The Walkabouts - Devil's Road (1996)

Het Walkaboutsalbum waar de rock een beetje uit het repertoire van de band verdween. Alleen op the Stopping-off place en Fairground blues hoor je nog het echte rockgeluid. Ook All for this en Rebecca Wild zijn nog enigszins uptempo, maar voor de rest is het ballads wat de klok slaat.

Toch vind ik dit, in tegenstelling tot een aantal albums van na de eeuwwisseling, nog erg goed. Het zal er wel mee te maken hebben dat de band nog met de traditionele instrumenten werkte, maar de composities lijken allemaal wat melodieuzer dan hun latere werk.

Het eerste nummer The light will stay on is het nummer dat het dichtst tegen de hitstatus heeft aangezeten in Nederland. Ik heb het in ieder geval een aantal malen op 3FM gehoord en dat kan ik van geen ander nummer van de band zeggen. Het zal waarschijnlijk wel te mooi voor de hitparade zijn geweest.

Net zo mooi is de afsluiter Forgiveness Song. Een ballad van ruim zeven minuten die die lengte meer dan waard is.

Eigenlijk zijn bijna alle nummers prachtig, maar op een gegeven moment zou je wel wensen dat twee van de ballad(achtige) nummers waren ingewisseld voor wat meer uptempo werk.

Nee, het is niet Stand By Me wat je hoort als het intro begint, maar voor mij toch wel het beste nummer van The Walkabouts The Light Will Stay On wat heel erg duidelijk gaat over het afscheid nemen van dierbare personen. Carla Torgerson brengt dit nummer op een zeer respectvolle manier. Kippevel.
I Go To Sleep,
Before The Devil Wakes
And I Wake Up,
Before The Angels Take
Als DELA slim is, dan koopt ze de rechten van dit nummer. Echt een aanstekelijk nummer voor in het crematorium.

Vervolgens wordt er met Rebecca Wild een stuk dreiging op geroepen wat qua instrumenten zo door Nick Cave's begeleidingsband The Bad Seeds gespeeld had kunnen zijn.
Het hoge nivo wordt duidelijk voort gezet.

Over Nick Cave gesproken,
die lijn wordt duidelijk muzikaal voort gezet in The Stopping-Off Place, nu hoor je voor het eerst Chris Eckman als leadzanger.
Het had zo op Murder Ballads gepast. Ook de tekst is tegen het lugubere aan. De stem van Chris leunt tegen die van Cave aan.

Bij Cold Eye toont hij zich van de gevoelige kant. Maar ook dan klinkt het heerlijk sfeervol met op het eind het heerlijke gitaarwerk van Chris.
Dit nummer is de warme das tegen de koude winterwind.

Mooi die afwisseling in de zang. Bij Christmas Valley neemt Carla de zang weer voor haar rekening. Het is zo duidelijk hoorbaar dat dit (gescheiden) echtpaar elkaar feilloos aan voelt. Al kan ik me bij deze song ook goed een voorstelling maken met Chris op leadzang.

Bij Blue Head Flame is weer een grotere rol weg gelegd voor het gitaarwerk, wat op zich wel prettig is, want qua zang is dit toch wel het minste nummer, die had krachtiger gemogen en meer op de voorgrond.
Maar de muziek maakt alles goed.

Leuk orgeltje waar When Fortune Smiles mee opent, weer net wat luchtiger allemaal. Een mens moet ook op adem kunnen komen. Mooie opbouw van instrumenten.
Verder is het knap dat Chris alle nummers schrijft, maar dat het bij de uitvoering van Carla klinkt alsof ze autobiografisch zijn.

All For This heeft die dreiging weer, en ligt erg in het verlengde van Rebecca Wild.

Fairground Blues klinkt als Nick Cave met zijn Grinderman project, al ligt het ook in het verlengde van Abattoir Blues / The Lyre of Orpheus.
Het best bewaarde geheim uit Seattle klinkt weer lekker rauw, maar blijft tevens toegankelijk.

The Leaving Kind begint met een Warren Ellis (Nick Cave, Dirty Three) achtig vioolspel, wat de rest van het nummer als zich als een worm in een appel een weg naar het klokkenhuis baant. Dit blijkt dus Dickon Hinchliffe te zijn van Tindersticks.
Laat weer eens horen dat we hier met top muzikanten te maken hebben.

Vervolgens wordt het album al weer af gesloten door de mooie samenzang in Forgiveness Song. Waardige afsluiter.

Dit album heeft terecht een plekje in mijn Top 10 verovert, en zal daar waarschijnlijk nog lang blijven staan.

The Walkabouts – Devil’s Road

Ooit door vrienden aangeraden deze band, ik was fan van Nick Cave en men vertelde mij dat Chris Eckman een vergelijkbare stem had. De muziek van de Tindersticks met de stem van Nick Cave en nog een prachtige stem van een vrouw genaamd Carla Torgerson.
Mijn interesse was gewekt en dit album werd mijn kennismaking.

