Mahalia Barnes & The Soul Mates featuring Joe Bonamassa - Ooh Yea! The Betty Davis Songbook (2015)

In de categorie 'één keer gedraaid, en dat is wel genoeg geweest': ik verwachtte een goede soulplaat, al was ik huiverig wegens de prominente vermelding van Jos Bonanza op de hoes, maar ik krijg hier een flauwe hutspot voorgeschoteld, met bluesrock als voornaamste ingrediënt, en dan het soort bluesrock met de nadruk op rock, en waarin het beetje blues op bijna homeopatische wijze aanwezig is: het schijnt er te zijn, maar je merkt het niet door al dat vervelende gitaargepiel en -gescheur, jeetje zeg, zodra ik zo oud ben dat ik dat leuk begin te vinden mag je me een spuitje geven; en als ander ingrediënt een beetje soul, goede orgelpartijen wel trouwens, maar ook die Mahalia Barnes, daar krijg ik me de zenuwen van: als ze niet zit te schreeuwen of krijsen klinkt ze precies aan zo'n The Voice-deelneemster of zo'n gastzangeres op de eerste Sven Hammond Soul-plaat (die ook niets met soul te maken had, de instrumentale nummers waren goed, maar de vocale nummers waren echt belabberd door de waardeloze zangpartijen, waarna ik ander werk van Sven Hammond links heb laten liggen) die technisch wel sterk kan zingen, maar denkt dat met gevoel zingen hetzelfde is als heel geforceerd moeilijk te zingen alsof er een drol vastzit, en mede daardoor (en die vervelende bluesrocksaus) wordt dit album een heel lange zit, een uur was echt te lang, dus om een lang verhaal kort te maken: toen ik de promo van deze cd zag liggen was ik aan het twijfelen of ik 'm mee zou nemen of niet, en toen ik 'm draaide dacht ik (of zoals ik zei tegen mijn vriend Henk, want ik ben altijd aan het praten, Henk, zei ik, dat is trouwens z'n naam niet, de duisternis omringt ons, wat kunnen we daartegen doen en of anders zullen we een godvergeten grote kar kopen, rijdt! zei hij, en kijk in Christusnaam uit waar je naartoe gaat): waarom heb ik deze eigenlijk meegenomen?

Met een voornaam als Mahalia heb je in de muziekwereld sowieso al een streepje voor. Ondersteund door de band The Soul Mates en ook met medewerking van Joe Bonamassa zingt Mahalia hier de nummers van Betty Davis. Er zit een goede strot op bij mevrouw Barnes, dat is zeker. De nummer rocken vaak en hebben meer dan voldoende energie.