Robbie Robertson - Storyville (1991)

deze ' zijn tweede is iets minder dan zijn eerste , maar ook nog ok , de songs zijn wat minder , en pakken je maar niet beet , wat spijtig is , dus mensen , als je er één koopt koop dan zijn eerste

Prima album. Iets minder dan de eerste solo-cd, maar wel met dezelfde stemming.
Lekkere muziek voor een lome middag.

4*

Als je heftige gitaar-actie verwacht is dit niet hét album om te kopen. Maar als je een klein uur prachtige sfeervolle luistermuziek zoekt met een hoop instrumentale lagen, schitterende vocalen en op de millimeter geproduceerd, is Storyville een absolute aanrader. Volgens mij ben ik één van de weinigen die deze plaat minstens even goed vind als zijn voorganger, het kostte me wel een paar draaibeurten om zover te komen. Ik houd wel van de aparte, "native american" gekleurde sfeermuziek van Robertson.

fijne plaat die ik al jaren bezit en nog regelmatig draai, heb geen voorkeur van nummers wat er is niet 1 slechte song bij.

Wat mij betreft net zo'n juweeltje als zijn eerste CD.

3, 7 en 9 vallen af. Ik moet het bij de albums van Robertson echt van de zweverige en melancholische dingen hebben, die up-tempo nummers gaan hem minder af, vind ik.
Ik heb het album weer even herbeluisterd, en het bevalt me nog steeds.
Inderdaad van dezelfde constante kwaliteit als zijn debuutplaat.

Had nogal een tijdje nodig, maar uiteindelijk toch een fraaie plaat. Day of reckoning is het emotionele hoogtepunt, What about now een onderschatte single, en Sign of the rainbow de enige echte mislukking met dat pseudo-hemelse koor. De lijst met gastmuzikanten is bijna langer dan het tekstvel.

Heerlijke cd

Ik heb er een 5 van gemaakt.