Het album Nighttown heeft lang in mijn top 10 gestaan en ook dit album zou zo in mijn top 10 kunnen staan. Een uitstekende mix van country, folk, rock, pop en roots.
Jammer dat ze niet veel bekendheid hier op musicmeter hebben maar daar hoop ik verandering in te brengen.

Genoeg gebabbeld, laat ik maar eens beginnen.

The Light Will Stay On

Misschien wel 1 van de mooiste nummers ooit. Ontroerend gezongen door Torgerson, ik krijg letterlijk tranen in mijn ogen. Het verlies van vele dierbaren prachtig vertaald door The Walkabouts. Fantastische teksten en mooie muziek. Subtiele strijkers en een voortgaande bas. Er wordt rustig gedrumd om een rustig impact te maken. Deric Raven noemde het nummer al mooi voor een crematie maar dit nummer zou ik graag op mijn begrafenis de mensen laten horen. Prachtig nummer. Ik geef hier liever duizend sterren voor maar ja…
5*

Rebecca Wild

Waar het ontroerende The Light Will Stay On impact heeft gemaakt kom ik weer terug op aarde door het spannende Rebecca Wild. Carla Torgerson is nog steeds aan het woord, Chris Eckman nog niet gehoord maar dat komt wel. Een mooie mix van country en pop. Ook de strijkers doen het mooi. Het geeft dramatiek aan de nummers en daar wordt geweldig gebruikt door Torgerson. Ook dit nummer is van hoog niveau.
4,5*

The Stopping-Off Place

Ook dit nummer heeft weer een dreigend sfeertje. Een stuk harder dan de voorgaande nummers. Chris Eckman mag eindelijk zijn verhaal vertellen als leadzanger. En ja hoor, mijn vrienden hadden gelijk. Eckman’s stem lijkt redelijk veel op die van Nick Cave. Iets minder ‘’vreemd’’ als Nick Cave maar zeker goed. Dit nummer had ook zo van Nick Cave kunnen zijn. Komen The Walkabouts misschien uit het zelfde land als Nick Cave?
Wederom een nummer van hoge kwaliteit.
5*

Cold Eye

Rustig, subtiel en gevoelig. Dat zijn de woorden die bij mij opkomen met dit nummer. Eckman zingt rustig maar zwaar. Ook hij kan gevoelig klinken en ontroeren net als collega Torgerson. Heerlijk nummer om even stil te staan bij je leven en je zonden te overzien.
4,5*

Christmas Valley

Hier zingt Carla Torgerson weer, een prachtig subtiel liedje en Deric noemt iets waar ik mij uitstekend in kan vinden: Chris Eckman had dit ook kunnen zingen. Gelukkig doet hij dat niet want anders was de afwisseling niet zo goed als nu geweest. Ook dit nummer is weer heel subtiel. Als Carla ‘’Christmas Valley’’ zingt dan blijft dat je bij, een opmerkelijk mooie stem.
Een wonderlijk nummer waar je zelfreflectie kunt toepassen.
Erg Sterk.
5*

Blue Head Flame

Chris Eckman komt weer met de zang, bijgestaan met een rustig spelende akoestische gitaar met een mooi orgel geluid. Het nummer wordt luider en we horen Carla de achtergrond vullen met haar mooie zang. Echt fantastisch, dat deuntje dat gespeeld wordt. Ook de elektrische gitaren hadden niet beter kunnen klinken, alles klopt op dit nummer.
Prachtige gitaarsolo er nog bij en je hebt een waar meesterlijk nummer te pakken.
Ik kan niks anders dan weer de volle mep geven.
5*

When Fortune Smiles

When Fortune Smiles gaat verder waar Chris Eckman stopte op Blue Head Flame. Carla komt weer voor de microfoon staan. De muziek begeleidt haar prachtig subtiel. Het orgel geluid klopt, kerkklokken hier en daar, een gitaar wat er weer bij komt. Echt alles klopt aan dit album en dit nummer. Subliem. Waarom deze band zo weinig aandacht krijgt snap ik niks van. Fans van de americana uitstapjes van R.E.M. zouden deze band ook wel eens kunnen proberen. Al vind ik The Walkabouts van veel hogere kwaliteit. Aangezien van het debuut tot en met Trail of Stars (tot zover ken ik) alleen maar albums van hoge kwaliteit zijn.
Ook dit nummer krijgt door het wegdroomgehalte de volle aantal sterren.
5*

All For This

Uptempo, sneller en energiek. Zo klinkt All For This. Carla neemt de zang weer voor haar rekening op dit nummer. Dreigend als Rebecca Wild maar toch een enorm opzichzelfstaand nummer. Sterke zang en zèèr sterke muziek. Fijne piano loopjes, lekkere gitaarsolo en wederom de fijne strijkers.
Ook weer een fantastisch nummer en wèèr moet ik vijf sterren geven.
5*


