Cirith Ungol - King of the Dead (1984)

*bijt door de zang heen, bijt door de zang heen, bijt door de zang heen*

Het mantra gaat heen en weer in mijn hoofd, maar het lukt me niet. Opener Atom Smasher heeft ondanks enkele fraaie muzikale passages, een veel te jolige vibe door de stem van de goblin. Als er dan ook nog een ongeinspireerde tekst als op Black Machine in een zelfde klank eruit gegooid wordt, vind ik het vooral weer vermoeiend worden. Het is ook niet alleen de zang, de composities trekken me eveneens amper. Master Of The Pit heeft enkele mooie passages, maar hangt verder aan elkaar van losse stukjes die geen goed geheel vormen. De titeltrack is het eerste nummer dat me nog wel iets doet. Finger Of Scorn heeft ook enkele mooie gitaarpartijen als de zanger zijn mond houdt.

De Bach-bewerking is... aanwezig. Leuk idee, maar chaotisch en het klinkt in de sound vrij leeg zonder drums. Bas en gitaar die als een muziekschool voorstelling wat dueleren. Een nummer waar ik eerst om kon glimlachen, maar halverwege mezelf afvraag of de onzin al klaar is. Ondanks dat het beduidend beter is dan het debuut, kan ik er geen hogere score aan geven. Het doet me gewoon echt helemaal niets. Wel wederom mooie art.

Tussenstand:
1. King Of The Dead
2. Frost And Fire

De volledige plaat gehoord met een glimlach die van oor tot oor gaat. Cirith Ungol levert hier een tamelijk unieke plaat af en gaat, vergeleken met het debuut, overal wat verder. King Of The Dead is epischer, langer, maniakaler en duisterder dan Frost And Fire. De songs zijn langer en wat minder catchy dan op Frost And Fire het geval was. Ik mis hier stiekem wel een nummer in het kaliber Frost And FIre, maar verder is het op en top genieten. Het geluid is warm en prettig oubollig. Baker schmiert er continu overheen zonder dat het gaat vervelen. Een verschrikkelijke zanger, maar ik geniet ervan zoals ik bijvoorbeeld van een Tom G. Warrior (Celtic Frost) geniet. Het gitaarwerk is ook echt beter geworden en de plaat staat bol van de solo's. Pure cult dit. Lekker in je eigen wereldje. 'Genregenoot' Manilla Road wist heel lang niet van het bestaan van deze band af. Worden veel met elkaar vergeleken, maar de verschillen zijn toch best groot. Toch is dit ook heerlijk magisch en onheilspellend.


Tussenstand:
1. King Of The Dead
2. Frost And Fire

Ouderwets vermakelijke underground '80s metalplaat, met dito charmante doffe productie. De invloeden uit de classic hard rock van de jaren '70 zijn nog duidelijk hoorbaar in de sound en compositie.

Ik begrijp de veelvuldige commentaren op de zang niet echt. In dit genre is toch veel extremer of belachelijker te vinden op vocaal vlak? Akkoord dat dit geen wereldzanger is, maar zijn rauwe timbre past prima in het muzikale plaatje dat deze groep schetst wat mij betreft. Doet mij bij vlagen denken aan Iced Earth, waar het mogelijk een invloed op is geweest - en de mannen van Cirith Ungol waren op hun beurt ongetwijfeld geïnspireerd door o.a. Judas Priest, zoals zowat elke metalgroep met fantasy-elementen in hun werk.

Voor de rest springt vooral het gitaarwerk er hier inderdaad uit. Een combinatie van Sabbath-esque riffs en baswerk met behoorlijk melodische gitaarsolo's, met Master of the Pit en Finger of Scorn als persoonlijke uitschieters na een eerste luisterbeurt. Een geinige renditie van Bach's Toccata in Dm had niet per se gehoeven, maar misstaat evenmin als opmaat naar het prima titelnummer dat de boel mag afsluiten.

Tot slot ook een compliment voor de sfeervolle, duidelijk door Lord of the Rings geïnspireerde hoes (cf. ook de titel van het album). Ik hou wel van deze klassieke tekenstijl, die zich uitstekend leent voor het afbeelden van fantastische taferelen en de verbeelding prikkelt bij het luisteren van de muziek.