Pavement - Slanted and Enchanted (1992)

De riff van Conduit for Sale! is exact die van New Face in Hell val The Fall

Deze ook maar op de 4,5. Wat is dit heerlijk zeg.

Weet nog goed hoe ik hier in het begin he-le-maal niets mee kon. Wat een hopeloze rotzooi.

Tiiiiijden later is het nog steeds niet mijn favoriete Pavement plaat, maar er staat wel heerlijk spul als Summer Babe (Winter Version), Conduit For Sale! en Here op. 4,0* maken we er daarna maar van.

ik ga toch mijn mening moeten herzien over deze plaat. ik vond ze al goed maar nu vind ik het gewoonweg een schitterend album. Conduit for sale is prachtig en met here hadden ze 1 van de beste ballads van de jaren 90'

idd!
zet em spontaan weer ff op!
al weer een tijd niet gehoord, maar blijft sentiment voor mij.

'Ice Baby, I saw you're girlfriend she is reading fingers like just a other meal.' De openingswoorden van 'zanger' Stephen Malkus op Pavement's debuut. Eerste noten waren een lo-fi opgenomen gitaar die een puntig akoord speelt. Het zijn de woorden en noten die ver weg de beste plaat uit mij geboortejaar en een van de beste uit de jaren 90 doen inluiden.

Slanted & Enchanted was de eerste 'echte' plaat van Pavement. Een band die later nog tijdens Lolapalooza bekogelt zou worden met tomaten. Nee, bepaald mooi kun je Slanted niet noemen. De gitaren klinken bijna in ieder nummer op de achtergrond en Malknus en de drums op de voorgrond. Alles klinkt ook nog bijzonder lo-fi wat vooral wat achtergrond ruis op zijn tijd betekent. En die zanger, laat ik daar maar niet over begingen. Wat je zingen noemt! Hij schreeuwt het soms zelfs uit maar op de meeste momenten praat hij zich gewoon door de nummers heen. En de teksten? Van ijs meisjes tot en met een lied over hoe lang wachten op iets niet kan duren en je niet thuis voelen. En ik hou me mond maar over het productie werk als dat er wel was. De plaat klinkt als een stel kale demo's. En ook nog een zo semtimenteele balled? Wat een puinhoop.

Hoe je het ook bekijkt Slanted blijft een puinhoop, maar een met alleen geweldige rotzooi. Ja Mark E. Smith mag wel alles zegen over hoe hij Pavement een rip-off van zijn eigen band vondt, het is niet alleen zijn eigen band die een beetje doorklinkt op Slanted. Ook Dinosaur JR en The Pixies klinken duidelijk door. Maar het klinkt gewoon als Pavement: rommelig maar onzettend charmant. Charmant is wat laag gegrepen, briljant is het zeker. De stem van Malknus hoor ik veel liever dan de meeste mensen die wel kunnen zingen, hoe hij zich door de surralitische teksten praat en zich al proberend om wat rimte in zijn stem te krijgen compleet de mist in gaat(zoals in In the Mouth a Desert). En die gitaren, catchy rimtes die worden gespeeld door een soort motorzaag en een gitaar die het nog wel goed doet. Het klinkt allemaal veel verfrissendere dan al die perfecte noten. Die zouden bijna helemaal weg zijn op Crooked maar zijn hier nog in al hun geweldige glorie aanwezig.

vertel meer...

Nee de openingswoorden zijn:
Ice baby,
I saw your girlfriend and she was
eating her fingers like they're just another meal
Dat slaat namelijk nog ergens op, in tegenstelling tot jouw versie.

En de zanger heet Malkmus, dus niet Malkus en Malknus. Ik zal misschien wel een mierenneuker zijn, maar als je hier zo'n bericht neerzet, dan mag je ook wel eens wat research doen hoor.

Fijne naam heeft hij ook maar goed. Bedankt voor de verbeteringen .


Eigenlijk meer stenen en modder.
Link

en het is zover. Slanted and enchanted is er volledig ingekropen en staat nu op een gedeelde eerste plaats met crooked rain crooked rain. hoogtepunten van deze plaat zijn volgens mij wel nog altijd summer babe, trigger cut, conduit for sale, lorreta's scars, here, zurich is stained en ik blijf gwn doortikken, de hele plaat is een hoogtepunt. mijn top 10 komt serieus in gevaar

De tweede van deze band die ik probeer en ook deze slaagt een beetje tegen. Zeker geen slechte nummers, alleen klinkt het allemaal zo flets. Het is gelijk een softe versie van Sonic Youth en J&MC. En dan luister ik liever naar de twee laatstgenoemden..

Ja, het spraakmakende debuut van Pavement, dat de tongen nog steeds los maakt. Echt mooi om te horen hoe het geexperimenteer met geluid de songs niet uit elkaar trekt, al is het soms op het randje. Geweldig eigen geluid dat verder geperfectioneerd wordt op de opvolger 'Crooked Rain, Crooked Rain'. En inderdaad: 'Here' is een prachtig nummer.

In the Mouth a Desert ????

unieke sound.

Yep, later werden ze een beetje een charmant anti-grungebandje, om veel sympathie voor te hebben en weinig te draaien. Ook deze draai ik niet regelmatig, maar met dit zomerweer zou ik hem eigenlijk best weer eens uit de kast kunnen halen.

Fame Throwa... zonder twijfel een van de vreemdste, meest nonsensicale, doch hypnotische songs ooit geschreven. Heerlijk gitaargeluid in de strofes - doet me wat denken aan oude computerspelletjes.. Verder een toffe plaat, maar komt naar mijn mening niet in de buurt van Crooked Rain, Crooked Rain. Ik ga 'm wel verhogen naar 3.5.

Slang voor droge bek.

