Scott Matthew - This Here Defeat (2015)

Scott Matthew... wat moet ik daar nog over zeggen? Al vanaf zijn debuut volg ik hem en elke keer weet hij me volledig te betoveren. Het is op This Here Defeat niet anders.

Nog geen 35 minuten: kort maar krachtig en misschien maar goed ook, want Scott slaat niet bepaald nieuwe wegen in.
De melancholieke snik inclusief Bowie timbre. De spaarzame instrumentatie. Akoestische tint. Het is allemaal weer aanwezig, inclusief een wat vrolijker deuntje deze keer in de vorm van Bittersweet.

Je zou zeggen dat ik het onderhand nu wel gehoord heb en dat is ook wel zo. Toch ben ik verbaasd over het feit dat het me ook nu weer zo weet te raken. Alleen al zo'n nummer als Skyline; dat noem ik gewoon een hoogtepunt in z'n werk.

Ik lees dat veel critici dit zijn beste werk vinden. Dat heb ik dan niet, ondanks het feit dat ik ze allemaal de volle mep geef. Mijn hart ligt het meest bij de eerste twee albums en als ik dan echt moet kiezen gaat de voorkeur naar There Is an Ocean That Divides.
Misschien toch omdat Scott niet erg vernieuwend bezig is en het in die tijd wat verrassender klonk.
Het doet er niet toe. Ik heb Scott Matthew al lang geleden in mijn muzikale hart gesloten en een artiest die op dit niveau blijft doorgaan verdient die plek dubbel en dwars.

This Here Defeat is gewoon een heel mooi en puur album.

Officieel echt niet mijn ding. Heb alle albums nu al wel eens geluisterd, dit is het tweede waarop ik stem. Kan niet anders dan 2* geven, omdat ik het zo over-dramatisch, humorloos en zoutloos vind.