Janne Schra - Ponzo (2015)

Ondanks dat Janne nog niet halverwege de dertig is, is ze toch al bijna 15 jaar professioneel actief in de muziek. Ze maakte van 2001 tot 2010 deel uit van de formatie Room Eleven, die 2 zeer succesvolle albums maakte met jazz en popmuziek. De eerste werd platina en de tweede goud.

In 2011 bracht ze haar eerste, in Stockholm opgenomen, solo album uit onder haar schilderspseudoniem Schradinova. Hierna raakte ze betrokken bij talloze muziekprojecten van anderen, waaronder van De Staat, de groep van haar vriend Torre Florim.

Het solo succes werd vervolgens gecontinueerd met de prachtige cd Janne Schra, uitgebracht onder haar echte naam. Er volgde hierna weer een periode met de nodige andere projecten, waaronder een cd met het Robin Nolan Trio, gevuld met liedjes in de stijl van Django Reinhardt.

Na het reeds bereikte mocht dus het nodige van dit nieuwe album, PONZO, verwacht worden. PONZO werd door Janne en haar vriend Torre in de eigen woonkamer opgenomen. De titel is afgeleid van de ponzo-illusie, oftewel optische illusie. De Italiaanse psycholoog Mario Ponzo ontdekte dat in de menselijke waarneming de grootte van een object wordt beoordeeld tegen de achtergrond.

De plaat opent met het heerlijke Ship, dat een ijzersterk refrein bezit , tempowisselingen en inventieve percussie. Het is moeilijk stilzitten bij het uiterste vrolijke en aanstekelijke Everything I Do Ooh Ooh, een geheide (zomer)hit. Volgens hetzelfde stramien is Filthy Rich, op een stuiterend ska-ritme en opzwepende percussie.

Het eerste rustpunt op de cd is het ingetogen Good Now, gevoelig gezongen door Janne. Vooral in dit soort rustige nummers komt haar fraaie stem volledig tot haar recht. Het tempo wordt weer opgevoerd in Carry On. Het refrein spookt de laatste dagen regelmatig door mijn hoofd. Buitengewoon fraai is The Show, met een gitaar die een walsje speelt.

Apart is You are Still New, zeer inventief van opbouw! Stilzitten is wederom niet mogelijk in Scare Me, ook een zekere (zomer)hit. Vervolgt wordt met het rustige City (inclusief hondengeblaf). Trommels domineren 100 Pictures. Mooi is de achtergrondzang van Torre en het enigszins tegendraadse gitaarspel. De plaat wordt magnifiek afgesloten met het stemmige Little Bamboo.

PONZO is voor mij haar mooiste album tot nu toe geworden.

Ponzo is een zeker verbetering op haar vorige album. Heb daar ook erg van genoten maar zat toch nog wel erg dat liefelijke en meisjesachtige aan. Dat is er nu wel een beetje van af. Door het album heen hoor je duidelijke invloeden van haar vriend Torre Florim, vooral bij het nummer "Carry on" waar het intro er ook zo een van De Staat had kunnen. Maar ze is niet alles kwijt, haar leuke jazz-style heeft ze zeker nog. Ga dit album zeker nog meerdere keer beluisteren.

Goede plaat hoor, zéér goede plaat:
---
Janne Schra heeft al vele gedaantewisselingen ondergaan, en dan heb ik het niet over haar even zo veelzijdige garderobe. Janne was met Room Eleven zelfs in Azië mateloos populair, maakte onder psuedoniem Shradinova een experimentele en feestelijke jazzplaat (haar allerbeste plaat tot nu toe!) en debuteerde onder haar eigen naam met een folkplaat. Janne heeft dus al veel uitgeprobeerd. En hoewel haar solo-debuut van 2012 relatief succesvol was, was het voor mij onsamenhangend en wist het me niet te raken. Hier dan deel 2: Ponzo, waaraan wederhelft Torre Florim (De Staat), die het album produceerde, hopelijk een goede bite heeft weten te geven.

