Jhelisa - A Primitive Guide to Being There (2006)

Aan genrescheiding doet Jhelisa Anderson weinig tot niks. Met dit album is ze definitief elk genre ontstegen. Door veel reizen heeft ze van elke cultuur een stukje muziek meegenomen en in haar rugzakje gestopt. De teksten van de cd zijn een soort van zwaar beladen zoektocht vol introspectie en het zoeken naar de waarheid.
Ze creëert een soort lpme, funky soundscape als kapstok voor de woorden. Dat is doorgaans zeer boeiend en wonderlijk. Maar het is wel jammer dat haar uitzonderlijke als bluesy soulzangeres wat op de achtergrond verdwijnen. Evengoed een 4 sterren.

Vind dat de cd goed begint, nu 3 keer gedraaid.. en dat nummer van 9 minuten is voor mij echt een omslagpunt.

Ervoor weet dit mij goed te vermaken en heb ik er plezier in, niet onaardige stem en wel leuke begeleiding, lekker variatie ook. Maar dan komt dat nummer van 9 minuten, begint nog wel leuk, maar wordt dan wat zwakker. En daar begin ik mijn aandacht kwijt te raken, het lukt me niet om na dat nummer de rest nog gewoon met volle aandacht te luisteren. Kan er ook aan liggen dat die rest ook minder sterk is.

Het probleem dat ik vaak met dit soort muziek heb (naast de stem) is dat de begeleidingsmuziek in een niet-opvallende zouteloze brij vervalt, maar daar heeft dit absoluut geen last van. Natuurlijk zijn er sterkere en minder sterke nummers, maar de variatie blijft wel enigszins boeien.

Door het mindere 2e deel een 3*, met 2e nummer en de afsluiter (die wel weer lekker is, vooral de begeleiding) als uitschieters

Jhelisa? Haar album is al net zo vreemd en opmerkelijk als haar voornaam. De sfeer voor wat betreft de instrumentatie is op bepaalde momenten best spannend te noemen, maar wordt tegelijkertijd verpest door de stem van deze zangeres, die ronduit slaapverwekkend te noemen is. Naast het feit dat haar klankkleur me niet aanspreekt, vind ik dat er ook bijzonder weinig dynamiek in haar stemgeluid te bespeuren valt. Grotendeels is dit album toch wel vrij monotoon en saai, terwijl dat bij dit genre (een soort fusion album) per definitie lang niet altijd het geval hoeft te zijn. Daarbij komt dat geen enkel nummer op dit album me echt aanspreekt, na drie beluisteringen heb ik eerlijk gezegd geen behoefte om terug te grijpen naar dit album. Wat dat betreft kan ik me prima vinden in de bovenstaande reactie en wil daarbij ook graag het woord “zoutloos” gebruiken. Jhelisa heeft alles uit de kast gehaald om de luisteraar op muzikale ontdekkingsreis te laten gaan met dit album, voor mij werkt het (helaas) niet.