Starcastle - Starcastle (1976)

Dit klopt allemaal nèt niet : het lijkt Engels maar is Amerikaans (Champaign, Illinois), het lijkt Yes maar is daar slechts zeer sterk door geïnspireerd, het lijkt uit de hoogtijdagen van de symfonische muziek (circa 1972) te komen maar stamt uit de nadagen (1976, Johnny Rotten klopt aan de deur), en het werd ook allemaal geen succes. Toch…

Drums, bas (à la Chris Squire), toetsen, twee gitaren en een hoog zingende zanger (met overige leden als achtergrondkoortjes), meerdere lang uitgesponnen nummers met veel instrumentale passages, en de langste track (en plaatopener) duidelijk (en terecht) bedoeld als prijsnummer. Niet veel nieuws, maar allemaal wel èrg lekker, afwisselend atmosferisch ingetogen en stevig rockend . Een leuke en aangenaam geproduceerde symfonische plaat uit de B-categorie, niks mis mee.
 

Inderdaad net alsof je naar Yes zit te luisteren.
Mist de kracht van bijvoorbeeld Saga of Kansas of Rush. Productiegewijs maar ook gewoon het spel mist pit

Leadzang mist sowieso kracht. Synths klinken corny.
Hier en daar gebeuren leuke dingen, in de solo's en de ritme-wisselingen. Maar het gaat bij mij wel het ene oor in, en direct het andere weer uit.

Beter goed gejat dan slecht bedacht... maar op dit album is het in mijn herinnering ook niet zo goed gejat.

Fountains of Light is wat mij betreft hun meest genietbare album. Qua referenties kunnen we overigens ook niet om Styx heen.

Ik kende dit al vóór Yes, ook al in de tijd waarin deze plaat uitkwam dus... "misschien" dat het jeugdsentiment mijn blik wat vertroebelt...

Van de drie platen die me het meest aanspreken, de eerste drie dus, vind ik deze de minste.
Hierna volgte nog Citadel en Fountains of Light.
Ik vind het allemaal nogal inwisselbaar worden, maar Fountains of Light lijkt de meeste kracht te bezitten.

En inderdaad naast Yes, ook duidelijke Styx invloeden.

Ik heb dit ongeveer gelijktijdig met Yes 'ontdekt'. Een groot Yesfan ben ik niet, maar die band heeft tenminste nog een aantal zeer interessante nummers gemaakt en dat kan ik van Starcastle niet zeggen. Dit album staat er dan bij mij nog het beste op, waarbij het openingsnummer er behoorlijk bovenuit steekt (zonder dat dat zich nou met een Gates of Delirium of Awaken kan meten).

Het is het net niet. Aardige progrock, maar geen eredivisie. Net zoals Everon een ELP achtige kloon is is Starcastle een YEs achtige kloon. Leuk maar geen top

Weet je zeker dat je Everon bedoelt? Ik vind dat eerder op Rush en Saga lijken.

Jazeker Ozric, Saga komt inderdaad ook enigszins in de buurt. Daar heb je gelijk in. Maar het keyboard geluid deed mij vaak denken aan ELP ( RUSH vind ik dan weer niet)

Dit is niet de plek om het erover te hebben, maar toch; echt, ik hoor 0,0 terug van ELP in Everon.
Het is mijn oren echt een band die op de scheiding van metal en rock opereert: Saga, Rush, Dream Theater.
Everon heeft niet eens een vaste toetsenist (wel twee gitaristen) en de drumpartijen zijn zwaar progressief, veel meer dan Carl Palmer ooit deed.
De basjes zijn helemaal niet zo zwaar aangezet als bij ELP. Ik heb echt de indruk dat je je vergist in bands.

Leuk albumpje, duidelijk een Yes-aftreksel. Dezelfde klanken, maar composities een paar niveautjes eronder. Het is ontzettend kitsch met een vleugje amateurisme. Daar spreekt ergens wel liefde voor muziek uit, en in ieder geval ook plezier. Kitsch zonder twijfel, maar ik luister er graag naar.