Unknown Mortal Orchestra - Multi-Love (2015)

Mikal Cronin, The Tallest Man On Earth en Jacco Gardner bewezen recentelijk maar weer eens hoe lastig het is om een succesplaat te evenaren of zelfs te overtreffen. Eén creatief succesvolle plaat kan op de langere termijn tegen je werken. Enerzijds verlangen de media en het publiek dat je jezelf vernieuwd, anderzijds moet je een succesformule niet laten varen. De van oorsprong Nieuw Zeelandse Ruban Nielson heeft dit als geen ander begrepen. Na jaren een onsuccesvol bestaan als muzikant te hebben geleefd, kwam voor Nielson een wereldwijde doorbraak met het in 2013 verschenen II van Unknown Mortal Orchestra. Luidde de eerste zin van die plaat nog tekenend 'Isolation can put a gun in your hand', Multi-Love is zoals de titel al doet vermoeden een stuk optimistischer. Het gaat dan ook beter met Nielson als persoon: een herenigde familie, geen drugsverslaving meer en gelukkig met zijn gezin. Dat hoor je. Multi-Love is vrolijk, soms zelfs uitbundig, zonder benauwend te worden. Even wennen is dat aan het begin wel want de liefde voor de jaren '60, Prince en Parliament/Funkadelic worden soms niet onder stoelen of banken gestoken. Funky basloopjes, spacy orgeltjes en eigenwijze ritmes kenmerken onweerstaanbaar groovende liedjes als 'Can't Keep Checking My Phone' en 'Necessary Evil'. Zoals vaker klinkt UMO een tikkeltje vreemd, maar deze plaat is een behoorlijke clevere verbreding van de UMO-horizon. Als geheel klinkt de plaat catchy, op een fijne manier bevreemdend en eigentijds, maar dit alles zonder het karakterstieke geluid van doorbraakplaat II te laten varen. Dat is een gezonde ontwikkeling. Als je op zoek bent naar een nieuwe plaat om voorlopig niet op uitgeluisterd te raken, kies dan deze.

Van: Daans Muziek Blog

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Unknown Mortal Orchestra - Multi-Love - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Ruim twee jaar geleden recenseerde ik II van Unknown Mortal Orchestra en begon ik met de volgende alinea’s. “II van Unknown Mortal Orchestra is de afgelopen weken met zulke uiteenlopende dingen vergeleken, dat ik me op voorhand geen enkele voorstelling kon maken bij de muziek van de band uit Portland, Oregon. Ik moest bij de eerste track zelf vooral aan het psychedelische werk van The Beatles denken, maar in de volgende track waren het opeens The Zombies, hierna werd het opeens Sly & The Family Stone, om vervolgens via Jimi Hendrix bij The Soft Machine uit te komen. Hierna was ik het spoor bijster of lag ik uitgeteld in de hoek. Wanneer je II van Unknown Mortal Orchestra wilt vergelijken met het werk van anderen is het een buitengewoon vermoeiende plaat, want steeds als je het denkt te weten duikt er weer andere vergelijkingsmateriaal op. Je kunt de muziek van de band rond de Nieuw Zeelander Ruban Nielson daarom maar beter als een op zichzelf staande cd beluisteren, of als een mix van alles wat in de 60s ook maar enigszins raakte aan psychedelica”.

Het is een advies dat ik zelf nog vaak ter harte heb genomen, waardoor tot ik op de dag van vandaag geniet van de tweede plaat van de Amerikaanse (eenmans)band. II moet inmiddels concurreren met Multi-Love en ook dat blijkt een buitengewoon intrigerende plaat.

Het is een plaat die slechts in beperkte mate is te vergelijken met zijn voorganger. Waar Ruban Nielson het leven op II nog bekeek door een roze bril, ging hij het afgelopen jaar door diepe dalen. Multi-Love moet gezien worden als een heuse breakup plaat, maar het is zeker geen somber geheel geworden.

Waar op de vorige plaat psychedelica werd verrijkt met invloeden uit onder andere de funk, staan deze invloeden uit de funk dit keer centraal en zorgen de invloeden uit de psychedelica voor de puntjes op de i. Multi-Love is zwaar beïnvloed door het werk van met name Funkadelic en Parliament, maar ook de betere platen van Prince hebben heel veel invloed gehad op de derde plaat van Unknown Mortal Orchestra.

Multi-Love klinkt hierdoor toegankelijker, lichtvoetiger en minder geestverruimend dan zijn voorganger, maar gelukkig maakt Ruban Nielson het de luisteraar nog steeds niet makkelijk. De songs op Multi-Love liggen bijzonder lekker in het gehoor, maar het zijn ook nog steeds songs vol verborgen kamers, dubbele bodems, boobytraps en andere verrassingen.

Ruban Nielson heeft de jaren 60 grotendeels achter zich gelaten en loopt op Multi-Love op zevenmijlslaarzen door de geschiedenis van de popmuziek. Het levert een plaat op die bij eerste beluistering vooral verbaast en intrigeert, maar niet veel later hopeloos verslavend blijkt.

Alles op Multi-Love klinkt even lekker, maar ondertussen loopt de plaat ook over van avontuur en inspiratie. De derde plaat van Unknown Mortal Orchestra is volgestopt met instrumenten en geluiden, maar het zijn geen tierelantijntjes.

Multi-Love is een plaat die je verleidt en verovert, maar het is ook een plaat die maar blijft verbazen en groeien. II was prima, maar Multi-Love durf ik best een meesterwerk te noemen, al is het maar omdat Unknown Mortal Orchestra uiteindelijk niet onder doet voor het allerbeste van het genoemde vergelijkingsmateriaal en dat is nogal wat. Erwin Zijleman

Op het eerste gehoor inderdaad een aardige plaat. Maar omdat 'ie mij aanbevolen was en ook hoog in de eindlijst 2015 van Oor staat, toch maar weer opgepakt. En inderdaad, het is een kwestie van een paar keer draaien. Dan groeit dit ogenschijnlijk aardige funky rockplaatje uit tot een toch wel erg aardig fraai geheel.
Er zit allereerst een heerlijke sound over deze hele plaat heen, die je dus het beste kan omschrijven als een soort van dromerige funky rock. Tame Impala's Currents meets Prince of zoiets. Verder zijn geluid en productie heel goed verzorgd. Ook de instrumentatie is haast perfect gedaan: over elk detail lijkt nagedacht in de muziek. Dat is waar je in het begin doorheen moet prikken, maar als je dat hebt gedaan, hou je een bijzonder fijn plaatje over.