Opvallen doet Ponzo direct: niet alleen met de titel, ook met de fleurige en zonnige albumcover. Meteen al een goed teken. En als we dan met de twee openers Ship en Everything I Do Ooh Ooh al meteen de twee uitersten van haar talent te horen krijgen weten we het zeker: nu al is Ponzo meer geslaagd dan solodebuut Janne Schra. Zo is opener Ship sfeervol en melancholisch, terwijl we bij Everything I Do ineens haar speelse Room Eleven geluid terughoren. Heerlijk. En deze veelzijdigheid blijft overtuigend op de voorgrond treden, waarin ze altijd de juiste balans weet te vinden. Nergens doet ze te veel of te weinig, en haar stem klonk niet eerder zo excentriek en zuiver. Van de ska op Filthy Rich, met vrolijke Janne-twists en vleugjes De Staat, tot aan het prachtige Little Bamboo, er lijkt een echte lijn in Ponzo te zitten. Zo weet Janne weer heerlijk gek te doen, een nummer als Scare Me had zo op haar Schradinova plaat kunnen staan. En tegelijkertijd zorgt ze ervoor dat we haar serieus blijven nemen dankzij nummers als het prachtige, bijna psychedelische, prijsnummer 100 Pictures, of het adembenemende City.

Janne Schra heeft zich, waarschijnlijk toch ook een beetje dankzij Torre Florim, hervonden en maakt met Ponzo eindelijk die perfecte folky mix van Room Eleven en Schradinova, waarvan ik hoopte dat ze die zou maken. Elke luisterbeurt horen we weer nieuwe subtiele details, en elke luisterbeurt concludeer ik het weer opnieuw: wat een veelzijdige, vrijwel perfecte en geslaagde plaat.
Pat-sounds: Album Janne Schra - Ponzo (2015) - pat-sounds.blogspot.nl #patsounds

Als frontvrouw van Room Eleven kreeg deze dame haar bekendheid. Eerst ging ze nog door in Schradinova om nu al een tijdje actief te zijn onder haar eigen naam: Janne Schra. Het album Ponzo is haar nieuwste worp en alleen door de cover wordt ik al vrolijk. Dat is tenminste de uitstraling zoals het bij mij overkomt. Zal dit doorgetrokken worden in het album?

De sympahtieke zangeres begint het album met Ship, een nummer waar een zekere hoop in uitgesproken wordt. De eerste single Everything I Do Ooh Ooh is erg vrolijk en behaalde zelfs nog even onze wekelijkse top10. Filty Rich is ook alleraardigst, net als het dromerige Good Now.
Erg vrolijk wordt ik van het sterke Carry On. Wat een sterk nummer is dit zeg! Over de gehele linie welteverstaan. Ook The Show spreekt me zeer aan. Mooi klein liedje met op het einde de mooi opgebouwde bombast.
Er spreekt verder een bepaalde sympathie uit de nummers op dit album. Ook het popliedje You Are Still New heeft dat met zich mee. Om daarna door Janne een glimlach op je gezicht te laten toveren met Scare Me. Hier wordt je dus automatisch happy van.
The City is dan ook weer erg mooi. Een zeer sfeervol nummer, net als het aardige 100 Pictures eigenlijk. De afsluiter van het album is er met Little Bamboo. Een mooi klein liedje.

Zoals gezegd is Ponzo een sympathieke plaat geworden. Janne Schra laat een zekere veelzijdigheid horen en dat is mooi. Haar talent is duidelijk weer goed aanwezig op dit album.

(bron: Opus de Soul)

Al vanaf het moment dat Janne Schra met Room Eleven ten tonele verscheen heeft ze mijn sympathie. Niet alleen door haar charmante, speelse en mysterieuze uitstraling, maar juist vanwege haar betoverende stem. Haar titelloze album is vooral divers, aanstekelijk en zomers. Opvolger ”Ponzo” klinkt wat coherenter, zonder het zomerse en frisse te verliezen. Maar pas op, onder die vrolijkheid zit ook een laag waar Janne wat persoonlijker durft te worden. Samen met de spannende en soms ook wat duistere muzikale omlijsting van manlief Flore van De Staat is dit album van Nederlandse makelaardij eentje om van te smullen.