Steve Hackett - Wolflight (2015)

Na drie jaar en 2 live albums met een verzamelaartje, dan nu weer over tot nieuw materiaal. De donkere hoes is misschien een teken voor de muziek die erop staat.

ben wel benieuwd

Dat ben ik ook. In mijn ogen de beste, meest veelzijdige, gitarist ter wereld.

Komt een UK toer aan: Acolyte to W...

Als hij niet naar Nederland komt (kan me niet voorstellen met zo'n Boerderij) ga ik wel naar the UK toe..

Mooie hoes trouwens !

HackettSongs - Steve Hackett's Official Music Website

Even warmlopen.

Laat maar komen. Steve Hackett heeft mij de laatste jaren niet teleurgesteld. Altijd weer verrassend. 2015 wordt een mooi jaar. Beardfish was al super en naast Hackett komen Neal Morse en Steven Wilson er ook aan. Life is good.??

Teaser : Wolflight

Stukjes muziek, plaatjes, de man zelf..

Met dank aan Kenner.

Dat wordt een lange maand....................

Maar liefst twee shows in de Boerderij, op 2 oktober en op 3 oktober.

En ik heb mijn kaartjes al binnen !

Zelf een wolf is al gesignaleerd in NL. Knap staaltje marketing van Steve

Nu te bekijken:

STEVE HACKETT - The Wheel's Turning (LYRIC VIDEO) - YouTube

Wederom met dank aan Kenner

Eerste indruk ? Even wennen.

Gave clip. Ik vind het niet zo erg wennen overigens. Een nummer wat hij in de jaren 80 zo op een album had kunnen zetten. Niks mis mee dus.

Als dit een van de betere nummers van de cd is, ga ik me zorgen maken

Eerste luisterbeurt zit er op. Eerste indruk is zeer positief. Typisch Hackett, heel muzikaal, groots, meeslepend, filmisch, heerlijk melodisch en zeer gevarieerd. Ligt in de lijn van zijn laatste twee albums, maar eerlijk gezegd vind ik deze wel de beste van de drie. Geen slecht nummer tussen. Soms heerlijk akoestisch getokkel als in zijn beste Genesisjaren, dan weer stevig en modern. Ook de zang van Hackett is met de jaren beter geworden. Al heeft hij wel altijd wat effecten nodig om zich daar comfortabel bij te voelen. En de rode draad in alles, is zijn ongeëvenaarde gitaarspel. Wat een grootheid is hij toch. Die sound is uit duizenden herkenbaar. Kan niet wachten om deze nummers live te horen.

Met mijn eerste luisterbeurt van dit album bezig. Bijzonder dat ik dan soms gewoon een traantje kan wegpinken van de mooie herkenbaarheid, de inzet van deze man om dit genre in ere te houden, de klassieke elementen, die plekjes weet te raken, op een vernieuwende manier, waar ik ergens in A Trick of the Tail of een Wind and Wuthering ook al zo zwaar door geraakt werd..

En toch kan dit in 2015 !! Het hoort ook in 2015 !!

Het is nog duidelijk ontdekken, proeven, ruiken, ervaren, de tijd er voor nemen, genieten..

Ik zal naast je staan bij het aankomende concert in oktober Meesterdch, glimlach op het gezicht, biertje in de hand en in stilte genieten !!!

Edit: ik vind 'Corycian Fire' zeer knap in elkaar gezet. Herkenbaar begin, een afwisseling van meerdere stijlen, duidelijk de grondlijnen van de Prog-Rock uitgezet, Ayreon komt vocaal herkenbaar voorbij, vleugje Arabische cultuur, duet akoestische en electrische gitaar, plots een Gitaarscheut Brian May en dan komt er ook nog een opgefokt Oratorium het nummer duellerend uitzingen...

Moet eraan wennen. Ik mis zijn Genesis gitaargeluid. Het is niet verkeerd ( al is de Wolf opening op zijn gitaar mooi gevonden), maar toch...
Zal het album nog een paar keer moeten draaien alvorens mijn cijferoordeel te geven

Steve kan bij mij echt wel een potje breken maar ik ben nog niet laaiend enthousiast na 2 luisterbeurten. Er zijn van die albums die fiks groeien na verloop van tijd maar volgens mij heb ik zoveel referentiemateriaal van Steve en aanverwante projecten tussen m'n oren zitten dat ik bang ben dat Wolflight die groei niet gaat doormaken. Ik hoef ook niet bij elk album op het puntje van mijn luisterstoel te zitten maar halverwege het album nummers gaan skippen is geen goed teken. Een wolf in schaapskleren Stel mijn oordeel nog even uit en ga er nog 'n keer voor. Steve heeft het verdiend.

Hé Broem ik kan grotendeels met jouw analyse meegaan.

Als je dat niet hier hoort dan luister je niet goed en ken jij je Genesis klassiekers niet goed..



Ik begrijp wat je hier zegt en ik herken het ook wel. Ja, ergens is er veel referentie materiaal en het is zeker niet vernieuwend. Ik heb ook een aantal keren geluisterd, en had de neiging om weleens andere dingen te gaan doen i.p.v. echt te luisteren tot ik me plots afvroeg waarom dit kwam ?

Toch had ik Hackett pas ergens horen zeggen dat dit album zijn beste werk ooit was (enerzijds verkooppraatje, anderzijds vindt een artiest dat altijd van zijn/haar laatste werk), maar ik ben toch eens intensiever gaan luisteren.

En dan bemerk ik dat het zeker geen vernieuwing is, maar eerder een verfijning is van wat hij kan. Er is zo gruwelijk veel te ontdekken - als je het goed beluisterd met bv een koptelefoon - dat er soms hele lagen van muziek aan mij voorbijgaan omdat er zoveel te beluisteren is. Ook de vele stijlen/ effecten die er in verwerkt zijn.

