Hmm, dit voelt toch een beetje aan als een stap terug. Nog altijd schudt Moonsorrow sfeervolle viking metal uit de mouwen, maar de klik ontbreekt eigenlijk. Pas op de afsluiter Sankaritarina springt de vonk over. Het klinkt overal wel lekker, maar er zijn weinig stukken die echt goed zijn. Moonsorrow is hier echt de ietwat duistere en uitgesponnen broer van Finntroll. Sowieso volwassener, maar eigenlijk mis ik de gekke capriolen wel. Desondanks een bovengemiddeld album met een sterke afsluiter.
Tussenstand:
1. Suden Uni
2. Voimasta Ja Kunniasta
3. Tämä ikuinen talvi