Maria Muldaur - Sweet Harmony (1976)

de zo te zien niet meer actieve user heartofsoul heeft het hierboven al eerder goed verwoord, want dit derde album van Maria Muldaur is wederom een prachtalbum. haar bloeiperiode lag inderdaad
in de 70's, waarbij zij qua zangstem op de top van haar kunnen was.

de prachtige opener "Sweet Harmony" (Smokey Robinson) zet meteen de toon en doet wat het belooft "Deliver Me Sweet Harmony", gevolgd door de waltz van "Sad Eyes" (Neil Sedaka/Phil Cody) en een prachtversie van Kate McGarrigle's "Lying Song" met o.a. de tuba klanken van Howard Johnson.

jazzy/ragtime klanken op "Rockin' Chair" en "We Just Could't Say Goodbye", American standard songs van Hoagy Carmichael respectievelijk Harry Woods, beide waren verbonden aan Tin Pan Alley, een gezelschap van muziekuitgevers en songwriters gevestigd in New York, die met name in 1930/1940 de populaire muziek in Noord-Amerika domineerde.

"I Can't Stand It" is een up-tempo blues/jazz nummer met een heerlijke blazerssectie, het aanstekelijke "Jon the Generator" een nummer van folk en bluegrass muzikant/songwriter John Herald en de gospel "As an Eagle Stirreth in Her Nest" een nummer van Reverend W.H. Brewster.

de fraaie ballads "Back by Fall" en "Wild Bird" beide van de hand van singer/songwriter Wendy Waldman zijn
fijne rustpunten.

ondanks de vele genres die voorbij komen klinkt dit album als een coherent geheel en heeft het een hoog "feel good" gehalte. overigens heeft de muziek op "Sweet Harmony" met country-rock niks van doen.

onder de sessiemuzikanten bevinden zich o.a. Willie Weeks (bass), Russ Kunkel/Gary Mallaber (drums), Amos Garrett/Waddy Wachtel (guitar), Michael Finnigan/Bill Payne (piano), en de jazz muzikanten Plas Johnson (tenor saxophone) en Benny Powell (trombone). op "Sad Eyes" is het herkenbare elektrische en slide gitaar spel van wijlen J.J. Cale te horen.

Maria Muldaur maakte eind jaren 60/begin jaren 70 eveneens 2 verdienstelijke duo albums met de blues/folk muzikant Geoff Muldaur, destijds haar echtgenoot. hun dochter Jenni Muldaur maakte een aantal solo albums en 2 duo albums met Teddy Thompson, t.w. de EP "Teddy & Jenni Do Porter (Wagoner) & Dolly (Parton) (2021) en "Sing the Great Country Duets" (2023).

de Japanse re-issue uit 2010 op cd (Warner Bros) klinkt geweldig.

Album werd geproduceerd door Lenny Waronker en Joe Boyd
Recorded at Warner Bros. Studio, North Hollywood, California

De derde van Maria Muldaur. Ik leerde haar in 1982 kennen, toen een vriendin haar vrij obscuur gebleven album There Is a Love uit dat jaar voor mij op een cassettebandje zette. Dat bandje heb ik allang niet meer en ook de vriendin is helaas niet meer aan deze zijde van het leven, maar de muziek is mij bijgebleven; een paar jaar geleden eens via streaming opgezocht en dat beviel nog steeds goed. Hopelijk kom ik 'm nog eens tegen...

Wat je wél in het wild kunt ontwaren is Sweet Harmony. Begin vorige maand stond ie bijvoorbeeld in de kringloop in een elpeebak met de "betere" albums en kort daarna kwam ik 'm tegen bij De Groeverij in Houten. Hoe klonk la Muldaur in 1976?
Wel, eigenlijk is het verschil ten opzichte van zes jaar later niet groot. Een mengeling van jazz, blues, bluegrass en wat ten tijde van radio-iconen als Willem Duys en Skip Voogd als "lichte muziek" werd bestempeld, zoals het orkestrale Back by Fall. Geen eigen composities maar met zorg bijeen verzameld, begeleid door een uitgebreide groep sessiemusici, die soms in kleine, dan weer in grote bezetting hun partijen spelen. Alleen lastig dat de nummers zoals die op de achterzijde op de hoes vermeld staan, in een andere volgorde in de groef zijn geperst.

Een vrij ingetogen album, zij het nooit easy-listening. Blues en jazz worden naadloos aaneen geweven. Steviger wordt het pas aan het einde van kant 1 met I Can't Stand It van Smokey McAllister, waar uitgelatener gospel klinkt.
Halverwege kant 2 gaat het helemaal los in het vooral door blazers stevig klinkende Jon the Generator, geschreven door John Herald. Het nummer klonk me bekend in de oren. Na enkele minuten hummen wist ik het: het heeft de nodige overeenkomsten met John the Revelator dat ik ooit hoorde in de versie van gitarist Phil Keaggy. Hier een liveversie voor wie zelf wil vergelijken; voor het eerst verschenen in 1993 op diens EP Revelator. Is diens versie een bewerking van het origineel van John Herald, die het op zijn beurt weer van Blind Willie Johnson zou hebben geleend, zoals de tekst onder de clip schrijft?

Hoe dan ook, het nummer was wél de reden dat mijn lief aangaf dat ze er niet tegen kon; ze werd er onrustig van... Jammer, want zo miste ze het prachtige, ingetogen Wild Bird met dwarsfluit als extra versiering. Via As an Eagle Stirreth Her Nest volgt black gospel, die op There Is a Love vaker zou gaan klinken. Ik had wat dat betreft beter kant 1 kunnen opzetten.

Op de binnenhoes staan op de ene kant de nodige albums van collega's vermeld onder de noemer 'The Warner/Reprise loss leaders', op de andere een prachtige foto, geschoten op zaterdag 11 september 1911 in Burbank, Californië. Een oude foto, passend bij muziek die ook in 1976 teruggreep op veel oudere bronnen. Het zijn de details die zo'n elpee extra sfeer geven.