Eels - Royal Albert Hall (2015)
mijn stem
41 stemmen
Verenigde Staten
Pop / Rock
Label: E Works
-
Where I'm At (1:41)
-
When You Wish Upon a Star (1:42)
-
The Morning (2:16)
-
Parallels (3:15)
-
[Addressing the Royal Audience] (3:23)
-
Mansions of los Feliz (2:49)
-
My Timing Is Off (2:58)
-
A Line in the Dirt (3:30)
-
Where I'm From (2:48)
-
It's a Motherfucker (2:14)
-
Lockdown Hurricane (3:29)
-
A Daisy Through Concrete (2:25)
-
[Introducing the Band] (3:25)
-
Grace Kelly Blues (3:37)
-
Fresh Feeling (3:38)
-
I Like Birds (2:33)
-
My Beloved Monster (2:12)
-
Gentlemen's Choice (2:35)
-
Mistakes of My Youth / Wonderful, Glorious (6:01)
-
Where I'm Going (3:03)
-
I Like the Way This Is Going (2:34)
-
Blinking Lights (For Me) (2:00)
-
Last Stop: This Town (3:26)
-
The Beginning (2:16)
-
Can't Help Falling in Love (2:08)
-
Turn on Your Radio (3:50)
-
Flyswatter (3:16)
-
The Sound of Fear (3:31)
0
geplaatst: 17 april 2015, 09:10 uur
Dit is inderdaad een heel erg fijn live-album. Hoewel ik juist de afwisseling en verschillende stijlen (stemmingen) van Eels hem tot een zo bijzondere artiest vindt maken, is dIt hoe ik hem het liefste hoor. Ik vind de ingetogenheid in de muzikale begeleiding de nummers mooi naartoe laten komen en E zingt dan ook op zijn best.
Wat dat betreft kon de voorgaande tour, met daar de harde gitaarbegeleiding en de wat meer schreeuwerige zang, mij wat minder bekoren. Daar werden een aantal nummers wel echt van hun breekbaarheid en subtiliteit ontdaan, maar het was wel weer eens wat anders
. De begeleiding tijdens deze tour geeft wel net wat meer diepgang aan de nummers dan de begeleiding tijdens de stringstour, waardoor het niet te subtiel en breekbaar wordt (hoewel ik de stringstour ook prachtig vond). Maar hier blijft alle diepgang qua muzikaliteit en subtiliteit en breekbaarheid prachtig overeind. Daarnaast is het plaatje van de Royal Albert Hall natuurlijk ook nog erg de moeite waard.
Heerlijke setlist en E lijkt het die avond ook wel goed naar zijn zin gehad te hebben,gezien zijn cynisme over het 'bummer'gehalte van de nummers. Eerst zijn publiek het goede nieuws geven dat er geen 'bummer' komt, 'O waIt...' en dan A Line in the Dirt spelen.
Het is een bijzonder gevoel voor humor, maar ik kan het wel waarderen, anders wordt het ook wel erg zwaar.
Wat dat betreft kan ik ook nog altijd zijn autobiografie aanbevelen (Things your grandchildren should know), waar hij het luchtige met ellende op een prettige manier weet te combineren, waardoor het eigenlijk soms erg trieste verhaal, niet zodanig is om te lezen. Sterker nog, ik heb geregeld in een deuk gelegen, terwijl ik op andere momenten juist weer aangegrepen werd door het verhaal, maar ik raak nu wel echt off-topic.
Het enige nadeel van dit album is dat het mij, in tegenstelling tot aERodynamIC die het als mooi souvenir ziet, doet realiseren hoe ongelofelijk jammer het is, dat ik het niet met eigen ogen heb gezien, toen het kon in mijn eigen Groningen
Mevrouw Bonk en ik waren het oneens of dat concert een goede reden was om onze vakantie met een dagje uit te stellen. Ik heb verloren... Ik heb dan wel met terugwerkende kracht gelijk gekregen, maar had het liever vooraf gehad.
Wat dat betreft kon de voorgaande tour, met daar de harde gitaarbegeleiding en de wat meer schreeuwerige zang, mij wat minder bekoren. Daar werden een aantal nummers wel echt van hun breekbaarheid en subtiliteit ontdaan, maar het was wel weer eens wat anders
. De begeleiding tijdens deze tour geeft wel net wat meer diepgang aan de nummers dan de begeleiding tijdens de stringstour, waardoor het niet te subtiel en breekbaar wordt (hoewel ik de stringstour ook prachtig vond). Maar hier blijft alle diepgang qua muzikaliteit en subtiliteit en breekbaarheid prachtig overeind. Daarnaast is het plaatje van de Royal Albert Hall natuurlijk ook nog erg de moeite waard. Heerlijke setlist en E lijkt het die avond ook wel goed naar zijn zin gehad te hebben,gezien zijn cynisme over het 'bummer'gehalte van de nummers. Eerst zijn publiek het goede nieuws geven dat er geen 'bummer' komt, 'O waIt...' en dan A Line in the Dirt spelen.
Het is een bijzonder gevoel voor humor, maar ik kan het wel waarderen, anders wordt het ook wel erg zwaar. Wat dat betreft kan ik ook nog altijd zijn autobiografie aanbevelen (Things your grandchildren should know), waar hij het luchtige met ellende op een prettige manier weet te combineren, waardoor het eigenlijk soms erg trieste verhaal, niet zodanig is om te lezen. Sterker nog, ik heb geregeld in een deuk gelegen, terwijl ik op andere momenten juist weer aangegrepen werd door het verhaal, maar ik raak nu wel echt off-topic.
Het enige nadeel van dit album is dat het mij, in tegenstelling tot aERodynamIC die het als mooi souvenir ziet, doet realiseren hoe ongelofelijk jammer het is, dat ik het niet met eigen ogen heb gezien, toen het kon in mijn eigen Groningen
Mevrouw Bonk en ik waren het oneens of dat concert een goede reden was om onze vakantie met een dagje uit te stellen. Ik heb verloren... Ik heb dan wel met terugwerkende kracht gelijk gekregen, maar had het liever vooraf gehad.* denotes required fields.
* denotes required fields.