Death Grips - The Powers That B (2015)

Het is toch echt een dubbelalbum. Ik zeg eerder dat we Niggas On The Moon uit de catalogus verwijderen, of de berichten daarvan hier naartoe overzetten? In ieder geval is Jenny Death apart geen oplossing, denk ik.. is toch echt een dubbelalbum dit!

Maar goed.. Wat is ie weer mooi zeg.

I Break Mirrors zet al gauw de toon: op dit album klinkt Death Grips weer enorm agressief. Wat opvalt zijn de hevige gitaren en de live drums van Zach Hill. Weinig Glitchy samples op Jenny Death, zoals het op NOTM wel het geval was.

Inanimate Sensation komt beter tot zijn recht als je het op het album luistert: voor mij gaf het me weer het gevoel toen ik Death Grips voor het allereerst hoorde: WAT?

Turned Off is wederom een track waarop keiharde gitaarrifs te horen zijn, ze doen soms metal-achtig aan zelfs. Wat ook opvalt is de terugkeer van makkelijker herkenbare structuren, en daarmee ook de catchy (minder dan op The Money Store, dat wel) hooks.

Why A Bitch Gotta Lie lijkt een standaardtrack te worden, maar weet zich te onderscheiden door de robot-achtige vocals van MC Ride: wederom fantastisch gedaan.

PSS PSS is nu al een persoonlijke favoriet bij mij, hij sluit meer aan bij het werk van NOTM, en de fluisterende vocals van Ride zijn beangstigend en lekker tegelijk. Ook horen we meer van Flatlander, de man verantwoordelijk voor de electronica. De bliepjes tijdens de hook doen me denken aan Black Dice van No Love Deep Web.

The Powers That B is een ander hoogtepunt. De riff die inzet op 0:38 is werkelijk fenomenaal, en doet me denken aan de beste momenten van het zojuist genoemde No Love Deep Web. Heftig, intens, electronica, gitaren, en Ride's geschreeuw erover heen. Combineer dit met een geweldige hook, en je hebt weer een typische fantastische Death Grips track.

Hierna komt een bijzonder drieluik. Tijdens Beyond Alive, Centuries of Damn en On GP klinkt Death Grips meer als een band dan ooit tevoren. De electronica verdwijnt vrijwel geheel, en Zach Hill's drums en gitaren zijn de drijfveren achter deze nummers. Wat mij betreft zeer geslaagd, sterker nog, On GP is fantastisch met al haar post-rock elementen.

Het laatste nummer doet me als enige vrij weinig. Het doet me eigenlijk een beetje denken aan een outtake van het instrumentale Fashion Week, om eerlijk te zijn.

Als dubbelalbum valt hij lastig te beoordelen, mede omdat Jenny Death weer meer in-your-face is dan ooit, en Niggas On The Moon voor mij klonk als muziek uit een ander universum. Desondanks heb ik het album nu ook meerdere malen als 1 beluisterd en dit beviel niet verkeerd.

4*

Jenny Death is een dik 5 sterren album, een absoluut meesterwerk, en dat gecombineerd met Niggas on the Moon maakt The Powers That B, een ongelofelijk stuk muziek. Dikke 5 sterren waard en zou gezien moeten worden als een moderne klassieker (net als The Money Store tevens).

Stand:
1. The Powers That B
2. Jenny Death
3. The Money Store
4. Exmilitary
5. Niggas on the Moon
6. No Love Deep Web
7. Government Plates
8. Fashion Week
9. Death Grips
10. Biophilia Remixes
11. Live from Death Valley