Dus ergens is er sprake van safe-play, het bereikte artistiek plafond, maar wel verfijning.. Ergens te vergelijken met een zeer goed langdurige huwelijksrelatie met je eigen vrouw.. Op een gegeven moment weet je het wel, is ze voorspelbaar, is het veilig maar mag je op je knietjes zo blij zijn (en handjes gevouwen) dat je haar bent tegengekomen omdat ze gewoon perfect bij je past.. Dat is betrouwbaarheid, thuis komen en rust !

En dan ben ik zeer blij dat ik mijn muzikale hart dan ook aan Steve Hackett heb verbonden.. Ben ik ook ooit muzikaal mee getrouwd ergens lang, lang, lang geleden..

[quote]meneer schreef:
Als je dat niet hier hoort dan luister je niet goed en ken jij je Genesis klassiekers niet goed..

Sorry meastro, maar dan weet je echt niet tegen wie je het hebt.....
( als er eentje zijn klassieker kent ben ik de man wel.....

Mijn waardering komt later, want ik zal het album een paar keer op mij in moeten laten werken ( dus een paar maal draaien)

Vroeger veel Genesis gehoord en ook geluisterd. Steve Hackett solo heb ik mij nooit in verdiept. Deze cd kwam ik toevallig tegen.
Wat een verassing. Mooi, jaren kruik geluid, geen overdreven productie, zang niet geweldig, heel muzikaal. Heerlijk.
De plaat kan alleen nog maar groeien wat mij betreft.
Zelf ben ik nog geen mooiere plaat uit 2015 tegen gekomen.

Het titelnummer is een topper. Verder heb ik nog zo mijn bedenkingen. Voorlopig geef ik een score van 4.0 omdat er maar één Hackett is. Toch vind ik het album ( na 2 luisterbeurten) niet contant een hoog niveau houden. Wie weet versndert mijn score nog

Hackett heeft wel obscuurder werk afgeleverd. Deze valt me allerminst tegen maar qua eerste indruk lijkt ie het net niet bij Beyond The Shrouded Horizon te halen. Muzikaal vanouds top uiteraard. Vanmiddag net samen met de nieuwe Steven Wilson aangeschaft dus nog maar eens een paar keer flink genieten voor ik er punten aan geef.

Na een avond intensief luisteren, koptelefoon op en volume op luid, kan ik niet anders zeggen dat dit een absolute topper is. Hij vind het zelf zijn beste album. Dat blijft altijd een lastige. Ik vind persoonlijk dat Hackett maar 1,5 écht slecht album heeft afgeleverd in zijn lange carrière: 'till we have faces (half) en Cured (helemaal). (ok, dat blusalbum was ook niks, maar die tel ik niet mee) Wat ik altijd lastig vond bij al zijn albums was, dat elk album (behalve acolyte misschien) wel een paar vreemde, had van mij niet gehoeven-nummers had. Denk aan 'the ballad of the decomposing man', 'sentimental institution' 'racing in a'. Dit album heeft dat voor mij niet. Het is één geheel, van begin tot eind. Ik vind het een heel prettige flow hebben en elk nummer pakt mij op een bepaalde manier. En zijn gitaarspel lijkt nog inventiever en scherper dan ooit. Zijn muziek is voor mij altijd een beetje outside the box geweest. Heel veel stijlen door elkaar, hard en donker, dan weer enorm romantisch. Een beetje weird. Zoals hij zelf denk ik ook is. Ik denk dat het ook zo is, dat de muziek van Steve Hackett altijd erg afhankelijk is geweest van zijn muzikale partner(s). In de beginjaren was Nick Magnus degene die alles mede in goede banen hield. Tegenwoordig vervult Roger King die rol. Het is wat mij betreft ook niet voor niks, dat zijn minste periode was tussen zijn eerste band (Magnus, Cadbury, Hicks, Shearer en brother John) en de nieuwe band (King, O'Toole, Townsened en Beggs). Ik kan in elk niet wachten om deze nieuwe muziek live te zien. En dan ook nog met mijn andere favoriete gitarist Roine Stolt op basgitaar! Op dit moment zijn corycian fire en dust&dreams/heart song mijn favorieten. Maar als gezegd, met een kleine voorsprong op elk ander nummer op het album. Is toch het verschil tussen heel goed, beter en best.

5 sterren voor dit geweldig album

meesterdch: Het beste album van Steve Hackett met alleen maar echte topnummers is: Voyage of the Acolythe

Maar ehh meesterdch, als jij dit het beste album vindt vind ik jouw score zwaar tegenvallen.....

HAHA! Die albumhoes. WTF.

Voorlopig 4 welverdiende knikkers voor dit wederom hoogstaande, fraaie en degelijke doch ietwat veilig aandoende produkt van de grootmeester.

Ik moet eerlijk toegeven dat ik verre van een kenner ben. Ik moet me nog steeds eens wat meer in de Britse Progressive Rock scene verdiepen.
Zeker na het beluisteren van deze plaat, want wat is dit geweldig zeg. Een zeer veelzijdige plat die varieert van gevoelige akoestische muziek tot grootse, orkestrale composities. Hackett's danst er speels doorheen also het niets is. Wat een geweldige muzikant.
Mijn favoriet is het grootse "Love Song for a Vampire". Als er hier kenners zijn die goede tips hebben over waarmee ik het beste kan beginnen als ik me wat meer wil verdiepen in het werk van deze man en gerelateerde muziek, dan hoor ik het graag.