveel. Er zit te weinig melodie in de nummers en die stem gaat op een gegeven moment echt irriteren. Ook dat nummer Toccata Dm is verschrikkelijk. Wat trouwens wel erg goed is, zijn de gitaarsolo's!

Ouderwets vermakelijke underground '80s metalplaat, met dito charmante doffe productie. De invloeden uit de classic hard rock van de jaren '70 zijn nog duidelijk hoorbaar in de sound en compositie.

Ik begrijp de veelvuldige commentaren op de zang niet echt. In dit genre is toch veel extremer of belachelijker te vinden op vocaal vlak? Akkoord dat dit geen wereldzanger is, maar zijn rauwe timbre past prima in het muzikale plaatje dat deze groep schetst wat mij betreft. Doet mij bij vlagen denken aan Iced Earth, waar het mogelijk een invloed op is geweest - en de mannen van Cirith Ungol waren op hun beurt ongetwijfeld geïnspireerd door o.a. Judas Priest, zoals zowat elke metalgroep met fantasy-elementen in hun werk.

Voor de rest springt vooral het gitaarwerk er hier inderdaad uit. Een combinatie van Sabbath-esque riffs en baswerk met behoorlijk melodische gitaarsolo's, met Master of the Pit en Finger of Scorn als persoonlijke uitschieters na een eerste luisterbeurt. Een geinige renditie van Bach's Toccata in Dm had niet per se gehoeven, maar misstaat evenmin als opmaat naar het prima titelnummer dat de boel mag afsluiten.

Tot slot ook een compliment voor de sfeervolle, duidelijk door Lord of the Rings geïnspireerde hoes (cf. ook de titel van het album). Ik hou wel van deze klassieke tekenstijl, die zich uitstekend leent voor het afbeelden van fantastische taferelen en de verbeelding prikkelt bij het luisteren van de muziek.

Was erg benieuwd naar deze opvolger en moet zeggen dat ik het jammer vind dat het in z'n geheel minder catchy is. Nummers zijn ook stukken langer en dat resulteert dat je veel naar gitaren aan het luisteren bent.
Natuurlijk geen straf, muzikaal gewoon dik in orde, maar zorgt er wel voor dat ik dit album ietsjes minder vind.

1. Frost and Fire
2. King of the Dead

Ik heb hun eerste Europese show gezien, toen speelde ze dit album zowat integraal. Toch zal ik dit album daarom niet overwaarderen, want het album klinkt mij allemaal wat dun. Daarmee bedoel ik dat het niet zo heftig klinkt als ze overkomen.
Hun debuut Frost and Fire vond ik geweldig. Dat was meer een mix van hard rock en eerdere metal met een power/fantasy sausje. Dit album is meer doom metal maar dan nooit echt doom zoals Candlemass of Saint Vitus bijvoorbeeld.
Een goed album en ik houd juist wel van deze eigenzinnige zangkwaliteiten. Het eerste album doet mij meer en de volgende twee albums zijn wat beter geproduceerd.

Ik had met de zanger van CU hetzelfde als aan het begin met King Diamond. Klinken bijna als Black screams soms, maar muzikaal past dat natuurlijk niet. Deze plaat kabbelt een beetje voort, maar wat mij betreft niet op een onaangename manier. De band maakte de muziek waar ze voor gekozen hebben, en je vind het mooi of niet, ieder voor zich kan dat bepalen. Natuurlijk is dit geenszins een metal meesterwerk, maar ik vond het desondanks prima!

Naast Paradise Lost uit 1991 is King Of The Dead op dit moment mijn favoriete Ungol. De band grossiert in het neerzetten van een fraaie dark fantasy-sfeer, niet in de laatste plaats door de hoestekening opgeroepen. In die zin krijg je wat je ziet.

Cirith Ungol grabbelt vooral in de Sabbathton en weet dat nog een paar tandjes verder te zetten waardoor er een mystiek geheel ontstaat. Een uptempo ding zoals de rockerige opener Atom Smasher is hier het voorportaal van een aantal monsterlijke doomtracks zoals Finger Of The Scorn en Master Of The Pit. Die langzamere stukken barsten van de dynamiek die naar buiten sijpelt door fraaie solo's en slimme tempowisselingen. Spanning gegarandeerd.

De excentrieke zang van Tim Baker mag dan niet iedereen kunnen bekoren, maar ik zou me geen ander geluid kunnen voorstellen bij deze band. Als hij gilt: "Climb aboard the black machineeee" dan zit ik definitief helemaal in de plaat. Het geeft de relatief gematigde heavy metal een extreem kantje mee, en dat is een onderscheidend kenmerk van de band. Eric Wagner gaf Trouble een dergelijk geluid mee, zij het wat minder extreem.

Compositorisch is King Of The Dead weer een stap voorwaarts in vergelijking met Frost And Fire. Het is vooral de epische kant die dominant is. En dat lijkt nu net datgene te zijn wat de band het beste beheerst.