John Carpenter - Lost Themes (2015)

Ik moet heel eerlijk toegeven dat ik niet meten overenthousiast was toen ik voor het eerst hoorde van deze release. Ondanks dat ik Carpenter's scores over het algemeen goed kan waarderen (die van zijn horrorfilms althans), was ik een beetje bang dat dit een verzameling demo's zou zijn om nog eens wat extra geld uit de zakken van de fans te kloppen.
Maar na een aantal keren beluisteren kan ik met zekerheid zeggen dat ik vind dat de liefhebbers waar krijgen voor hun geld. Geen idee voor wat voor films de beste man deze nummers ooit had willen gebruiken, maar het geluid is echt fantastisch!
Het album opent sterk met het spannend klinkende "Vortex". Dit nummer begint synthgedreven met hier en daar wat geslaagde gitaarriffjes, maar vooral wanneer de piano gebruikt word, klinkt deze track erg goed. De piano met op de achtergrond wat mysterieus klinkende synths zorgen voor een aparte en mysterieuze sfeer.
Na dit nummer krijgen we het uitgesponnen "Obsidian", die met zijn bijna 8,5 minuten de langste track is van de hele plaat. Er komen een aantal herkenbare elementen uit de voorgaande track terug, maar toch zijn er genoeg verschillen om het interessant te houden. Vooral na de eerste 2 minuten lijkt de track zich vooral te richten op het creëren van spanning.
In "Fallen" komen wat keyboardpartijen voorbij die mij een beetje aan de klassieke Halloween soundtrack deden denken. Halverwege slaat de track echter wat om. De synth/keyboard geluiden zorgen voor een sciencefiction achtige melodie, waarbij de gitaar (waarvan ik nog steeds een beetje twijfel of dit nou echt een gitaar is) voor een stoer geluid zorgt.
"Domain" is met zijn 6,5 minuten de op één na langste track van het album en bestaat compleet uit synth/keyboard geluiden. Dit nummer heeft een dusdanig moderne klank dat een tegenwoordige dance artiest hier best nog een sample van zou kunnen gebruiken.
Ook "Mystery" is weer voornamelijk synth/keyboard, maar de stijl is wel heel anders. Carpenter lijkt met deze track weer de nodige spanning te willen creëren en daar slaagt hij nog best degelijk in ook.
"Abyss" is het laatste lange nummer van het album (iets meer dan 6 minuten) en bevat vooral erg fijn keyboardspel dat weer voor een totaal andere sfeer zorgt dan het vorige nummer, al word het na de eerste minuut wel iets onheilspellender door het gebruik van "violen" (waarschijnlijk elektronisch gemaakt). Dit terwijl we ons iets later echt even in de Abyss wanen door de futuristische keyboard/synthesizer geluiden.
Hierna volgen nog drie best sterke nummers die ook voornamelijk keyboard en synthesizer muziek bevatten. Met name "Purgatory" is nog wel noemenswaardig, omdat deze door de mooie begint als bijna een soort klassiek stuk, terwijl het later door de drumtoevoeging weer een totaal andere richting uitgaat.
Carpenter heeft op deze plaat 9 sterke, veelzijdige tracks gezet die erg de moeite waard zijn voor de liefhebbers van zijn muziekwerk. Ook de mooie, volle productie is erg goed.

Het is dan ook een album en geen compilatie van afgekeurde tracks. Ze zijn niet voor een film geschreven in ieder geval, ook al klinken de songs alsof ze uit een film komen. Maar dat is niet zo gek aangezien de man zo'n beetje zijn hele carriere als regisseur ook de soundtracks verzorgde.

De titel doet een verzameling onuitgebracht werk van de grootmeester vermoeden, maar dit blijkt al snel een misvatting. Lost Themes bevat uitsluitend nieuw materiaal. Het is een John Carpenter-album met soundtrack-achtige tracks die echter niet voor films geschreven zijn. De plaat begin direct ijzersterk met het dreigende en fijn voortdreunende Vortex, voorzien van een aantal heerlijk kenmerkende Carpenter-melodielijntjes. De overige acht tracks doen hier vervolgens amper voor onder. Veel sfeervolle electronica, ondersteund door de nodige percussie. Leuk om te horen dat Carpenter het in ieder geval nog niet is verleerd. Nu nog een goede nieuwe film en de beste man is weer helemaal terug.