Pavement jat van Mark E Smith, van helden jatten mag van mij.
Een 5 sterren plaat, sloeg in als een bom, Spiderland en een jaar later deze, wat is het leven toch mooi met zulke muziek. Een half puntje voor op Crooked ook al staat daar Gold Sounds op, het beste popliedje ooit gemaakt, maar hier Zurich is stained met een vals gitaartje, dat maakt(e) Pavement briljant, allen hoeft niet perfect maar het is zo catchie, lo-fi zoals het hoort anders dan Moviola om maar een lo-fi dwarsstraat te gebruiken en live was het ook een feest, geen nummer was hetzelfde.
Ik zie niet zo de link met de Pixies, vind dit wat dwarser en gevarieerder maar het is een nondiscussie want wat de wereld zonder Surfer Rosa gemoeten!

De reissues van de Pavement-platen (die van Terror Twilight moet nog verschijnen) zijn stuk voor stuk schitterende uitgaven die uitblinken door waardering voor de artiest en compleetheid. Veel bonusmateriaal en boekjes voorzien van liner-notes door de bandleden zelf.

Het bonusmateriaal van Slanted And Enchanted bestaat uit restmateriaal van de opnamen (track 15 t/m 20), waarvan vooral Baptist Blacktick eruit springt. Een lekker energiek en fel nummer, waarvan ik vermoed dat het om deze redenen niet de plaat heeft gehaald.

Track 21 t/ 24 is de eerste Peel-sessie van de band. Leuk is dat ze op Here na niet eerder verschenen nummers spelen waarvan vooral Secret Knowledge of Backroads erg fijn is. Een mooi atmosferisch liedje voorzien van een tingelend speelgoedpianootje. De rockende versie van Here doet het nummer nou niet echt recht aan.

Track 25 t/m 28 is de sterke Watery, Domestic EP waarvan Frontwards geheel terecht is opgenomen op de recente best-of verzamelaar. 29 t/m 31 zijn restnummers uit deze EP-sessies en doen nauwelijks onder voor het hoofdmateriaal.

32 t/m 35 is de tweede Peel-sessie, die vermakelijk is maar weinig memorabels oplevert.

36 t/m 48 bestaat uit opnamen van een concert in de Brixtom Academy in Londen, 14 december 1992. Natuurlijk worden vooral nummers uit Slanted And Enchanted gespeeld in een iets hogere versnelling, en die klinken als een klok. Deze worden aangevuld met Frontwards en de beste nummers uit de vóór SAE verschenen EP's: Box Elder van Stay Tracks en [Markeer als favoriete track] Angel Carver Blues / Mellow Jazz Docent en Home van Perfect Sound Forever. Alleen Baby Yeah kan ik niet thuisbrengen.

Geweldige reissue van de klassieker, en bij de platen hierna gingen de kluizen met geweldig restmateriaal helemaal open!

Nummer 9, Here, vind ik het beste nummer van de jaren '90

Het mooiste stukje op het album vind ik Wounded Kite .

Loretta's Scars is echt geweldig!

inderdaad 1 van de betere 'songs' op de plaat! Vooral die hoge gitaar ertussen is zo vet!

veel beter gaat muziek niet worden,met pixies beste band van de jaren negentig

De debuut-LP van Pavement is qua geluid een stuk gruiziger en wat meer lo-fi dan opvolger Crooked Rain, Crooked Rain, die gekenmerkt wordt door een ietwat vollere sound, en het duurde daarom wat langer voordat ik het helemaal kon waarderen. Nu ben ik desalniettemin net zo verslingerd aan deze plaat, want wat een heerlijke melodieën zijn hier weer te vinden. Ruige, losse gitaarmuziek met leuke, typerende teksten, bezongen met Stephen Malkmus' stem: ik ben fan. Heel mooi.

Vandaag dit album voor de allereerste keer beluisterd.
Veel raakvlakken met Sonic Youth, zo op het eerste gehoor. Kan ook aan een misleidende eerste zit zijn. Crooked Rain x2 kan ik al een jaar of 10 en het lijkt wel een andere band op deze Slanted and Enchanted. Smaakt zeker naar meer.

Sonic Youth heb ik hier nooit in gehoord. Die gaan veel meer de noiserichting uit waar hier vooral erg goede gruizige gitaarrock word geserveerd.

Ik kan je alleen maar aanraden om aan Wowee Zowee te beginnen, hun meesterwerk in mijn oren

Wat mij betreft het beste en meest spontane album van heren Pavement.
Op latere platen staat de meligheid, geforceerde lijzigheid mij tegen.

Loretta's scars... goh wat mooi, nog steeds

(Nog) niet zo goed als de 3 opvolgers, maar wat een debuut ! Heb 'm een maandje in huis en zal zeker nog verder rijpen.

Ik weet nog wel dat ik dit album voor het eerst hoorde, een kleine 10 jaar geleden. Ik kon toen niet geloven dat de band zo’n bejubelde status had kunnen verkrijgen, het klonk me allemaal wel heel amateuristisch in de oren. Het had echt wat meer draaibeurten nodig, voordat ik het album zou gaan waarderen voor wat het is. Het album is juist een kolderiek, doch oprecht meesterwerkje die heerlijk zijn eigen ding doet. Het album breekt met de rock clichés van zijn tijd, wat (bijna) 30 jaar later nog steeds fris geluid oplevert. Een fijn balans tussen speelse melodieën en wazig lawaai.

Ooit in het voorprogramma gezien van Sonic Youth en was live zeer vermakelijk. Ik zie hier vele vergelijkingen (Pixies nee! Sonic Youth enigszins), maar ik mis hier the Wedding Present. Daar zijn deze mannen zeker schatplichtig aan.

No life singed her is behoorlijk Pixies.
Beetje laat antwoord, I know