Mahalia Barnes & The Soul Mates featuring Joe Bonamassa - Ooh Yea! The Betty Davis Songbook (2015)

Geinig feitje: Mahalia is de dochter van Jimmy Barnes.

In de categorie 'één keer gedraaid, en dat is wel genoeg geweest': ik verwachtte een goede soulplaat, al was ik huiverig wegens de prominente vermelding van Jos Bonanza op de hoes, maar ik krijg hier een flauwe hutspot voorgeschoteld, met bluesrock als voornaamste ingrediënt, en dan het soort bluesrock met de nadruk op rock, en waarin het beetje blues op bijna homeopatische wijze aanwezig is: het schijnt er te zijn, maar je merkt het niet door al dat vervelende gitaargepiel en -gescheur, jeetje zeg, zodra ik zo oud ben dat ik dat leuk begin te vinden mag je me een spuitje geven; en als ander ingrediënt een beetje soul, goede orgelpartijen wel trouwens, maar ook die Mahalia Barnes, daar krijg ik me de zenuwen van: als ze niet zit te schreeuwen of krijsen klinkt ze precies aan zo'n The Voice-deelneemster of zo'n gastzangeres op de eerste Sven Hammond Soul-plaat (die ook niets met soul te maken had, de instrumentale nummers waren goed, maar de vocale nummers waren echt belabberd door de waardeloze zangpartijen, waarna ik ander werk van Sven Hammond links heb laten liggen) die technisch wel sterk kan zingen, maar denkt dat met gevoel zingen hetzelfde is als heel geforceerd moeilijk te zingen alsof er een drol vastzit, en mede daardoor (en die vervelende bluesrocksaus) wordt dit album een heel lange zit, een uur was echt te lang, dus om een lang verhaal kort te maken: toen ik de promo van deze cd zag liggen was ik aan het twijfelen of ik 'm mee zou nemen of niet, en toen ik 'm draaide dacht ik (of zoals ik zei tegen mijn vriend Henk, want ik ben altijd aan het praten, Henk, zei ik, dat is trouwens z'n naam niet, de duisternis omringt ons, wat kunnen we daartegen doen en of anders zullen we een godvergeten grote kar kopen, rijdt! zei hij, en kijk in Christusnaam uit waar je naartoe gaat): waarom heb ik deze eigenlijk meegenomen?

Vaag verhaal en slordig gecommuniceerd van iemand die een neerlandicus blijkt te zijn. Waar ben je op afgestudeerd? Lange zinnen maken?

Nu on-topic. Je hebt dit album slecht één keer beluisterd, meteen keihard neergehaald zonder primaire reden en toch een 2.0. Dat rijmt niet, lijkt mij. Oh, het is Joe Bonamassa. Puberaal om zo'n grap te maken wanneer je een serieuze recensie wilt maken. Of is misschien de hele recensie een grap?

Ben ik het eerlijk gezegd wel mee eens. Het is niet alleen dat het één lange zin is, wat ik al interessantdoenerij vindt. Het is ook dat je continu de weg kwijtraakt in die zin, want er moet van alles bijgehaald worden en tussendoor gegooid worden. Bijvoorbeeld: Sven Hammond aanhalen was echt totaal overbodig en maakt de recensie alleen maar warriger en slechter leesbaar.

En dan wordt inderdaad ook nog eens nauwelijks duidelijk waarom de plaat nou zo slecht is, maar krijg ik wel het gevoel van een verheven toontje.

Jammer Maarten, ik ben beter van je gewend.

Nee, maar even au sérieux: mijn probleem bestaat uit de ontzettend lompe begeleiding, van die typische 'blues'-rock waar ik ontzettend niets mee kan, plus de ontzettend geforceerde vocalen (ik weet dat het bijzonder hypocriet is dat ik iemand anders geforceerdheid verwijs, ik geef het toe). De ritmesectie en de orgelpartijen vind ik dan wel weer tof, maar qua gitaar- en zangpartijen is dit absoluut mijn plaat niet. Ik zie wel dat deze plaat enige charme voor anderen kan hebben, en er zitten best aardige stukjes tussen, dus vandaar niet lager dan 2*. Overigens, ik studeerde af op poëzie.

Nou, dan zijn je strofen aan de lange kant.

Met een voornaam als Mahalia heb je in de muziekwereld sowieso al een streepje voor. Ondersteund door de band The Soul Mates en ook met medewerking van Joe Bonamassa zingt Mahalia hier de nummers van Betty Davis. Er zit een goede strot op bij mevrouw Barnes, dat is zeker. De nummer rocken vaak en hebben meer dan voldoende energie.

Mahalia heeft een goede en indrukwekkende stem, natuurlijk is Joe Bonamassa ook betrokken bij deze productie. Deze cd hoort gewoon in je collectie, zeker als je alles hebt liggen van Beth en Joe, Mahalia verdient namelijk dezelfde erkenning als Beth, ze doet al jaren mee als achtergrondzangeres op veel albums van Joe, bijna op elk album wat ik van Joe heb, studio of live, Mahalia komt er in voor.

Terugkomend op het album, het luistert heerlijk weg, de lage waarderingen snap ik niet, zal wel aan het blues sausje liggen waarmee dit album is overgoten, als Joe meedoet dan weet je wat voor sound je kan verwachten.