Fairground Blues

Een nummer dat op de kermis begint. Chris mag weer eens zingen en dat doet hij dan ook goed op dit fantastische nummer. Hoe hij de woorden ‘’Fairground Blues’’ zingt is echt fantastisch. Een heerlijk klinkende orgel en dreigende gitaren met de harde maar toch subtiele drums. Echt een heerlijk nummer en de orgel is echt een feest voor het gehoor. Ik was even vergeten dat orgels zo mooi konden klinken.
Dit is echt een van de vele prijsnummers van het album en dus geef ik… je raad het al..
5*

The Leaving Kind

Een nummer gezongen door Carla Torgerson. Heel rustig en ‘’gentile’’. Zachtjes maar verstaanbaar gezongen. Lichte muziek met dromerig vioolspel. Ik ga even achteruitzitten, hier hoef je niet veel over te zeggen behalve dat het erg lekker is.
Ik geef hier net geen vijf sterren voor, het is een mooi nummer maar net niet zo pakkend als de rest. Wel wordt er hier en op de rest van het album strak en knap gemusiceerd.
4,5*

Forgiveness Song

Een wat folky achtig nummer. Rustig pianospel rustig begeleid door subtiel akoestisch gitaarspel en rootsy drums. Mooie samenzang waar we natuurlijk al het hele album op zaten te wachten van Carla Torgerson en Chris Eckman. Prachtig. Hun stemmen passen perfect en de muzikale begeleiding is van zeer hoog niveau. De country gitaarklanken van de elektrische gitaar zijn werkelijk prachtig. Een waardige afsluiter van een perfect album.
5*

Dit is werkelijk een fantastisch album en ik hoop het album snel in mijn top 10 te doen maar daar kunnen nog wel honderd andere albums in..

Mijn favoriete nummers zijn: The Light Wil Stay On en Fairground Blues.
Mindere nummers zijn er niet, het album is perfect.

Dit is prachtige subtiele muziek. Ontroerend, spannend en dreigend te gelijk zonder je ook maar een seconde los te laten. Een fantastische reis door je eigen leven waarin je mensen verliest maar ook tegenkomt en sta eens stil bij dit album en overzie je leven.

Ik rij in mijn oude, stoffige roestbak over een verlaten Amerikaanse highway(Devil's Road?). Ik heb al uren niemand meer gezien, en overal ligt stof. Ik stik van de dorst en besluit af te slaan in een piepklein voormalig mijnwerkersdorpje niet ver van de grote weg. Gelukkig is er in zowat elk Amerikaans dorpje een bar. Daar ga ik heen. Ik sla de krakende saloondeur open, bestel een pint en ga alleen aan een tafeltje zitten, nagekeken door de vragende ogen van de nieuwsgierige locals. Ik werp een blik op het piepkleine podium, en daar staan ze: vier muzikanten en een zangeres. Wat zingt ze mooi en vol emotie. Het maakt de troosteloos ogende bar een stuk gezelliger.

Dat miniscenario schoot me te binnen nadat ik na mijn eerste luisterbeurt de sfeer van het album wilde beschrijven. De muziek heeft iets troosteloos, maar ook iets dat heel hoopvol is.

Een minpunt vind ik dat het songmateriaal niet altijd van even hoog niveau is. The Light Will Stay On, door heel wat mensen hier geroemt, is natuurlijk geweldig maar is niet mijn favoriete song van het album. Dat zijn het magische Rebecca Wild en het nog magischere Christmas Valley. Grote klasse! Verder zijn ook When Fortune Smiles en Forgiveness Song zeer sterk. Ze zijn alle 5 heel sterk gezongen, of het nu de mannenstem of de vrouwenstem is(ik ken geen namen ). Met veel gevoel, daar hou ik van.(wie niet?)

De andere nummers zijn natuurlijk ook heel mooi ingezongen, maar muzikaal vind ik niet alles even interessant. Cold Eye en Blue Head Flame zijn bijvoorbeeld een heel stuk minder in mijn ogen. Van nummers als The Stopping Off Place en All For This word ik ook niet echt warm, hoewel die nummers me ook niet storen.

Dus: veel moois en hier en daar iets minder mooi. Toch wegen de minpunten veel minder aan dan de pluspunten. Dat komt doordat vooral doordat The Light Will Stay On, Rebecca Wild en Christmas Valley zo ontzettend mooi zijn. Deze plaat ga ik in ieder geval nog veel luisteren en wie weet, misschien vallen sommige, nu voor mij mindere nummers uiteindelijk toch nog op zijn plek. Dan sta ik hier natuurlijk meteen terug om mijn stem omhoog te wijzigen, maar voornu moet deze puike plaat het doen met een verdienstelijke 4*