Demons & Wizards - Demons & Wizards (1999)
mijn stem
36 stemmen
Verenigde Staten
Metal
Label: Steamhammer
-
Rites of Passage (0:54)
-
Heaven Denies (5:20)
-
Poor Man's Crusade (4:02)
-
Fiddler on the Green (5:56)
-
Blood on My Hands (4:42)
-
Path of Glory (4:58)
-
Winter of Souls (5:44)
-
The Whistler (5:15)
-
Tear Down the Wall (4:48)
-
Gallows Pole (5:22)
-
My Last Sunrise (4:43)
-
Chant (0:48)
-
White Room * (4:59)
-
The Whistler [Alternate Version] * (5:18)
toon 2 bonustracks
totale tijdsduur:
52:32
(1:02:49)
0
geplaatst: 7 augustus 2013, 12:24 uur
Van Blind Guardian ken ik slechts hun 3 albums uit de periode 1990-1995 echt goed, met Iced Earth ben ik helemaal niet bekend.
Vergeleken met Blind Guardian is dit album wat steviger en meer riff-georienteerd. De eerste paar nummers van dit album vind ik behoorlijk goed, maar na Path of Glory wordt het allemaal wat minder. Met name Gallow's Pole en My Last Sunrise vind ik vergetenswaardig. De afsluitende Chant is ook wat saai, zeker vergeleken met de Rites of Passage-intro, maar dat past eigenlijk ook wel in de lijn van het album.
Hoogtepunt van dit album is voor mij toch 'Heaven Denies'.
Helaas een plaat die begint met de beste nummers en daarna steeds minder wordt. Echt slecht wordt het nergens, en ik heb nergens de behoefte tot skippen of een andere plaat opzetten, maar meer dan degelijk is het over de gehele linie niet.
3,0*
Vergeleken met Blind Guardian is dit album wat steviger en meer riff-georienteerd. De eerste paar nummers van dit album vind ik behoorlijk goed, maar na Path of Glory wordt het allemaal wat minder. Met name Gallow's Pole en My Last Sunrise vind ik vergetenswaardig. De afsluitende Chant is ook wat saai, zeker vergeleken met de Rites of Passage-intro, maar dat past eigenlijk ook wel in de lijn van het album.
Hoogtepunt van dit album is voor mij toch 'Heaven Denies'.
Helaas een plaat die begint met de beste nummers en daarna steeds minder wordt. Echt slecht wordt het nergens, en ik heb nergens de behoefte tot skippen of een andere plaat opzetten, maar meer dan degelijk is het over de gehele linie niet.
3,0*
0
geplaatst: 3 februari 2020, 06:09 uur
Omdat ik de promo van het derde album van D&W kreeg toegeschoven voor een review ben ik me in de eerste twee albums van deze samenwerking gaan verdiepen. Ik heb dit debuut ooit wel eens geluisterd maar deze heeft destijds geen blijvende indruk gemaakt.
Ik moet zeggen dat ik bij deze hernieuwde kennismaking wel enthousiast ben. De combinatie van het riffwerk van Schaffer met de zang van Hansi Kürsch doet het voor mij prima. Met Heaven Denies, Blood on My Hands en Winter of Souls staan er een paar heerlijke stevige tracks op dit album. De kracht van dit verbond wordt pas echt duidelijk wanneer de mannen even gas terug nemen, zoals incidenteel tijdens The Whistler of het laatste deel van Heaven Denies. Deze afwisseling in dynamiek in de nummers houdt het album over de gehele speelduur interessant. Het ultieme voorbeeld daarvan is het nummer Fiddler On The Green. Voor dit soort nummers is het woord Episch uitgevonden. Heerlijk!
Score: 85/100
Ik moet zeggen dat ik bij deze hernieuwde kennismaking wel enthousiast ben. De combinatie van het riffwerk van Schaffer met de zang van Hansi Kürsch doet het voor mij prima. Met Heaven Denies, Blood on My Hands en Winter of Souls staan er een paar heerlijke stevige tracks op dit album. De kracht van dit verbond wordt pas echt duidelijk wanneer de mannen even gas terug nemen, zoals incidenteel tijdens The Whistler of het laatste deel van Heaven Denies. Deze afwisseling in dynamiek in de nummers houdt het album over de gehele speelduur interessant. Het ultieme voorbeeld daarvan is het nummer Fiddler On The Green. Voor dit soort nummers is het woord Episch uitgevonden. Heerlijk!
Score: 85/100
* denotes required fields.
* denotes required fields.